Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Portal:Izrael

Operacja Płynny Ołów (hebr.: מבצע עופרת יצוקה) - rozpoczęta przez Siły Obrony Izraela (IDF, Cahal) 27 grudnia 2008 r. (o godz. 11 czasu miejscowego; 9:30 UTC) operacja militarna, której celem była likwidacja członków i zniszczenie infrastruktury Hamasu w Strefie Gazy.

W wielu krajach arabskich wydarzenie to określane jest jako Masakra Gazy (arab.: مجزرة غزة). Konflikt ten to kolejna odsłona konfliktów i wojen izraelsko-arabskich. Bezpośrednią przyczyną rozpoczęcia działań zbrojnych było wznowienie ostrzału terytorium Izraela przez palestyńskie ugrupowanie Hamas po zakończeniu rozejmu z 19 czerwca 2008, który wygasł 19 grudnia 2008. Organizacja ta oskarżyła Izrael o niezniesienie blokady Strefy Gazy i powtarzające się rajdy wojsk izraelskich. Izrael obciążył natomiast Hamas za ataki rakietowe i moździerzowe na południe kraju. Jak twierdzą władze państwa żydowskiego, ich celem jest obrona przed palestyńskimi rakietami i zapobieżenie dalszemu zbrojeniu się Hamasu. Tymczasem Hamas żąda zakończenia izraelskich ataków i zniesienia blokady Strefy Gazy.

Pierwszego dnia izraelskiej operacji, siły lotnicze zbombardowały ponad 100 celów w ciągu czterech minut, włączając w to bazy Hamasu, obozy treningowe, kwatery i biura we wszystkich głównych miastach Strefy Gazy, takich jak Gaza, Bajt Hanun, Chan Junis i Rafah. Infrastruktura cywilna, taka jak meczety, domy i szkoły, również została zaatakowana. Izrael twierdzi, że wiele z tych budynków było wykorzystywanych do składowania broni, a ataki nie były wymierzone w cywilów. Izraelska marynarka wojenna zacieśniła blokadę Strefy Gazy, czego efektem był incydent z jednostką cywilną.

Hamas zintensyfikował swe ataki rakietowe i moździerzowe przeciwko Izraelowi w trakcie trwania konfliktu, uderzając w miasta Ber Szewa i Aszdod. Zasięg rakiet tej organizacji wzrósł 16 do 40 km. Ataki te spowodowały ofiary wśród cywilów izraelskich i straty w infrastrukturze.

3 stycznia 2009 izraelskie wojsko rozpoczęło inwazję lądową na Strefę Gazy, wykorzystując piechotę zmechanizowaną, broń pancerną i jednostki artyleryjskie, wpierane przez śmigłowce. Izraelski minister obrony Ehud Barak zapowiedział, że będzie to wojna prowadzona do samego końca, podczas gdy rzecznik Hamasu Ismail Radwant zadeklarował, że jego organizacja będzie walczyć do ostatniego tchu.

Międzynarodowe reakcje na konflikt to przede wszystkim wezwania do wprowadzenia natychmiastowego zawieszenia ognia, a także wyrazy zaniepokojenia odnośnie sytuacji humanitarnej w Strefie Gazy oraz uwagi dotyczące dostarczania tam pomocy humanitarnej. W odpowiedzi na nie, Izrael ogłosił, że każdego dnia będzie wprowadzał na trzy godziny zawieszenie broni, co jednak nie zostało zrealizowane.

8 stycznia 2009 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła Rezolucję 1860, wzywającą do natychmiastowego zawieszenia broni i wycofania żołnierzy izraelskich. Poparło ją 14 z 15 członków Rady - jeden (Stany Zjednoczone) wstrzymał się od głosu. Izraelski premier Ehud Olmert nazwał rezolucję niewykonalną z powodu powtarzających się ataków rakietowych, a Ayman Taha z Hamasu stwierdził, że ONZ nie bierze pod uwagę interesów naszego narodu.

18 stycznia 2009 między stronami konfliktu wprowadzono zawieszenie broni. W operacji zginęło 14 Izraelczyków i 1350 Palestyńczyków, w tym setki cywilów, kobiet i dzieci.

Tło konfliktu

Strefa Gazy jest jednym z najgęściej zaludnionych obszarów na ziemi. Zgodnie z danymi z CIA Factbook, pochodzącymi z czerwca 2007 roku, zamieszkuje ją 1482405 osób, które żyją na terenie o powierzchni 360 kilometrów kwadratowych (4117,8 osób/km). Prawie połowa z nich to dzieci w wieku do 14 lat (44,7 proc. w czerwcu 2007 r.).

Po zwycięstwie Hamasu w wyborach municypalnych w 2006 roku i konflikcie militarnym tego ugrupowania z Fatahem, Hamas przejął kontrolę administracyjną nad Strefą Gazy. Izrael i Egipt zamknęli przejścia graniczne ze Strefą Gazy, nakładając blokadę na to terytorium, zakazując wywozu czegokolwiek i umożliwiając wwóz jedynie takiej ilości towarów, aby nie dopuścić do kryzysu humanitarnego. Palestyńczycy ze Strefy Gazy omijali blokadę, drążąc podziemne tunele. Niektóre z nich były używane do przemycania broni. Hamas i inne palestyńskie organizacje paramilitarne zwiększyły liczbę wystrzeliwanych ze Strefy Gazy rakiet Kassam i Grad oraz pocisków moździerzowych, które spadały na południowy Izrael. Odpowiedzią na to były bombardowania przeprowadzone przez izraelskie lotnictwo w 2007 i 2008 r.

Hamas odmawia uznania Izraela i opowiada się za jego zniszczeniem, podczas gdy Izrael postrzega Hamas jako organizację terrorystyczną, którą należy rozbroić.

19 czerwca 2008 rozpoczął się okres zawieszenia działań zbrojnych (arab. Tahdia) pomiędzy Hamasem i Izraelem, wymuszony przez Egipt, odnoszący się do Strefy Gazy. Zgodnie z informacjami New York Times, żadna ze stron nie respektowała jednak warunków zawieszenia broni. Warunkiem zawieszenia broni było zaprzestanie ataków rakietowych na Izrael w zamian za zakończenie blokady Strefy Gazy. Wkrótce potem jednak pojawiły się oskarżenia o kontynuowanie szmuglowania broni do Strefy Gazy przez tunele z Egiptu. Izrael stwierdził także, że ataki rakietowe nie zakończyły się zupełnie, a Hamas nie kontynuował negocjacji na temat uwolnienia porwanego w 2006 r. żołnierza izraelskiego, Gilada Szalita. Tymczasem Hamas oskarżał Izrael o utrzymywanie blokady. 18 grudnia Brygady Izz as-Din al-Qassam, militarne skrzydło Hamasu, poinformowały o 185 izraelskich naruszeniach rozejmu.

Ostrzał rakietowy terytorium Izraela zmniejszył się o 98 proc. w okresie 4,5 miesiąca pomiędzy 18 czerwca i 4 listopada, w porównaniu z takim samym przedziale czasowym poprzedzającym zawieszenie broni. Nagły wzrost ilości wystrzelonych pocisków nastapił 4 listopada, co było efektem ataku bombowego na tunel na terenie Strafy Gazy, który według izraelskich źródeł miał służyć do porywania żołnierzy IDF przez siły Hamasu. Hamas nie przyznawał się do ataków, stwierdzając, że nawet uwięził kilku z tych, którzy odpalali rakiety. Human Rights Watch zwrócił jednak uwagę, że zostali oni wkrótce potem zwolnieni.