Ordo Supremus Militaris Templi Hierosolymitani

Symbol Zakonu - czerwony krzyż patee

Ordo Supremus Militaris Templi Hierosolymitani (Najwyższy Zakon Rycerski Świątyni Jerozolimskiej) – międzynarodowa organizacja, która uważa się za kontynuatora i spadkobiercę Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Jerozolimskiej, zwanych templariuszami. Formuła ekumeniczna została przyjęta w 1804 roku po reformie Fabre-Palaprata, która uczyniła Zakon braterskim związkiem chrześcijańskim, otwartym dla członków wszystkich chrześcijańskich kościołów. Nowa nazwa została przyjęta przez oddział w Belgii i stopniowo była przyjmowana przez kolejne jednostki krajowe. Zakon nie jest organizacją tajną, a jego członkowie nie mogą przedkładać zobowiązań zakonnych ponad swoje zobowiązania prawne, religijne lub moralne, wynikające z innych obowiązków. OSMTH jest związkiem stowarzyszeń i instytucji dobroczynnych. Organizacje członkowskie nazywane są Wielkimi Przeoratami i co do zasady obejmują jedno państwo. Występują nieliczne wyjątki, uzasadnione względami przede wszystkim historycznymi. W takich przypadkach tworzona jest organizacja autonomiczna. Aktualnym Wielkim Mistrzem jest Książę Regent Fernando Pinto Campello Pereira de Sousa Fontes.

Zakon Rycerzy i Szpitalników świętego Łazarza z Jerozolimy (łac. Ordo Militaris et Hospitalis Sancti Lazari Hierosolymitani), potoczne nazwy: lazaryci, lazaryści, łazarzyści, lazarianie.
Robert I, Robert VIII de Bruce, (średniowieczny gael. Roibert a Briuis; współczesny gael. Raibeart Bruis (ur. 11 lipca 1274, zm. 7 czerwca 1329) – król Szkocji 1306 – 1329.

Obecnie istnieją następujące organizacje autonomiczne: Flandria, Walonia, Szkocja, Anglia i Walia, Śląsk. Przeorat im. Księcia Henryka Brodatego Najwyższego Zakonu Rycerskiego Świątyni Jerozolimskiej (Templariuszy) w Polsce przekształcony z Autonomicznej Komandorii Śląska Templariuszy która ukonstytuowała się 24 czerwca 2007, a zarejestrowana w Międzynarodowym Rejestrze Templariuszy została dnia 26 września 2007 roku pod numerem S.77. Przeorat im. Księcia Hanryka Bradatego zakończył działalność 2 maja 2011 roku, przekształcając się w katolicki autonomiczny Zakon Rycerzy Chrystusa i Świątyni Jerozolimskiej (Ordo Equites Christi Templique Hierosolymitani), którego statut oparty jest na prawie kanonicznym.

Śląsk (śl. Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – region i kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Ta historyczna kraina dzieli się na Dolny i Górny Śląsk oraz Śląsk Cieszyński. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.
Zakon krzyżacki – pełna nazwa brzmi: Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (Zakon Krzyżacki, Zakon Niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Teutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XII wieku. Zakon na wiele setek lat opanował obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.

Ordo Supremus Militaris Templi Hierosolymitani w Polsce

Autonomiczna Komandoria Śląska Templariuszy ukonstytuowała się 24 czerwca 2007 roku, a zarejestrowana w Międzynarodowym Rejestrze Templariuszy została dnia 26 września 2007 roku pod numerem S.77. Komandoria skupia Damy i Rycerzy z całej Polski. Komandoria aktualnie realizuje dwa projekty charytatywne:

Szampania (fr. Champagne) – kraina historyczna we Francji, położona w północno-wschodniej części kraju. Obecnie wchodzi w skład regionu administracyjnego o nazwie Szampania-Ardeny (fr. Champagne-Ardenne).
Papież (Ojciec Święty) (łac. papa, -ae m, wł. papa, gr. pappas, forma funkcjonująca w języku polskim pochodzi od czeskiego papež) – biskup Rzymu, głowa Kościoła rzymskokatolickiego, katolickich Kościołów wschodnich, Stolicy Apostolskiej oraz państwa Watykan. Obecnym papieżem jest Benedykt XVI.

Projekt Aquila - inicjatywa mająca na celu wspomożenie ochrony orła bielika.

Patronat nad Świetlicą Środowiskową Świętego Wojciecha w Katowicach oraz jej podopiecznymi.

OSMTH w Polsce został przekształcony w autonomiczny katolicki Zakon Rycerzy Chrystusa i Świątyni Jerozolimskiej (Ordo Equites Chrisit Templique Hierosolymitani).

