|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Podniesienie świadomość przyrodniczej ludzi, którzy zawodowo związani są z Tatrami, oraz edukację dzieci i młodzieży ma na celu Akademia Tatry - nowy projekt Tatrzańskiego Parku Narodowego. Cykl szkoleń rozpocznie się pod koniec sierpnia... W dniach 2-4 czerwca 2010 r. w Bratysławie, Słowacja, odbędzie się konferencja nt. skażonych obszarów.
Wydarzenie pt. "Skażone obszary Bratysława 2010" organizowane jest pod auspicjami Ministerstwa Środowiska Słowacji i Ministerstwa Środowiska Czech.
K... Dnia 16 maja 2012 r. w Bratysławie, Słowacja, odbędzie się wydarzenie pt. "Konferencja kooperacyjna 2012 powiązania 7PR"
Znacząca liczba zaproszeń w ramach Siódmego Programu Ramowego (7PR) zostanie opublikowana w lipcu 2012 r. Konferencja położy nacisk na praktycz... Druga regionalna konferencja wschodnioeuropejska na temat inżynierii systemów komputerowych odbędzie się w dniach od 5 do 6 września 2011 roku w Bratysławie.
Zostanie ona poświęcona konstrukcji, projektowaniu, wdrażaniu i analizie złożonych systemów, których działanie w znacznym stopniu zależy od komputerów lu... W dniach 27 - 28 października 2011 r. w Starej Lesnej, Słowacja, odbędzie się dziewiąta międzynarodowa konferencja nt. powstających technologii i aplikacji do e-nauczania.
E-nauczanie to pojęcie obejmujące wiele form wspomaganego elektronicznie uczenia się i nauczania. Systemy informacyjne i komunikacyjne, czy t...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 OrawiceCzy wiesz że...? Język słowacki (słow. slovenský jazyk, też slovenčina) należy do zachodniosłowiańskiej grupy językowej. Językiem tym posługuje się ponad 6 mln osób - przede wszystkim na Słowacji i w należącej do Serbii Wojwodinie, gdzie jest językiem urzędowym. Używają go także Słowacy mieszkający w Polsce, Rumunii, na Węgrzech, w USA i Kanadzie. W Polsce język słowacki mógł być zdawany na maturze jako jeden z języków nowożytnych. Sucha Góra (również Sucha Góra Orawska, słow. Suchá Hora, węg. Szuchahora) – miejscowość na Słowacji, w której znajduje się przejście graniczne. Sąsiaduje ona z podhalańskim Chochołowem. Po I wojnie światowej, jako zamieszkana wyłącznie przez ludność polską, została przyznana Polsce, ale w 1924 została (wraz z sąsiednią Głódówką) przekazana Czechosłowacji w wymianie za połowę większej miejscowości zamieszkanej przez ludność Lipnicy Wielkiej. Magura Witowska (słow. Oravická Magura) – wznoszący się na 1232 m n.p.m. szczyt regionu Magura Witowska (część Pogórza Spisko-Gubałowskiego), w paśmie granicznym między Polską a Słowacją (dokładniej pomiędzy miejscowościami Witów i Orawice). Przed otwarciem granic istniało na szczycie turystyczne przejście graniczne. Południowe i zachodnie stoki Magury Witowskiej opadają do Doliny Cichej Orawskiej, spływające z nich potoki zasilają Cichą Wodę Orawską i Orawicę, natomiast północno-wschodnie opadają do doliny Czarnego Dunajca. Przez grzbiet Magury Witowskiej przebiega europejski dział wodny pomiędzy zlewiskami Morza Czarnego i Bałtyku. We wschodnim kierunku od szczytu Magury Witowskiej odchodzi ramię łączące ją z Przysłopem Witowskim. 
