Oblężenie Torunia (1809) miało miejsce 15 maja 1809 między oddziałami Wojska Polskiego a korpusem austriackim, nieskuteczne i zakończone odstąpieniem oddziałów austriackich na południe.

Sytuacja

Toruń był miejscem odległym od głównego teatru zmagań w okolicach Warszawy. Po nierozstrzygniętej bitwie raszyńskiej 19 kwietnia 1809, a następnie oddaniu na mocy porozumienia Warszawy w dniu 23 kwietnia 1809 i zachowaniu przez Polaków Twierdzy Praga, zwycięstwach polskich pod Radzyminem, Ostrówkiem, równolegle Austriacy posuwali się wzdłuż Wisły w kierunku na Płock i Toruń, który był miejscem gdzie odsyłano jeńców austriackich.

Austriakom zależało na opanowaniu miast na linii Wisły w tym z Toruniem jako ważną twierdzą, leżącą w bliskości Prus, które Austria pragnęła wciągnąć go wojny przeciw Napoleonowi. Nadto także Toruń był miejscem, gdzie po poddaniu Warszawy i umocnieniu się na Pradze rząd Księstwa Warszawskiego przeniósł się do Torunia.

Przebieg

Położenie twierdzy na prawym brzegu zmuszało Austriaków do forsowania Wisły. Akcja blokady Torunia ograniczyła się do skutecznej likwidacji wysuniętego posterunku na drugim brzegu Wisły. Mimo iż garnizon Torunia składał się w dużej mierze ze świeżego poboru, to dzięki dzielności szefa batalionu Szembeka i prowadzonego ognia kartaczowego nie udało się sforsować mostu. To zapewne spowodowało wytrącenie inicjatywy z rąk austriackich. Następne po tym żądanie poddania twierdzy zostało oddalone a Austriacy odstąpili od miasta.

Wpływ na działanie Rządu Księstwa Warszawskiego

W obliczu oblężenia Rząd Księstwa Warszawskiego przeniósł się do Łomży, to jest na prawy brzeg Wisły, na którym wojska austriackie nie operowały.

Zobacz też

Bibliografia