Obrona Paryża – oblężenie, które miało miejsce w końcowym okresie wojen napoleońskich wiosną roku 1814. Francuska przegrana i w konsekwencji zajęcie stolicy Francji przez wojska VI koalicji, przyspieszyło abdykację cesarza Napoleona I.

Tło konfliktu

W roku 1813 cesarz Napoleon, po wycofaniu się z resztkami Wielkiej Armii z Rosji, zdołał częściowo odbudować swe siły, ale sprzymierzeni, na stronę których przeszła Austria, pokonali go w "Bitwie Narodów" pod Lipskiem. Władca austriacki, cesarz Franciszek I, był zainteresowany w zawarciu pokoju z Francją, ale car Aleksander I i król pruski Fryderyk Wilhelm III zamierzali dokonać najazdu na Francję i obalić Napoleona. Ponieważ Napoleon zajął Moskwę, dlatego Aleksander chciał zająć Paryż, chociaż od blisko czterystu lat żadna obca armia nie przekroczyła bram miasta.

Siły stron

Armie austriacka, rosyjska i pruska zostały połączone pod naczelnym dowództwem feldmarszałka księcia Schwarzenberga, ale rzeczywistymi wodzami byli rosyjski car i pruski król, którzy towarzyszyli armii. Ich siły liczyły około 100 000 żołnierzy.

Napoleon powierzył obronę Paryża swemu bratu Józefowi, który miał do dyspozycji 20 000 żołnierzy regularnej armii marszałka Marmonta oraz około 30 000 Gwardii Narodowej i Gwardii Cesarskiej marszałków Moncey'ego i Mortiera.