Obróbka kamieni barwnych - Polski Serwis Naukowy

historyczne szlify diamentów: spiczasty kamień, płaski kamień, pojedyncze dobro, podwójne dobro, potrójne dobro, starszy szlif brylantowy

Obróbka kamieni barwnych

W obróbce kamieni szlachetnych wyróżniamy następujące dziedziny

gliptykę – sztukę rzeźbienia i rytowania w kamieniach

obróbkę agatów

obróbkę kamieni barwnych

szlif kulisty

szlifowanie w bębnach

wiercenie w kamieniach szlachetnych i ozdobnych

obróbkę diamentów.

W praktyce nie istnieje na ogół ścisły podział na te dziedziny.

W jubilerstwie przez szlif rozumie się wszystko, co jest związane z obróbką kamieni, a więc - nadanie określonej formy i pokrycia całej powierzchni symetrycznymi płaszczyznami, czyli fasetami. W produkcji szkła laboratoryjnego mianem szlifu określa się rodzaj połączeń rozmaitych elementów sprzętu laboratoryjnego. Tego rodzaju szlif nazywany jest szlifem laboratoryjnym.

Twardość – cecha ciał stałych świadcząca o odporności na działanie sił punktowych (skupionych). Efektami oddziaływania sił skupionych mogą być odkształcenia powierzchni, zgniecenie jej lub zarysowanie. Twardość materiału mierzy się za pomocą sklerometru i mikrotwardościomierza. Twardość jest istotną charakterystyką materiałów konstrukcyjnych. Dla każdego z typu tych materiałów utworzono odpowiednie metody klasyfikacji i pomiarów twardości.

Szlifierze specjalizują się w obróbce określonych kamieni i dzięki temu potrafią najlepiej wydobyć ich własności, takie jak twardość, pleochroizm, głębię barwy.

Najstarszym sposobem obróbki kamieni szlachetnych i ozdobnych jest grawerowanie na ich powierzchni figur, symboli, znaków. Początków szlifowania kamieni należy chyba szukać w Indiach.

Do około 1400 r. w przypadku przezroczystych kamieni szlachetnych i ozdobnych obrabiano zwykle tylko naturalne powierzchnie kryształów lub powierzchnie łupliwości po czym je polerowano. Dzięki temu zyskiwały one silniejszy połysk i większą przejrzystość.

Szmaragd - odmiana berylu, minerału należącego do grupy krzemianów. Nazwa pochodzi od gr. smaragdos (a także łac. smaragdus - zielony). Nawiązuje do charakterystycznej barwy tego minerału, wywołanej podstawieniami jonów chromu, rzadziej wanadu i żelaza.

Dublety – są to sztucznie sporządzone kamienie, składające się z dwóch części. Niekiedy są wykonane z kamieni naturalnych, często jednak jedna część składa się ze szkła.

Najbardziej misterną formą szlifu kamienia jest szlif fasetkowy, upowszechniony prawdopodobnie w XV wieku. Początki tego szlifu nie są znane. Prawdopodobnie (według przekazu) pierwszy diament fasetkowy oszlifowano około 800 r. w Wenecji. Przez długi czas technika szlifu fasetkowego była pilnie strzeżoną tajemnicą.

Tryplety - są to sztucznie sporządzone kamienie, składające się z trzech części, z których środkowa część jest najczęściej wykonana ze szkła odpowiedniej barwy.

Przed uzyskaniem pierwszych kamieni syntetycznych w jubilerstwie próbowano wprowadzić na rynek tzw. kamienie rekonstruowane. Metoda ta polegała na stapianiu proszku lub drobnych kamieni w wysokiej temperaturze, a następnie powolnym ich ochładzaniu. Otrzymywano w ten sposób duże kamienie.

Na początku ery nowożytnej rzemiosło szlifierskie diamentów przeniosło się do Amsterdamu i Antwerpii.

Najdroższymi kamieniami na rynku są : diamenty, rubiny, szmaragdy. Ci, którzy nie mogą pozwolić sobie na prawdziwe kamienie mogą zastąpić go kamieniem imitowanym.

Zapoznaj się również z: naśladownictwo kamieni szlachetnych, szlif (jubilerstwo), barwienie agatów, kamienie syntetyczne, kamienie rekonstruowane, imitacje kamieni, dublety, tryplety

Naśladownictwo kamieni szlachetnych – częste w jubilerstwie zastosowanie tańszych kamieni i innych materiałów, mających naśladować kamienie szlachetne.

Połysk – wrażenie optyczne, które powstaje dzięki odbiciu i rozproszeniu światła na powierzchni ciał stałych i cieczy lub bezpośrednio nad ich powierzchnią. Zależy on od współczynnika załamania światła, absorpcji, przezroczystości i charakteru powierzchni. Również barwa i kształt powierzchni ma pewien wpływ na wizualne wrażenie połysku oraz to czy powierzchnia oświetlana jest silnym światłem ukierunkowanym czy też rozproszonym.

Bibliografia

K. Maślankiewicz – Kamienie szlachetne – Wyd. Geologiczne - 1982 r.

C.Hall – Klejnoty, Kamienie szlachetne i ozdobne – Wyd. Wiedza i Życie - 1996 r.

W.Schuman – Kamienie szlachetne i ozdobne – Wyd. „Alma –Press” - 2004 r.