|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W dniach 29 - 31 sierpnia 2011 r. w Stirling, Wlk. Brytania, odbędzie się pierwsza konferencja nt. biomatematyki całkowej.
Wraz z rozwojem informatyki w ostatnich latach pojawiło się przekonanie, że systemy komputerowe są w stanie emulować wszystko (inteligencję, wiedzę, świadom... W jaki sposób można ograniczyć nadmierną eksploatację zasobów ryb i pomóc branży hodowli ryb? Niektórzy eksperci twierdzą, że hodowla ryb transgenicznych, których materiał genetyczny został zmodyfikowany w celu zwiększenia tempa wzrostu, jest tylko środkiem do osiągnięcia cel... Międzynarodowy zespół badawczy opracował nowatorską metodę leczenia udarów poprzez blokowanie aktywności enzymu, który w znacznej części odpowiada za uszkodzenia komórek mózgowych po przebytym udarze. Stanowi to istotny krok w dziedzinie poszukiwań nowych ter... Ludzki mózg w sposób naturalny łączy niektóre nazwy z konkretnymi kształtami. Literę "I" postrzega jako "ostrą", a "U" utożsamia z figurami obłymi - wynika z badań przeprowadzonych przez Bartosza Mozyrko z... Jeśli ktoś rozważał wakacje w pobliżu wulkanu, powinien może ponownie przemyśleć swoje plany. Wbrew powszechnemu przekonaniu wulkany nie pozostają w uśpieniu przez wiele stuleci. W ramach współfinansowanych ze środków UE badań francuscy i amerykańscy naukowcy wykazali, że erupcja wul...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Operacja Caldwella-LucaCzy wiesz że...? Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) - wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie. Komórki sitowe (łac. cellulae ethmoidales) – to najmniejsze z zatok przynosowych człowieka. Składają się z drobnych jamek kostnych poprzedzielanych cienkimi blaszkami kostnymi. Wypełniają one błędnik sitowy (łac. labyrinthus ethmoidalis) i stanowią zasadniczą część kości sitowej. Każda komórka sitowa wysłana jest błoną śluzową. Dół nadkłowy (łac. fossa canina) - w anatomii, to płaskie zagłębienie, położone poniżej otworu podoczodołowego i nasady wyrostka jarzmowego. Znajduje się on na wysokości kła i od niego zaczerpnął swoją nazwę. Stanowi on fragment przedniej ściany zatoki szczękowej. Blaszka kostna tworząca dół nadkłowy jest zwykle dość cienka. Zostało to wykorzystane przez otolaryngologów i chirurgów szczękowo-twarzowych, którzy właśnie przez dół nadkłowy dochodzą do zatoki szczękowej podczas operacji Caldwell-Luca. Stanowi miejsce przyczepu jednego z mięśni mimicznych - mięśnia dźwigacza kąta ust. Operacja Caldwella-Luca – zabieg otolaryngologiczny, polegający na zewnątrznosowym otwarciu zatoki szczękowej przez dół nadkłowy. Jeden z podstawowych zabiegów w klasycznej chirurgii zatoki szczękowej. Wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Za twórców tej metody operacyjnej uważa się George'a Caldwella, który w 1893 roku na łamach czasopisma New York Medical Journal opisał tę metodę operacyjną oraz Henriego P. Luca, który 4 lata po G. Caldwellu na posiedzeniu Francuskiego Towarzystwa Otologicznego przedstawił technikę otwarcia zatoki szczękowej. W 1903 roku publicznie w Waszyngtonie H. Luc uznał pierwszeństwo G. Caldwella w operacji w opisaniu metody operacji zatoki szczękowej. Zatoka klinowa (łac. sinus sphenoidalis) – parzyste przestrzenie mieszczące sie w trzonie kości klinowej, oddzielone od siebie przegrodą. Pojemość każdej z nich to ok 3 cm³. Ich wielkość waha się od wielkości ziarenka grochu do wielkich rozmiarów sięgających ku tyłowi aż do otworu wielkiego.
Otologia lub otiatria (gr. ous, dop. otos) - dział otorynolaryngologii zajmujący się fizjologią, rozpoznawaniem, diagnozowaniem i leczeniem chorób uszu, zaś otochirurgia zajmuje się leczeniem operacyjnym uszu. WskazaniaEtapy operacjiPostępowanie pooperacyjneLinki zewnętrznePrzypisy
 Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii. Zatoka szczękowa (łac. sinus maxillaris), zwana też dawniej jamą Highmora – parzysta przestrzeń pneumatyczna mieszcząca się obustronnie w trzonie szczęki. W wymiarze pionowym i strzałkowym ma ponad 3 cm, w płaszczyźnie czołowej 2,5 cm. Ma ona kształt trójściennej piramidy.
Otolaryngologia - dziedzina medycyny zajmująca się rozpoznawaniem i leczeniem chorób ucha (z gr. oros, otos), nosa (z gr. rhinos, rynos), krtani (z gr. laryngos), gardła (z gr. pharyngos) oraz innych narządów głowy i szyi.
Czy wiesz że...? beta Ciało obce - książka autorstwa polskiego pisarza i publicysty Rafała Ziemkiewicza, będąca jego pierwszą powieścią współczesną (nie fantastyczną). Wydana po raz pierwszy w 2005 przez wydawnictwo Świat Książki.
Znieczulenie ogólne — kontrolowane, odwracalne (czasowe) i całkowite zniesienie bólu, świadomości i odruchów obronnych osoby znieczulanej. Od czasu wprowadzenia eteru popularnie nazywane narkozą (nazwa historyczna). Znieczulenie ogólne polega na okresowym zahamowaniu czynności ośrodkowego układu nerwowego przy jednoczesnym utrzymaniu funkcji ośrodków podtrzymujących życie (np. ośrodka oddechowego odpowiadającego za regularne oddychanie). W stan taki wprowadza się pacjentów przed bardzo bolesnymi zabiegami, np.: operacje chirurgiczne, nastawianie złamanych kości, usuwanie zębów i niektóre zabiegi diagnostyczne. Substancje służące do wprowadzania człowieka w stan znieczulenia ogólnego nazywa się anestetykami, a specjalność lekarska zajmująca się znieczuleniami to anestezjologia.
Kostniak (łac. osteoma; ang. osteoma) – łagodny nowotwór kości, spotykany w kościach czaszki, miednicy, łopatki, w nasadach kości długich, w paliczkach. Mnogie kostniaki są charakterystyczne dla zespołu Gardnera.
Dół skrzydłowo-podniebienny (łac. fossa pterygopalatina) – wąska, trójkątna przestrzeń, schowana głęboko pomiędzy kośćmi czaszki. Jest położona pomiędzy szczęką a kością klinową.
Zatoki przynosowe, (łac. sinus paranasales) - przestrzenie pneumatyczne w kościach twarzoczaszki mające połączenie z jamą nosową. Są to wpuklenia błony śluzowej wrośnięte od jamy nosowej w otaczające kości, od których przyjmują swoje nazwy. Zaczynają się one rozwijać u człowieka już w życiu płodowym, ostateczne zaś wymiary osiągają w drugiej dekadzie życia. W rozwoju embrionalnym jako pierwsza wykształca się zatoka szczękowa. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