Pikardia (fr. Picardie) – kraina historyczna i region administracyjny we Francji, położony w północnej części kraju nad Kanałem La Manche (Kanałem Angielskim). Ważny region rolniczy.
Krucjata (łac. crux, krzyż) - określenie zbrojnej wyprawy średniowiecznego rycerstwa celem wyzwolenia Ziemi Świętej spod panowania Saracenów (zobacz: wyprawy krzyżowe), albo też określenie jakiejkolwiek wyprawy lub wojny prowadzonej przez chrześcijan przeciwko wyznawcom innej religii (np. islamu) lub heretykom (np. albigensi).

Chronologia Początki Zakonu Templariuszy

Przygotował:Br. Robert J. Kovarik, KCTJ,

1095 Papież Urban II zwołuje I Krucjatę w Clermont we Francji.

1099 W lipcu Krzyżowcy zdobywają Jerozolimę, jest wśród nich Hugo de Payns.

1100 Powstaje Zakon Szpitalników Św. Jana z Jerozolimy dla opieki nad chorymi.

1113 Papież Paschalis II uznaje Szpitalników.

1118 Hugo de Payens (Szampania) i Godfrey z Saint-Omer (Pikardia) tworzą religijną wspólnotę dla opieki nad pielgrzymami. Przyjmując śluby zakonne 9 rycerzy oddaje się do dyspozycji Patriarchy Jerozolimy Warmunda z Picquigny. Baldwin II, król Jerozolimy daje im kwaterę w swoim pałacu (meczet Al-Aksa), uważanym za pozostałości Świątyni Salomona. Król nakazuje im „chronić drogi i trakty przed atakami złodziei rabusiów, a zwłaszcza dbać o bezpieczeństwo pielgrzymów”. Świat poznał ich pod nazwą Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, pierwszego wojskowego zakonu rycerskiego.

1126 Wraz z królem Baldwinem II i delegacją rycerzy Hugo de Payns podróżuje do Francji, szukając wsparcia opata cystersów, Św. Bernarda z Clairvaux, w otrzymaniu uznania papieskiego i reguły.

1128 Na wniosek Konstabla Zakonu Św. Jana, Szpitalnicy zostają drugim wojskowym zakonem rycerskim.

1128-1129 Sobór w Troyes uznaje Zakon Świątyni i jego Regułę, napisaną pod kierownictwem Św. Bernarda, bazującą na modelu benedyktyńskim. Znana jako Reguła Łacińska, liczy 76 artykułów. Biały płaszcz cystersów miał być noszony przez rycerzy na znak lojalności i czystości życia. Papież Honoriusz II (1124-30) poparł te decyzje. Hugo de Payns został wybrany pierwszym Wielkim Mistrzem i odbył podróż po Europie, założył Perceptorie w Szkocji i Anglii. Zakon Świątyni zaczął gwałtownie zyskiwać poparcie w Europie i na Wyspach Brytyjskich.

1130 Św. Bernard pisze 'De Laude Novae Militae' (Pochwała nowego rycerstwa), w której opisuje Templariuszy jako “nowy typ zakonu w Ziemi Świętej”, reprezentujący połączone życie monastyczne i rycerskie. W Jerozolimie powstaje Zakon Św. Łazarza, powiązany z Templariuszami.

1136 Śmierć Hugona de Payens. Robert z Craon (Burgundia) zostaje drugim Wielkim Mistrzem. Pierwsza data poświadczonej działalności wojskowej Joannitów.

1139 Papież Innocenty II (1130-43) bullą 'Omne Datum Optimum', przyjmuje Templariuszy pod swoje bezpośrednie zwierzchnictwo, nadając im przywileje, pozwalające na pełną autonomię polityczną i zapewniające możliwość ekonomicznego zabezpieczenia działalności wojskowej. Zostają powołani do obrony Kościoła przed wrogami Krzyża.

1144 Papież Celestyn II (1143-1144) bullą 'Milites Templi', dodaje następne przywileje, z możliwością utworzenia własnego Skarbu.

1145 Papież Eugeniusz III (1145-53) zwołuje II Krucjatę. Bullą 'Militia Dei', nadaje Templariuszom prawo do posiadania własnych kościołów i księży, wyłączonych spod jurysdykcji biskupów. Następni papieże jeszcze zwiększają te przywileje.

1146 Papież Eugeniusz III nadaje Templariuszom przywilej noszenia czerwonego krzyża na lewej piersi tunik i płaszczy, symbolizującego gotowość do poświęcenia krwi w obronie wiary.

