Oficerska Szkoła Aeronautyczna - Polski Serwis Naukowy

Oficerska Szkoła Aeronautyczna - szkoła oficerska Wojsk Aeronautycznych II RP.

Szkoła została zorganizowana w Poznaniu przy ul.Libiga,a następnie przeniesiona do koszar w Toruniu przy ul. Sienkiewicza, przez powołanego w połowie kwietnia 1919 na dowódcę tworzonych wojsk balonowych ppłk Aleksandra Wańkowicza w Poznaniu. Do formowania szkoły został wyznaczony major Feliks Bołsunowski. Szkoła rozpoczęła działalność 20 maja 1919, kiedy to inaugurowano pierwszy kurs (zajęcia rozpoczęły się 21 maja). W kursie uczestniczyło 27 aspirantów. Poza ogólnym wyszkoleniem jak w szkole podchorążych, prowadzono dodatkowe specjalistyczne kursy balonowe. Pierwszy kurs został zakończony 30 września 1919. Absolwenci zostali przydzieleni do nowo tworzonych jednostek balonowych na stanowiska dowódców plutonów w stopniu sierżanta. Wszyscy absolwenci pierwszego kursu zostali awansowani do stopnia podporucznika.

Uroczyste otwarcie Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej w Poznaniu z udziałem przedstawicieli zagranicznych misji wojskowych, wykładowców i słuchaczy 20 maja 1919.

Równolegle do pierwszego kursu prowadzono specjalny kurs unifikacyjny dla oficerów innych rodzajów broni oraz aeronautów z byłych armii zaborczych. Ukończyło go 15 oficerów.

15 marca 1920 rozpoczął się drugi kurs oficerski, na takich samych zasadach jak pierwszy. W momencie utworzenia pułku aeronautycznego z kursu wybrano 10 najbardziej zaawansowanych słuchaczy i obsadzono ich na stanowiskach oficerskich. Razem z pułkiem uczestniczyli w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie walk zginęło trzech podchorążych. 15 września 1921 drugi kurs ukończyło 31 słuchaczy, przy czym awansowanych do stopnia podporucznika zostało 28.

Oprócz kursów oficerskich, w Podoficerskiej Szkole Aeronautycznej zorganizowano cztery kursy podoficerskie, które ukończyło 80 absolwentów.

Szkoła istniała w latach 1919—1924, nosiła następujące nazwy:

Oficerska Szkoła Aeronautyczna (1919—1921),

Oficerska Szkoła Aerostatyczna (1922),

Centralna Szkoła Aerostatyczna (1923),

Centralna Szkoła Balonowa (1923—1924).

Po rozwiązaniu Centralnej Szkoły Balonowej, w latach 1927–1939 przy Batalionie Balonowym (później – 1 Batalionie Balonowym) w Toruniu funkcjonowała Szkoła Podchorążych Rezerwy Wojsk Balonowych, przemianowana w 1933 na Szkołę Podchorążych Rezerwy Balonów. Od 1935, mimo że absolwenci otrzymywali świadectwa ukończenia Szkoły Podchorążych Rezerwy Balonów, faktycznie funkcjonował pluton podchorążych rezerwy w składzie 1 Batalionu Balonowego. W sumie w latach 1927–1939 szkołę podchorążych rezerwy ukończyło ponad 250 absolwentów, w tym około 70% zostało oficerami zarówno służby stałej, jak i rezerwy.

Komendanci szkoły

mjr/płk Feliks Bołsunowski (1919–1923)

mjr Jan Wolszlegier (1923–1924)

Przypisy

Rozkazem z dnia 15 lutego 1921.
Wykładowcy i instruktorzy pierwszego kursu: Dowódca szkoły – mjr Feliks Bołsunowski; wykładowcy – kpt. inż Marceli Chybczyński, ppłk Jerzy Syrokomla-Syrokomski, kpt. Jan Wolszlegier, kpt. Hilary Grabowski, kpt. Jerzy Kossowski, por. Sławomir Bilek, por. Ryszard Łaciński, por. Antoni Giedroyć, ppor. Marian Trawiński, ppor. armii francuskiej Poirier i Escube.
Większość z uczestników kursu była studentami szkół wyższych i brała udział w zajęciu lotniska Mokotowskiego.

Bibliografia

Ku Czci Poległych Lotników. Księga Pamiątkowa Praca zbiorowa pod red. mjr. dypl pil. Mariana Romeyki, Warszawa 1933.

Kazimierz Bar, Zespoły akt szkół lotniczych, obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej, broni pancernych, saperów i łączności z lat 1918-1939, "Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej" nr 4, Warszawa 1972.

Maciej Sulkowski, Oficerska Szkoła Aeronautyczna w Toruniu, w: Artyleria polska. Historia–teraźniejszość–przyszłość, Toruń 2007, s. 60–65.