Order Czerwonego Sztandaru - Polski Serwis Naukowy

Zapoznaj się również z: inne znaczenia.

Order Czerwonego Sztandaru (ros. Орден Красного Знамени) – pierwszy order Związku Radzieckiego.

Został ustanowiony dekretem w Rosyjskiej Federacyjnej Republice Rad 16 września 1918, a dekretem z 1 sierpnia 1924 Centralnego Komitetu Wykonawczego ZSRR został uznany za odznaczenie bojowe ZSRR. 11 stycznia 1932 uzyskał statut (później dwukrotnie zmieniany – 19 czerwca 1943 i 16 grudnia 1947).

Zasady nadawania

Zgodnie ze statutem order ten nadawano osobom wojskowym i innym obywatelom za wyjątkowe poświęcenie, męstwo i odwagę na polu walki oraz jednostkom i związkom taktycznym za wybitne zasługi wojenne. Orderem Czerwonego Sztandaru odznaczano przede wszystkim za:

Język rosyjski (русский язык, russkij jazyk; dawniej też język wielkoruski) – język należący do grupy oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
Siemion Konstantynowicz Timoszenko, ros. Семён Константинович Тимошенко (ur. 18 lutego 1895 we wsi Furmanówka, zm. 31 marca 1970 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego (1940), dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1940, 1965), członek Komitetu Centralnego WKP(b) (1939–1952), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1., 2., 3., 4., 5., 6. i 7. kadencji.

czyny bohaterskie dokonane w warunkach bojowych przez pojedyncze osoby;

wybitne dowodzenie wojskami na polu walki;

bardzo dobre wykonywanie zadań na polu walki przez jednostki oraz związki taktyczne, których zwycięskie działania wpłynęły decydująco na przebieg bitwy lub operacji.

Orderem tym jako pierwszy został odznaczony działacz partii komunistycznej i dowódca południowo–uralskiego zgrupowania partyzanckiego w czasie wojny domowej w Rosji, późniejszy marszałek Wasilij Blücher.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).
Order Rewolucji Październikowej (ros. Орден Октябрьской революции) – order ustanowiony decyzją Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 31 października 1967 na cześć 50-lecia rewolucji październikowej.

W sumie za okres wojny domowej w ZSRR odznaczono ponad 14 900 osób.
Orderem tym uhonorowano także miasta, jako pierwszy nagrodzono Piotrogród.

Za waleczność, męstwo, odwagę i umiejętność dowodzenia wojskami w czasie II wojny światowej (1941–1945), a także rozwój Radzieckich Sił Zbrojnych i umacnianie obronności kraju w czasie pokoju, nagrodzono wielu dowódców i żołnierzy. Wielu odznaczono wielokrotnie, m.in. marszałka ZSRR Siemiona M. Budionnego – sześciokrotnie, marszałka ZSRR Konstantego K. Rokossowskiego – sześciokrotnie; odznaczano również Polaków w tym gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego. W 1968 roku orderem odznaczono grupę generałów ludowego Wojska Polskiego. Łącznie do 1980 order otrzymało ok. 600 tys. osób.

Baretka odznaczenia - jest to wstążka barwy przewidzianej dla danego orderu lub odznaczenia, noszona na co dzień na mundurze w zastępstwie odznaczenia.
Związek taktyczny (do 1945 używano także określenia wielka jednostka) – jednostka organizacyjna wojska przeznaczona do prowadzenia wspólnych działań bojowych. Związki taktyczne występują zazwyczaj we wszystkich rodzajach sił zbrojnych. Wyróżnia się wśród nich:

8 kwietnia 1920 wprowadzono nowy rodzaj nagrody honorowej dla wysokich dowódców: broń osobistą (pistolet, rewolwer lub szablę) z przytwierdzonym do niej Orderem Czerwonego Sztandaru. Za wojnę domową w ZSRR otrzymali je: Sergiej S. Kamieniew – głównodowodzący siłami zbrojnymi Rosyjskiej Federacyjnej Republiki Radzieckiej, Wasilij Szorin – dowódca 2 Armii Frontu Wschodniego, Siemion M. Budionny, Michaił N. Tuchaczewski, Jeronim Uborewicz, Siemion K. Timoszenko, Michaił W. Frunze.

1 Warszawska Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte – jednostka pancerna ludowego Wojska Polskiego sformowana na bazie 1 pułku czołgów w obozie bieloomuckim pod Sielcami na mocy rozkazu dowódcy 1 Korpusu PSZ w ZSRR nr 1 z 19 sierpnia 1943 r.
Wasilij Konstantynowicz Blücher, ros. Василий Константинович Блюхер (ur. 1 grudnia (19 listopada wg kalendarza juliańskiego) 1889 w Barszczince, gubernia jarosławska, zm. 9 listopada 1938 w więzieniu Lefortowo w Moskwie) – działacz partii bolszewickiej, radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego (1935).

Za zasługi w II wojny światowej bronią osobistą na której przytwierdzono Order Czerwonego Sztandaru nagrodzono 19 osób w tym: marszałków ZSRR Gieorgija K. Żukowa, Konstantego K. Rokossowskiego, Iwana S. Koniewa.

Polskie jednostki wojskowe odznaczone orderem:

1 Drezdeński Korpus Pancerny

1 Warszawska Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki

2 Warszawska Dywizja Piechoty im. Romualda Traugutta

4 Pomorska Dywizja Piechoty im. Jana Kilińskiego

7 Łużycka Dywizja Piechoty

9 Drezdeńska Dywizja Piechoty

1 Warszawska Brygada Artylerii Ciężkiej im. gen. Józefa Bema

1 Warszawska Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte

2 Warszawska Brygada Saperów

1 Samodzielny Pułk Łączności

10 Saski Samodzielny Liniowy Batalion Łączności

6 Warszawski Batalion Pontonowo-Mostowy

7 Warszawski Batalion Pontonowo-Mostowy

11 Batalion Saperów

3 Saska Lotnicza Eskadra Łączności

23 Samodzielna Kompania Kablowo-Tyczkowa

Order (z łac. dosł. zakon) — forma uznania zasług danej osoby lub organizacji. Tradycja orderowa opiera się na dziejach struktur rycerskich lub arystokratycznych, a więc obrzędowość z nią związana wskazuje na realną lub pozorowaną organizację orderu, na czele której stoi Kapituła pod przewodnictwem Wielkiego Mistrza (w Polsce jest nim w przypadku wszystkich orderów Prezydent RP). Potocznie używa się określenia order dla samej odznaki orderowej.
Wojciech Witold Jaruzelski (ur. 6 lipca 1923 w Kurowie) – polski dowódca wojskowy, generał armii Wojska Polskiego, szef Głównego Zarządu Politycznego WP (1960–1965), szef Sztabu Generalnego WP (1965–1968), minister obrony narodowej (1968–1983), przewodniczący Komitetu Obrony Kraju – Zwierzchnik Sił Zbrojnych, Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych na wypadek wojny, współtwórca Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego; stał na czele Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego, która w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 wprowadziła na terytorium Polski stan wojenny (1981–1983), działacz partyjny i państwowy, polityk, członek Biura Politycznego KC PZPR (1971–1989), I sekretarz KC PZPR (1981–1989), poseł na Sejm PRL III, IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji, prezes Rady Ministrów PRL (1981–1985), Przewodniczący Rady Państwa PRL (1985–1989), Prezydent PRL (1989) i Prezydent RP (1989–1990).

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)