1150 Templariusze obejmują w posiadanie swój pierwszy zamek - w Gazie.

1154 Suwerenność Zakonu i jego Wielkiego Mistrza zostaje uznana przez króla Francji Ludwika VII.

1163 Retrais et Etablissements de Temple składające się z 675 zostały dodane do Reguły, regulując życie konwentu, definiując hierarchię, ustalając zasady wyboru Wielkiego Mistrza, nakładając kary za złamanie reguł i zasad życia wspólnoty oraz przyjmując zasady wstępowania do Zakonu. Papież Aleksander III (1158-81) wydał bullę uznającą poprawioną Regułę i zadeklarował suwerenność Zakonu. Zostało przyjęte motto na czarno-białej chorągwi Zakonu: Non nobis, Domine, non nobis sed nomini tuo da gloriam. Przyjęto Pieczęć, pokazującą dwóch rycerzy na jednym koniu z inskrypcją: Sigillum Militum Christi. Poprawiona reguła została przetłumaczona na francuski i jest znana jako Stara Reguła Francuska. Tłumaczenie aragońskie, znane jako Reguła Katalońska zostało uznane w królestwach iberyjskich, żądano tam od Templariuszy przysięgi na Regułę, co nie było praktykowane nigdzie indziej. Hiszpańscy i portugalscy Templariusze mieli walczyć z muzułmanami tylko na Półwyspie Iberyjskim.

1187 Saladyn pokonał krzyżowców w bitwie pod Hattin, co poskutkowało utratą Jerozolimy. Poległo ponad 200 Templariuszy. Papież Grzegorz VIII (1187) zwołuje III Krucjatę. Templariusze i Szpitalnucy osiadają na Cyprze, sprzedanym Templariuszom przez Ryszarda Lwie Serce. Powstaje Flota Templariuszy.

1191 Akra zostaje odbita podczas III Krucjaty.

1198 Powstaje Zakon Najświętszej Maryi Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (Krzyżacy), wzorując się na Zakonie Świątyni.

1200 Sieć perceptorii i placówek w całej Europie pozwala Templariuszom stać się największą potęgą finansową kontynentu z reputacją dostarczania bezpiecznych, tanich i uczciwych usług. Skarbce Świątyni w Londynie i Paryżu stają się głównym patronami władców Anglii i Francji. Templariusze zostają pionierami współczesnej bankowości.

1244 Przegrana bitwa pod La Forbie. Ostateczna utrata Jerozolimy. Dom Generalny Zakonu przenosi się do Akry.

1250 W bitwie pod Mansurah w Egipcie Król Ludwik IX i Templariusze ponoszą ogromne straty.

1271 Baibars, mamelucki sułtan Egiptu zdobywa główne fortece Szpitalników (Chastel-Blanc), Templariuszy (Krak) i Krzyżaków (Montfort) w Syrii.

1291 Upadek Akry uznawany jest za koniec epoki krucjat. Templariusze ewakuują zamek Atlit i opuszczają Ziemię Świętą, zakładając kwaterę główną na Cyprze.

1292 Jakub z Molay (Jacques de Molay) zostaje wybrany Wielkim Mistrzem.

1300 Po zakończeniu krucjat istnienie Templariuszy jako zakonu wojskowego staje pod znakiem zapytania. Zajmują się teraz rolnictwem i działalnością finansową. Ich wzrastający dobrobyt przysparza im wielu wrogów, oskarżających Zakon o korupcję i utratę Palestyny.

1305 Rajmund Lullus pisze swoją Liber de Fine, w której nawołuje do połączenia Szpitalników i Templariuszy w jeden zakon wojskowy.

1307 Królowie Anglii Edward I i Edward II są ogromnie zadłużeni u Templariuszy. Król Francji Filip IV jest jeszcze bardziej zadłużony. Postanawia wykorzystać okazję, wykorzystując plotki o korupcji Templariuszy i uznając je za „fakt”. Zaczyna się proces Templariuszy. Filip rozkazuje aresztowanie wszystkich braci we Francji w piątek 13 października i przekazuje ich Inkwizycji. Papież Klemens V (1305 14) ulega naciskom i godzi się na śledztwo. Bullą Pastoralis Praeeminentiae, rozkazuje aresztowanie wzystkich Templariuszy.

1311 Tylko we Francji i na ziemiach Filipa IV stosowane są represje wobec Zakonu. Kryzys w związku z tym zmusza papieża do zwołania synodu.

1312 Synod w Vienne nie znajduje winy Templariuszy. Papież Klemens V wydaje bullę 'Vox in excelso', Rozwiązującą Zakon. Druga bulla 'Ad providam', przekazuje własność Templariuszy Szpitalnikom, zobowiązując jednocześnie do wypłaty renty byłym Templariuszom. W Szkocji bulla nie obowiązuje, gdyż król Robert Bruce jest ekskomunikowany.

