Octave Garnier - Polski Serwis Naukowy

Octave Garnier

Octave Albert Garnier, pseud. Le Terrassier (ur. 25 grudnia 1889 w Fontainebleau, zm. 15 maja 1912 w Nogent-sur-Marne) – francuski anarchista, jeden z twórców grupy illegalistycznej nazwanej później gangiem Bonnota.

Biografia

Wczesna działalność

Ze względu na trudną sytuację materialną rodziny musiał już jako dziecko podjąć pracę zarobkową w piekarni i rzeźni. Jako trzynastolatek był po raz pierwszy notowany za kradzież, przed ukończeniem siedemnastego roku życia kilkakrotnie odbywał krótkie wyroki więzienia. Jak sam twierdził, kolejne aresztowania wzmagały w nim poczucie niesprawiedliwości społecznej i skłaniały do dalszego łamania prawa.

Illegalizm - nurt myśli anarchistycznej wyrosły na gruncie anarchoindywidualizmu na początku XX wieku w krajach Europy Zachodniej. Stanowił rozwinięcie kierunku głoszącego tzw. propagandy czynu i postulował całkowitą wolność jednostki, wyzwolenie ze wszystkich zasad społecznych, w tym obowiązującego prawa. W odróżnieniu jednak od wcześniejszych koncepcji anarchistycznych, jakie nakazywały łamanie prawa w imię idei (np. poprzez dokonywanie zamachów), illegalizm dopuszczał popełnianie przestępstw w imię prywatnych dążeń, niemających szerszych podstaw ideologicznych.

Victor Serge- właściwie: Wiktor Lwowicz Kibalczicz (В.Л. Кибальчич) (ur. 30 grudnia 1890 w Brukseli, zm. 17 listopada 1947 w mieście Meksyk), rewolucjonista rosyjski, pisarz francuskojęzyczny, publicysta, działacz Kominternu.

Przez krótki czas działał w ruchu związkowym, jednak ta forma aktywności politycznej szybko go rozczarowała. Pragnąć bardziej radykalnych działań, związał się ze środowiskiem anarchoindywidualistów, gdzie poznał swoją partnerkę życiową Marie Vuillemin. W 1910 uciekł do Belgii, by uniknąć poboru do wojska, i działał tam w grupie anarchistów illegalistów, uczestnicząc w kilku napadach oraz fałszerstwach. W kwietniu 1911 wrócił do Francji razem z Vuillemin.

Anarchizm indywidualistyczny – nurt polityczny powstały w XIX wieku. Podstawowym postulatem anarchoindywidualizmu jest sprzeciw wobec poddawania nieinwazyjnej jednostki zewnętrznej woli. Do takiej inwazji zaliczali anarchiści indywidualistyczni stosowanie przemocy zaczepnej oraz naruszanie czyjejś słusznie nabytej własności. Nie zawsze jednak agresja była precyzyjnie definiowana, czasem uważano, że ścisła definicja agresji (dokładnie: definicji odróżniającej ją od wolności) nie jest pożądana i proponowano pewien rodzaj definicji niepełnej, otwartej na zmiany następujące wraz z rozwojem społeczeństwa.

Anarchizm (od gr. ἀναρχία anarchia – "bez władcy") lub wolnościowy socjalizm – doktryna postulująca model społeczeństwa opartego na dobrowolnej współpracy, równości społecznej, solidarności międzyludzkiej i poszanowaniu wolności jednostki, odrzucająca potrzebę istnienia instytucji państwa, kapitalizmu oraz innych form władzy, wyzysku, przymusu i hierarchii, a także ruch społeczny dążący do realizacji tych celów.

Gang Bonnota

Pozostawał związany z redakcją pisma Victora Serge'a Anarchia, gdzie w listopadzie 1911 poznał Jules'a Bonnota i Raymonda Callemina. Początkowo razem z nimi i kilkoma innymi sympatykami anarchizmu żył w Romainville w komunie, którą opuścił po kilku miesiącach razem z Vuillemin. Na nowo podjął pracę jako robotnik fizyczny, uczestniczył w kilku strajkach. Równolegle zainteresował się illegalizmem i pod koniec roku razem z Bonnotem i Calleminem stanął na czele grupy anarchistów prowadzących działalność przestępczą.

Jules Joseph Bonnot (ur. 14 października 1876 w Pont-de-Roide - 27 kwietnia 1912 w Choisy-le-Roi) - francuski anarchista, przywódca illegalistycznej grupy określanej przez współczesną prasę jako gang Bonnota.

Fontainebleau z łac. Fons Bleaudi "źródło" Blaudiusa (fr. fontaine "źródło") – miasto i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Sekwana i Marna, 60 km na południowy wschód od Paryża.

21 grudnia 1912 wziął udział w pierwszym napadzie gangu na bank Société générale w Paryżu. Uczestniczył następnie w kilku kolejnych kradzieżach automobili, 27 lutego 1912 zabił policjanta, który zatrzymał grupę członków gangu pod zarzutem przekroczenia prędkości. W marcu w liście adresowanym do redakcji dziennika Le Matin Garnier wyśmiewał dotychczasowe środki zaangażowanie w walkę z grupą, jak również przedstawiał jej cel działania, jakim miała być walka ze społeczeństwem burżuazyjnym. Deklarował, że zdaje sobie sprawę z nieuniknionej klęski gangu i z własnej śmierci. Obiecywał jednak walkę do końca.

14 maja 1912 razem z innym członkiem gangu René Valetem został otoczony przez oddział 250 policjantów oraz 400 żuawów w domu w Nogent pod Paryżem. Doszło do strzelaniny, Garnier ponadto demonstracyjnie spalił 10 tys. franków z ostatniego napadu, jakie znajdowały się w domu. Widząc desperacki opór otoczonych, oblegający wysadzili w powietrze budynek, w jakim się znajdowali. Według różnych świadectw Garnier zginął w eksplozji lub też, straciwszy przytomność wskutek wybuchu, został dobity wystrzałem z pistoletu.

Został pochowany w nieoznaczonym grobie.

Bibliografia

J. Maitron, Ravachol et les Anarchistes, Juillard, Paris 1964.