Ryngraf (z niem. ringkragen, blacha napierśna, staropol. szkaplerz) - rodzaj medalionu, zwykle w kształcie tarczy z rysunkiem o tematyce religijnej, czasem heraldycznej później z godłem państwowym. Wywodzi się od obojczyka, części zbroi noszonej przez rycerzy pod szyją, często ozdabianej motywami religijnymi, zwłaszcza maryjnymi. Od XVI w. stopniowo zmniejszany i stosowany samodzielnie, bez reszty zbroi, w XVII w. przyjął obecną formę ozdoby patriotyczno-religijnej, zatracając znaczenie ochronne. Ryngrafy noszone były szczególnie często przez żołnierzy ugrupowań podkreślających swój patriotyzm i przywiązanie do religii katolickiej - m.in. przez konfederatów barskich, powstańców 1846 r., żołnierzy NSZ i WiN. Dziś wieszany na ścianie jako patriotyczna dekoracja.

Łebka - szersze określenie kilku rodzajów hełmów, używanych w średniowieczu. Ich cechą charakterystyczną było dość ścisłe przyleganie do głowy. Wywodziły się od niewielkiego hełmu, który w XIV w. był zakładany pod "hełm wielki", jako dodatkowe zabezpieczenie na wypadek jego utraty bądź zniszczenia. Z czasem rezygnowano z ciężkich i nieporęcznych hełmów garnczkowych, a rozbudowa łebek doprowadziła do wykształcenia się basinetu oraz salady.

Armet — rodzaj hełmu stosowanego w XV i XVI wieku przez ciężkozbrojne rycerstwo, którego konstrukcja rozwinęła się we Włoszech. Charakteryzował się kulistym dzwonem, zwykle z grzebieniem na szczycie, przylegającymi do twarzy osłonami policzków, oraz podnoszoną do góry zasłoną twarzy. Armet był pierwszym hełmem całkowicie zakrywającym głowę, ale jednocześnie o na tyle lekkiej i zwartej konstrukcji, że nie krępował ruchów głowy jeźdźca. W odróżnieniu od hełmu zamkniętego posiadał możliwość rozpięcia osłon policzków i otwarcia ich na boki. Często stosowano również dodatkową osłonę dolnej części twarzy i szyi. Armet stanowił część zbroi płytowej.