Ofensywa Rwandy w Demokratycznej Republice Konga rozpoczęła się 20 stycznia 2009 i została wymierzona w ruandyjskich rebeliantów skupionych wokół ugrupowania plemienia Hutu – FLDR, które są odpowiedzialne za udział w ludobójstwie w Rwandzie w 1994 roku.

Inwazja wojsk Rwandy odbywała się za zgodą rządu Demokratycznej Republiki Konga. Zgoda Kinszasy na zbrojne wejście wojsk Ruandy o tyle budziło emocje, ponieważ w Rwanda dwukrotnie (1996 i 1998) dokonała inwazji na Demokratyczną Republikę Kongo, wymierzoną przeciw Kinszasie. Podczas walk w Kiwu między wojskami DRK, a siłami Narodowego Kongresu Obrony Ludu Laurenta Nkundy, Rwanda została oskarżona przez DR Konga o wspieranie finansowe bojówek Nkundy, który twierdził, że bojownicy Hutu prześladują jego rodaków Banyamulenge (kongijski odłam plemienia Tutsi), a rząd nic nie robi by się temu przeciwstawić. Prezydent DR Konga Joseph Kabila, był krytykowany przez naród, iż bez konsultacji z parlamentem zgodził się na wkroczenie ruandyjskich wojsk na terytorium kraju.

Walki

Styczeń

20 stycznia 2009 została zapoczątkowana inwazja wojsk Rwandy. Tego dnia na tereny DR Konga przedostało się 1000 żołnierzy. Walki na dużą skale rozpoczęły się 23 stycznia. Wtenczas na terytorium DRK weszło ok. 5000 ruandyjskich żołnierzy. Tego dnia w walkach zginęło 9 bojowników, a jeden kongijski żołnierz został ranny.

26 stycznia oddziały milicji Mai Mai poinformowały, że zakończyły oficjalnie działania wojenne. Mai Mai wspierały wojska DR Konga w walce z Nkundą, lecz po inwazji Rwandy stanęli Kinszasa w stosunku do Mai Mai stanęła po drugiej stronie barykady. Także 26 stycznia Międzynarodowy Czerwony Krzyż wezwał wszystkie strony konfliktu do oszczędzania ludności cywilnej.

Ruandyjscy żołnierze

Luty

11 lutego ruandyjskie radio państwowe podało, że połączona operacja doprowadziła do zniszczenia większości baz ruandyjskich rebeliantów na terytorium DRK.

Armia kongijska prowadziła także naloty na kryjówki dowódców FLDR. Najcięższe bombardowania odbywały się 75km na północ od stolicy Kiwu – Goma oraz na płaskowyżu Masisi. W nalotach zginęło ponad 40 rebeliantów.

Kongijski generał John Numbi orzekł, iż większość celów zostało wykonanych i dlatego 25 lutego 2009 ruandyjskie wojska wyszły z terytorium DRK. Jednakże nie zniszczono wszystkich baz rebeliantów Hutu, ani nie schwytano dowódców FLDR. Nie możemy powiedzieć by problem został rozwiązany ale rebelianci Hutu zostali poważnie osłabieni, a ich potencjał znacznie zredukowany – powiedziała ruandyjska minister spraw zagranicznych Rosemary Museminali.

Rebelianci wykorzystywali cywilów jako żywe tarcze. Podczas ofensywy rwandyjsko-kongijskiej rebelianci dokonywali gwałtów i mordów na cywilach. Ocenia się, ze bojownicy przetrwali operację, ponieważ unikali otwartej walki z wojskami kongijskimi i ruandyjskimi.

W walkach poległo ok. 250 bojowników, 8 sprzymierzonych żołnierzy i ponad 250 cywilów.

Ataki FLDR po wycofaniu siÄ™ wojsk sprzymierzonych

14 maja bojówki Demokratycznych Sił Wyzwoleńczych Rwandy (FDLR) dokonały masakry w miejscowości Ekingi oraz w wiosce Busurungi w prowincji Kiwu. Wówczas zamordowano ok. 100 cywilów.

Przypisy