 
Orawice (słow. i węg. Oravice) – osada na Orawie (Słowacja), nad rzeką Orawica. Położona jest na wysokości 790 m n.p.m. w Kotlinie Orawickiej i Dolinie Orawickiej. Administracyjnie część Twardoszyna. Orawa (słow. Orava, węg. Árva, niem. Arwa) – kraina historyczna w Europie Środkowej w dorzeczu rzeki Orawy; większa część znajduje się na terenie Słowacji. Otacza Tatry od zachodu i północnego zachodu, graniczy z Podhalem i Liptowem. Głównymi miejscowościami części polskiej są Jabłonka i Lipnica Wielka, zaś na Słowacji: Dolny Kubin, Trzciana, Namiestów, Twardoszyn, a także ośrodki wypoczynkowe: Zuberzec i Orawice.
Osobita (słow. Osobitá) – góra w północnej części słowackich Tatr Zachodnich, ok. 17 km od Zakopanego. Jest niezbyt wysoka (1687 m n.p.m.), ale wybitnie wyodrębniona, odsunięta na północ od głównego trzonu Tatr. Przeważnie wydzielana jest w odrębną jednostkę geomorfologiczną, zajmującą 12% powierzchni słowackiej części Tatr Zachodnich. Nazwa szczytu pochodzi od góralskiego słowa osobity, to znaczy oddzielony, osobny i jest bardzo stara, notowana jest w dokumencie z 1615 r. Uważana była przez długi czas za symbol końca Tatr, które, jak pisali polscy literaci końca XIX w. ciągną się „od Hawrania po Osobitą”. Ośrodek turystyczny o międzynarodowej renomie, ze względu na położenie blisko Zakopanego chętnie odwiedzany przez Polaków, znany głównie z gorących źródeł. Obecnie posiada dwa baseny termalne – Kąpielisko termalne Meander Park. Pierwotna nazwa Bystra, osada pasterska, założona w 1643 roku. Osada ze względu na trudne warunki przetrwała kilkanaście lat. W roku 1659 tereny Bystrej wydzierżawili mieszkańcy Twardoszyna i założyli w tym samym miejscu osiedle o obecnej nazwie. Od XVII wieku, przez około dwa wieki funkcjonowały w rejonie kopalnie rud żelaza. Orawica (słow. Oravica) – rzeka na Słowacji, lewobrzeżny dopływ Orawy. Powstaje na wysokości ok. 834 m n.p.m. w Dolinie Cichej Orawskiej przy Szatanowej Polanie z połączenia dwóch potoków: Cichej Wody Orawskiej i Juraniowego Potoku. Płynie do Orawic w ogólnym północno-zachodnim kierunku na granicy dwóch regionów geograficznych Tatr Zachodnich i Pogórza Spisko-Gubałowskiego, z obu tych regionów zbierając wodę. W Orawicach, tuż poniżej kąpieliska termalnego, na wysokości około 790 m n.p.m. łączy się ze spływającym z Tatr potokiem Bystra. Tutaj też spuszczane są do niej ciepłe wody odpadowe z kąpieliska termalnego. Następnie płynie Doliną Orawicką w północnym kierunku przez Witanową, gdzie zmienia kierunek na zachodni, później przepływa przez Trzcianę, gdzie skręca w kierunku południowo-zachodnim i na wysokości 567 m w okolicach Twardoszyna uchodzi do Orawy.
Muzeum Wsi Orawskiej (słow. Múzeum oravskej dediny) – muzeum i skansen usytuowane około 3 km na wschód od Zuberca, przy drodze do Zwierówki, u wylotu Zuberskiej Doliny. W skansenie, którego kamień węgielny położono w 1967 roku, usytuowano od tego czasu kilkadziesiąt obiektów architektonicznych, w tym zrębowe chaty ludowe, budynki sakralne, ziemiańskie dworki oraz zabudowania gospodarcze. Muzeum zajmuje obszar 20 ha. W latach 1870-85 leśniczym był Antoni Kocyan – leśnik, znawca fauny tatrzańskiej, preparator zwierząt, wcześniej w Dolinie Kościeliskiej. Turystycznego znaczenia osada nabrała w latach 30. XX wieku, w 1931 roku uruchomiono tutaj pierwsze schronisko turystyczne (schronisko w Orawicach). Obok niego istnieje pole namiotowe. Orawice są punktem wypadowym w rejon Bobrowca, godna polecenia jest wycieczka przez Cieśniawę – skalny wąwóz znajdujący się w dolnej części Doliny Juraniowej. Warto także udać się w rejon sąsiednich pasm – Orawicko-Witowskie Wierchy i Skoruszyńskie Wierchy. Dolina Juraniowa (słow. Juráňova dolina) – dolina w słowackich Tatrach Zachodnich. Jest największym odgałęzieniem Doliny Cichej Orawskiej. Dawniej nazywana była też Doliną Lieskowską.
