Okręty podwodne typu Benjamin Franklin

Okręty podwodne typu Benjamin Franklin - typ 640 amerykańskich atomowych okrętów podwodnych, nosicieli pocisków balistycznych klasy SLBM, po wejściu natomiast do służby w US Navy okrętów typu Ohio (Trident SSBN), zmodyfikowanych do prowadzenia operacji specjalnych. Pierwszym okrętem tego typu, był wprowadzony do służby 22 października 1965 r. USS Benjamin Franklin (SSBN-640).

Okręt podwodny – klasa okrętów przystosowanych do pływania pod wodą (potoczne, błędnie używane, określenie łódź podwodna jest rusycyzmem od Подводная лодка podwodnaja łodka).

UGM-93A Trident I C-4 – amerykański rakietowy pocisk balistyczny klasy SLBM opracowany i używany jako tymczasowe uzbrojenie balistyczne okrętów podwodnych typu Trident/Ohio oraz typach serii 41 for Freedom. Trident I był bezpośrednim następcą i rozwinięciem pocisku UGM-73 Poseidon opracowanym w zakładach Lockheed Martin Space Systems Co.

Budowa

Okręty typu Benjamin Franklin SSBN-640 stanowiły rozwiniecie okrętów typu Lafayette. Posiadając bardzo podobną konstrukcje, były znacznie cichsze od swoich poprzedników, stad zdecydowano że stanowić będą odrębny typ jednostek. Pierwotnie zaplanowane 16 jednostek tego typu, przeznaczone były do przenoszenia szesnastu strategicznych pocisków balistycznych SLBM UGM-73 Poseidon oraz UGM-27 Polaris. Już przed wejściem jednak do służby pierwszego okrętu tego typu, zrezygnowano z budowy ostatnich czterech z listy zamówionych już jednostek, stad tez ostatnim, dwunastym okrętem był zbudowany w stoczni Electric Boat - USS Will Rogers (SSBN-659).

Okręty podwodne typu Ohio zwane częściej okrętami podwodnymi Trident – amerykańskie atomowe okręty podwodne przeznaczone do przenoszenia 24 pocisków balistycznych SLBM typu Trident II D-5 z głowicami termojądrowymi. Osiemnaście wybudowanych okrętów Trident zastąpiło w amerykańskim systemie strategicznego odstraszania nuklearnego czterdzieści jeden okrętów systemu rakietowego Polaris-Poseidon. Po roku 2003 cztery okręty tego typu wycofano ze służby strategicznej, po czym przystosowano je do przenoszenia 154 pocisków manewrujących Tomahawk SLCM z konwencjonalnymi głowicami bojowymi, a także do wsparcia operacji sił specjalnych.

Okręty podwodne typu Lafayette – amerykańskie okręty podwodne z napędem atomowym przenoszące pociski balistyczne. Zbudowano dziewięć okrętów tego typu, które wchodziły do służby w latach 1963–1964. Do typu Lafayette, ze względu na podobieństwa konstrukcyjne, często zaliczane są także okręty typów James Madison i Benjamin Franklin.

Historia

W związku z gwałtownym rozwojem programu ULMC (Undersea Long-range Missile System) prowadzącego do wprowadzenia do służby nowych pocisków SLBM UGM-93A Trident I C-4 oraz opóźnieniami programu TRIDENT SSBN (konstruowanego pod kątem możliwości ich przenoszenia, nowoczesnego okrętu podwodnego kolejnej generacji), w 1976 r. zdecydowano się na modyfikację dziesiątego okrętu typu 640 - USS Francis Scott Key (SSBN-657) i kolejnych, pod kątem umożliwienia im przenoszenia nowych pocisków.

USS James K. Polk (SSBN-645) / (SSN-645) – amerykański okręt podwodny o napędzie atomowym typu Benjamin Franklin, który w trakcie służby w amerykańskiej marynarce wojennej stanowił pierwotnie część systemu odstraszania nuklearnego, po zakończeniu zaś słuzby w siłach strategicznych, został przekształcony w okręt wielozadaniowy (SSN) służący do transportu oddziałów sił specjalnych

Rakietowy pocisk balistyczny – pocisk rakietowy, którego najistotniejszymi cechami są lot po parabolicznej krzywej balistycznej z napędem silnikowym jedynie w części trasy oraz wyposażenie w układ naprowadzania. Na etapie wznoszenia, lot odbywa się dzięki napędowi za pomocą jednego bądź więcej silników rakietowych, dalsze zaś etapy lotu odbywają się dzięki wykorzystaniu energii nadanej pociskowi w fazie silnikowej oraz sile grawitacji ziemskiej. Zastosowanie pocisków balistycznych opiera się na przenoszeniu do celu głowicy bojowej o charakterze konwencjonalnym bądź masowego rażenia.

W lipcu 1992 roku, trzecia jednostka tego typu - USS Kamehameha (SSBN-642) zakończyła swoją służbę w ramach amerykańskiej triady nuklearnej, i po polegającej na zamontowaniu w miejsce opróżnionych wyrzutni pocisków balistycznych suchej śluzy (Dry Deck Shelter) stał się pierwszym amerykańskim okrętem służącym do prowadzenia operacji specjalnych (SEAL-Mission Capable Attack Submarine). Podobny los spotkał wkrótce także szósty okręt tej serii - USS James K. Polk (SSN-645), który po trwającej dziewiętnaście miesięcy przeróbce w stoczni Newport News Shipbuilding także zaczął pełnić służbę w misjach typu SEAL. Dzięki tym modyfikacjom, obydwa okręty stały się najdłużej pozostającymi w służbie okrętami tego typu, wykreślonymi ze stanu floty dopiero w latach odpowiednio: 2002 i 1999. Pozostałe okręty, począwszy od USS Lewis and Clark (SSBN-644), sukcesywnie wycofano ze służby w okresie pomiędzy 1 sierpnia 1992, a 24 lutego 1995 (USS Simon Bolivar (SSBN-641))

USS Kamehameha (SSBN-642) / (SSN-642) – amerykański okręt podwodny o napędzie atomowym typu Benjamin Franklin, który w trakcie służby w amerykańskiej marynarce wojennej stanowił pierwotnie część systemu odstraszania nuklearnego, po zakończeniu zaś słuzby w siłach strategicznych, został przekształcony w okręt wielozadaniowy (SSN) służący do transportu oddziałów sił specjalnych

SLBM (ang. Submarine-launched ballistic missile) - pocisk balistyczny przenoszący głowice jądrowe, zaprojektowany do wystrzeliwania wyłącznie z pokładu okrętu podwodnego. Nowoczesny pocisk typu SLBM uzbrojony jest w kilka głowic jądrowych (ang. Multiple independently targetable reentry vehicle – MIRV) pozwalających na jednoczesne uderzenie w kilka niezależnych celów przy odpaleniu jednej rakiety.

Lista okrętów typu 640

Źródła

Federation of American Scientists: SSBN-640 Benjamin Franklin-Class FBM Submarines (ang.)

Global Security: SSN 640 Benjamin Franklin class (ang.)