Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.

Kung-fu (z jęz. chiń. 功夫, Gōngfu) – oznacza osiągnięcie czegoś przez ciężką i wytrwałą pracę. W tradycyjnej mowie chińskiej Kung-fu jest określeniem dla sztuk walki, w szczególności wyraża gotowość, do której się dochodzi przez wytężoną pracę. Może się to odnosić zarówno do walki, jak i innych dziedzin życia (dosłownie każdej innej czynności). Tradycyjnym zbiorem pojęć wszystkich chińskich sztuk walki jest Wushu.

Pantomima (mimodram) - rodzaj przedstawienia, w którym aktor (mim) nie używa głosu, tylko odgrywa przedstawienie używając ruchu, mowy ciała i gestów. Często, ale nie zawsze, ma pomalowaną twarz na biało. Teatr pantomimy ma dwie typowe postacie. Pierwsza z nich to komedia służąca łatwej rozrywce. Zwykle unika ona poważnych tematów i skomplikowanej fabuły, gdyż ma przede wszystkim doprowadzić widza do śmiechu. Druga postać pantomimy może rozśmieszać nie mniej niż pierwsza, ale ma inny cel – prowokuje refleksję nad sensem życiowych zaangażowań człowieka. Prócz komicznych, podejmuje też poważne tematy, a czasem wzrusza. Wymaga ona od widza większego wysiłku wyobraźni i intelektu, dlatego jest w pewnym sensie sztuką elitarną i światową.

Opera kantońska – jedna z głównych odmian opery chińskiej, wywodząca się z południowych Chin, sięgająca swymi korzeniami kultury kantońskiej. Jest popularna w Guangdong, Guangxi, Hongkongu, Makau, Singapurze oraz Malezji. Jak każda wersja opery chińskiej, opera kantońska jest ściśle powiązana ze sztuką chińską (muzyką, śpiewem, sztukami walki, akrobatyką oraz aktorstwem). 粵劇 (Yuèjù) nie powinno być mylone z 越劇 (Yuèjù), teatrem z Zhejiang.

Republika Chińska znana zazwyczaj jako Tajwan – państwo nieuznawane przez większość społeczności międzynarodowej, leżące w południowo-wschodniej Azji na wyspie Tajwan (dawniej Formoza) u wybrzeży ChRL. Republika Chińska kontroluje również wyspy Peskadory (Penghu Liedao), Kinmen (Quemoy) i Mazu.

Opera Kunqu, znana też jako Kunju (昆剧), jest jedną z najstarszych form opery chińskiej, jaka dotrwała do naszych czasów. Powstała na przełomie panowania dynastii Yuan (1271–1368) i Ming (1368–1644). Zdominowała teatr chiński w czasie od XVI do XVIII w. i wywarła decydujący wpływ na nowsze chińskie formy operowe – opery pekińskiej i syczuańskiej. Szczyt popularności osiągnęła na przełomie panowania dynastii Ming i Qing (1644–1911). Od XVIII w. stopniowo traci znaczenie. Na początku XX wieku ten gatunek opery był zagrożony całkowitym wygaśnięciem. Aktualnie w obliczu konkurencji ze strony kultury masowej i braku zainteresowania ze strony młodszego pokolenia istnieje niebezpieczeństwo zaniku tej form opery jako żywej sztuki, a jej repertuar jest systematycznie ograniczany. Jeszcze w połowie XX wieku regularnie wykonywano ok. 400 arii, obecnie już tylko kilkadziesiąt.