Dolina Bobrowiecka (słow. Bobrovecká dolina, Bobrovská dolina) – duża dolina na Orawie w słowackich Tatrach Zachodnich. Dla odróżnienia od innej Doliny Bobrowieckiej na Liptowie (też w Tatrach Zachodnich) na mapach nazywana jest Doliną Bobrowiecką Orawską. Szlaki turystyczne – czerwony: Orawice – Skoruszyna. 2 h, ↓ 1.30 h
– czerwony: Orawice – Szatanowa Polana – Dolina Juraniowa – Umarła Przełęcz.
 – niebieski: Orawice – Magura Witowska. 1:50 h, ↑ 1:20 h
– niebieski: Orawice – Dolina Borowiecka – Bobrowiecka Przełęcz. 2:25 h, ↓ 1:55 h
 – przełęcz Borek – Orawice – Muzeum Wsi Orawskiej. Czas przejścia: 2 h, z powrotem tyle samo
 – żółty: Orawice – Sucha Góra Orawska
Bibliografia
Skoruszyńskie Wierchy lub Pasmo Skoruszyńskie (słow. Skorušinské vrchy) – pasmo górskie na słowackiej Orawie. Najwyższym szczytem jest Skoruszyna (1314 m). Według regionalizacji polskich geografów stanowi środkową część Pogórza Skoruszyńskiego, które z kolei wchodzi w skład Pogórza Spisko-Gubałowskiego. Słowacy natomiast całe Pogórze Skoruszyńskie zaliczają do Beskidów Środkowych.
Słowacja, Republika Słowacka () – państwo śródlądowe w Europie Środkowej. Graniczy z Austrią (127 km), Polską (597 km), Czechami (240 km), Ukrainą (98 km) oraz Węgrami (678 km). Łączna długość granicy lądowej wynosi 1740 km. Do 1993 wchodziła w skład Czechosłowacji. Od maja 2004 kraj należy do Unii Europejskiej, a od 1 stycznia 2009 – do strefy euro. Stolicą państwa jest Bratysława, położona nad Dunajem przy granicy z Austrią i Węgrami.
Czy wiesz że...? beta Przełęcz Borek (słow. sedlo Borek, 940 m n.p.m.) – znajdująca się na Słowacji wybitna przełęcz oddzielająca Tatry Zachodnie od Skoruszyńskich Wierchów. Znajduje się pomiędzy północno-zachodnim grzbietem Osobitej (1687 m) w Tatrach a Skoruszyną (1314 m) – najwyższym wzniesieniem Wierchów Skoruszyńskich. Zachodnie stoki spod przełęczy opadają do Doliny Błotnej, wschodnie do Doliny Mihulczej. Przełęcz Borek nie tylko oddziela Tatry od Pogórza Skoruszyńskiego (którego częścią są Skoruszyńskie Wierchy ), ale również te dwie doliny wchodzące w skład Rowu Podtatrzańskiego.
