Obszar Chronionego Krajobrazu Łabskie Piaskowce

Obszar Chronionego Krajobrazu Łabskie Piaskowce (czes. Chráněná krajinná oblast (CHKO) Labské pískovce) – park krajobrazowy w Czechach stanowiący obszar chronionego krajobrazu.

Położenie

Park krajobrazowy Łabskie Piaskowce położony jest w północnych Czech na Wyżynie Dieczyńskiej. Rozciąga się między miejscowościami Petrovice na zachodzie i Chřibská na wschodzie, na południu graniczy z Czeskim Średniogórzem a na północy graniczy z Parkiem Narodowym Czeska Szwajcaria i Niemcami, oraz ze Szwajcarią Saksońską.

Rzeźba krawędziowa – typ krajobrazu rozwiniętego na skałach osadowych, w którym dominującą rolę odgrywają krawędzie morfologiczne, nawiązujące do stref występowania skał odpornych. Są one oddzielone obniżeniami lub spłaszczeniami powstałymi wskutek szybszego niszczenia skał mało odpornych.

Otulina – wydzielony obszar ochronny wokół chronionego przyrodniczo terenu (zazwyczaj parków narodowych i krajobrazowych), zabezpieczający go przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka (definicja wg Ustawy o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004 r. Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880). Otulina nie jest, w rozumieniu art. 5 ust. 14 ustawy, formą ochrony przyrody, lecz obszarem, na którym działalność człowieka nie może negatywnie oddziaływać na przyrodę obszaru chronionego.

Forma skalna "Afryka" położona w Parku Krajobrazowym Łabskie Piaskowce

Charakterystyka

Obszar Chronionego krajobrazu Łabskie Piaskowce o powierzchni 32 302 ha utworzono 27 czerwca 1972 roku, w celu ochrony form skalnych i rozległych obszarów o charakterystycznej krawędziowej rzeźbie terenu i naturalnych ekosystemach. Obszar chronionego krajobrazu obejmuje swym zasięgiem całą Wyżynę Dieczyńską. Tworzy go pagórkowaty teren, wraz ze znajdującymi się w ich obrębie licznymi formami skalnymi, wzniesieniami, utworami geologicznymi i skalnymi, korytarzami ekologicznymi oraz wartościowymi krajobrazowo terenami, o różnych ekosystemach. Z północnej część Łabskich Piaskowców 1 stycznia 2000 roku wydzielono obszar, na którym utworzono Park Narodowy Czeska Szwajcaria. Powierzchnia obszaru Łabskie Piaskowce wynosi obecnie 24 300 ha.

Góry płytowe - góry zbudowane z warstw skał osadowych o różnej twardości (piaskowców i mułowców ) poziomo zalegających i piętrowo ułożonych. Wytworzone w czasie sedymentacji płyty podczas ruchów górotwórczych zostały wyniesione w górę lecz nie zostały pofałdowane. Wyniesione i niezdeformowane podczas orogenez grube płyty skał osadowych przez miliony lat podlegały działaniom erozji czego efektem jest niepowtarzalny krajobraz powstałych w ten sposób gór płytowych.

Saska Szwajcaria, Szwajcaria Saksońska (niem. Sächsische Schweiz) - pasmo górskie w Czechach i wschodnich Niemczech (Saksonia) w sąsiedztwie doliny rzeki Łaba. Stanowi część Średniogórza Niemieckiego. Wzniesienia w paśmie nie przekraczają 1000 m n.p.m. Największe miasto w pobliżu to Drezno.

Łabskie Piaskowce tworzą, oddzielne człony, które ciągną się od wschodnich obrzeży Petrovic, aż po Chřibská na wschodzie. Obszar w wielu miejscach poprzecinany jest dolinami rzek, tworząc system odrębnych masywów o charakterystycznym krajobrazie dla gór płytowych. Specyficzne piętno nadają krajobrazowi formy skalne, przełomy rzek, stożkowe wzniesienia oraz architektura.

W brzmieniu Ustawy o ochronie przyrody z 2004 roku (Dz. U. Nr 92 z 16 kwietnia 2004 r., poz. 880, art. 16 ust. 1): "Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe, w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju."

Obszar chronionego krajobrazu – forma ochrony przyrody. Obszary takie zajmują różnej wielkości tereny, zwykle rozległe, obejmujące pełne jednostki środowiska naturalnego takie jak doliny rzeczne, kompleksy leśne, ciągi wzgórz, pola wydmowe, torfowiska.

Na terenie obszaru występują pomniki przyrody, ożywionej i nieożywionej oraz ich skupiska, chronione ze względu na szczególne wartości naukowe, architektoniczne kulturowe, historyczno-pamiątkowe i krajobrazowe. Odznaczające się indywidualnymi cechami, które wyróżniane są wśród innych utworów, w szczególności są to drzewa i krzewy, roślinność, skałki, jary, głazy, doliny i przełomy rzeczne, oraz urwiska i formy skalne.

Czechy (. Na powierzchni 78 866 km² żyje ponad 10,5 mln osób, z czego 94% to Czesi. Obowiązuje czterostopniowy podział administracyjny – na 14 krajów, 204 gminy III stopnia, 384 gminy II stopnia oraz 5661 gmin I stopnia.

Język czeski (cs. čeština lub český jazyk) – język z grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich. Najbliżej spokrewniony jest ze słowackim, śląskim, polskim, kaszubskim oraz dwoma językami łużyckimi.

Na obszarze występuje kilka typów siedlisk, szczególnie cenne są urwiska skalne, doliny i przełomy rzeczne oraz obszary leśne, łąki i zarośla.

Obszar chronionego krajobrazu stanowi częściową naturalną otulinę Parku Narodowego Czeska Szwajcaria.