Bobrowiec (słow. Bobrovec) – samodzielny masyw górski na granicy polsko-słowackiej, wznoszący się ponad Doliną Chochołowską, Doliną Juraniową i Doliną Bobrowiecką Orawską w Tatrach Zachodnich. Znajduje się w bocznej północnej grani Wołowca. Szczyt, również nazywany Bobrowcem, osiąga wysokość 1663 m. Od położonego na południe Grzesia oddzielony jest głęboką i szeroką Bobrowiecką Przełęczą (1356 m). Z przełęczy tej do Doliny Chochołowskiej spada duży i szeroki Bobrowiecki Żleb. Od wznoszącego się po północnej stronie Parzątczaka (1486 m) masyw Bobrowca odgraniczony jest Juraniową Przełęczą (1376 m). Od szczytu ciągnie się na wschód, potem zakręcający na północny wschód ok. 2 km długości grzbiet z drugim, słabo wyodrębnionym wierzchołkiem zwanym Hrubasem. Grzbiet opadający na Bobrowiecką Przełęcz kulminuje natomiast w Jamborowym Wierchu. Od Jamborowego Wierchu odchodzi w zachodnim kierunku boczna odnoga Jambory oddzielająca Dolinę Bobrowiecką od Doliny Juraniowej.
Bobrowiecka Przełęcz (słow. Bobrovecké sedlo) – znajdująca się na wysokości 1356 m n.p.m. w Tatrach Zachodnich wybitna przełęcz pomiędzy Grzesiem (1653 m) po południowej stronie przełęczy i Bobrowcem (1663 m) (a właściwie jego przedszczytem – Jamborowym Wierchem) po północnej stronie przełęczy. Znajduje się w długiej północnej grani Wołowca odgałęziającej się od grani głównej Tatr w północnym kierunku. Przez grań tę przebiega granica polsko-słowacka. Po polskiej stronie zbocza spod przełęczy opadają Bobrowieckim Żlebem do Doliny Chochołowskiej, po słowackiej stronie do Doliny Bobrowieckiej Orawskiej. Spod przełęczy spływają dwa potoki, obydwa o takiej samej nazwie. Są to: słowacki Bobrowiecki Potok (Bobrovecký potok) spływający do Doliny Bobrowieckiej i polski Bobrowiecki Potok będący dopływem Chochołowskiego Potoku. Potok słowacki znajduje się w zlewni Morza Czarnego, polski w zlewni Bałtyku, przez Bobrowiecką Przełęcz bowiem biegnie dział wodny między tymi morzami.
Antoni Kocyan (ur. 8 sierpnia 1836 r. w Makowie Podhalańskim, zm. 22 grudnia 1916 r. w Mokradzi na Orawie (Mokraď na Słowacji, obecnie część Dolnego Kubina)) – urzędnik hutniczy i leśnik w zakopiańskich dobrach Homolacsów, a od 1870 r. leśnik Komposesoratu Orawskiego (na węgierskiej Orawie). Ornitolog, badacz fauny tatrzańskiej, preparator okazów zoologicznych.
Józef Nyka (ur. 5 grudnia 1924 w Łysininie k. Żnina) – alpinista, taternik, popularyzator alpinizmu i turystyki górskiej, autor wielu przewodników turystycznych po polskich górach. Ma na koncie szereg najwyższej klasy przejść dróg i pierwszych przejść w Tatrach oraz w Dolomitach. Członek honorowy prestiżowych międzynarodowych organizacji alpinistycznych i górskich, między innymi Polskiego Związku Alpinizmu.
Skoruszyna (słow. Skorušina) – najwyższy szczyt Skoruszyńskich Wierchów na Pogórzu Skoruszyńskim. Jest też najwyższym szczytem całego Pogórza Spisko-Gubałowskiego. Południowe stoki Skoruszyny opadają do Doliny Błotnej, przełęczy Borek i Doliny Mihulczej. Przez przełęcz Borek Skoruszyna łączy się z Tatrami Zachodnimi, doliny Błotna i Mihulcza należą do Rowu Podtatrzańskiego. Z południowych stoków Skoruszyny spływa bardzo gęsta sieć niewielkich potoków uchodzących do Błotnego Potoku i Mihulczego Potoku.
Schronisko turystyczne – budynek przeznaczony dla potrzeb obsługi ruchu turystycznego, zapewniający miejsce odpoczynku, schronienia przed wpływem niekorzystnych warunków atmosferycznych, w przypadku większości obiektów – bazę noclegową i gastronomiczną oraz czasami dodatkowe usługi: punkt informacji turystycznej, wypożyczalnie sprzętu turystycznego czy sportowego, dyżurka służb ratowniczych itp. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