1314 Po wyparciu się wymuszonych zeznań Filip IV rozkazuje stracić Jakuba z Molay i Geoffreya z Charnay. Zostali spaleni na stosie na wyspie na Sekwanie dnia 14 marca. Templariusze odgrywają decydującą rolę w bitwie pod Bannockburn, przechylając zwycięstwo na stronę Szkotów. Król Szkotów łączy Templariuszy i Szpitalników w jeden zakon, Zakon Świątyni i Św. Jana, który zostaje rozwiązany dopiero w XVI w. w wyniku reformacji.

1317 W królestwach hiszpańskich Templariusze powołują liczne zakony wojskowe. W Portugalii król Dionzy zakłada dla Templariuszy Zakon Rycerzy Chrystusa, uznany przez papieża w 1319 r. Zostaje sformułowana Przysięga Lojalności, składana przez Templariuszy w Szkocji.

1400 Dobra Templariuszy w Szkocji są administrowane oddzielnie mimo połączenia w Zakon Świątyni i Św.

1456 Papież Kalikst III (1455-1458) daje Zakonowi Rycerzy Chrystusa jurysdykcję kościelną nad portugalskimi koloniami w Afryce i Azji (wielcy odkrywcy, jak Vasco da Gama, był Rycerzem Chrystusa, Książę Henryk Żeglarz, Wielkim Mistrzem, wielu innych pływało pod znakiem czerwonego krzyża Templariuszy, jak na przykład Kolumb.)

1564 Podczas reformacji, David Seton, Przeor Szkocji wraz z innymi Templariuszami sprzeciwia się przejęciu majątku Templariuszy przez Przeora Św. Jana Sir Jamesa Sandilandsa, podczas sekularyzacji Zakonu. (519 miejsc, tzw. ‘Terrae Templariae’).

1571 Archiwum Templariuszy na Cyprze, teraz w posiadaniu Szpitalników, zostaje zniszczone przez Turków osmańskich.

1606 Odnowienie Zakonu Św. Łazarza. We Francji przez Króla Henryka IV (1589-1610) na zasadzie unii personalnej jako Połączone Zakony Królewski Naszej Pani z Góry Karmel i Rycerski Św. Łazarza. We Włoszech przez Księcia Sabaudzkiego jako Zakon Św. Maurycego i Łazarza z Księciem jako dziedzicznym wielkim mistrzem.

Chronologia Odrodzenie Templariuszy

Przygotował:Br. Robert J. Kovarik, KCTJ

Zakon Rycerzy i Szpitalników świętego Łazarza z Jerozolimy (łac. Ordo Militaris et Hospitalis Sancti Lazari Hierosolymitani), potoczne nazwy: lazaryci, lazaryści, łazarzyści, lazarianie.
Organizacja (gr. - uporządkowanie) to celowa grupa społeczna, która funkcjonuje według pewnych reguł i zasad, współpracująca ze sobą - by osiągnąć określony cel. Istotą organizacji jest świadomość zasad, reguł, misji, celów oraz synergia (dopasowanie, wspomaganie działań innych).

1705 Publikacja Statutów Generalnych i Karty Wyboru podczas Konwentu Generalnego w Wersalu. Zgodnie z Karta Przekazań Larmeniusa Wielkim Mistrzem Templariuszy był wtedy Filip, Książę Orleański. Zakon wychodzi z ukrycia.

1715 Po zostaniu Regentem Francji, Filip, Książę Orleański, zajmuje się zakonami rycerskimi. Jego legalny syn zostaje Wielkim Mistrzem Zakonu NP z Góry Karmel i Św. Łazarza, a jego syn z nieprawego łoża Szpitalnikiem i Przeorem Zakonu we Francji.

1737 Szkocja Przysięga Lojalności zostaje zreferowana.

1745 Bonnie Prince Charlie (Książę Karol Edward Stuart) przyjmuje delegację szkockich Templariuszy w Holyrood Palace, Edynburg.

1791 Dekrety Rewolucji Francuskiej rozwiązuje wszystkie zakony monarchii, w tym królewski Zakon NP z Góry Karmel.

1804 Doktor Bernard-Raymond Fabre-Palaprat odnawia Zakon Świątyni. Ogłasza odkrycie dokumentów, wśród których nie tylko znajduje się lista „tajnych” Wielkich Mistrzów od 1314 r. do Rewolucji Francuskiej, ale również Kartę Przekazań Larmeniusa od 1324 roku i Statuty z 1705 r. Udowadnia, że Zakon posiada legalną kontynuację od średniowiecza. Fabre-Palaprat zostaje uznany jko XLV Wielki Moistrz Templariuszy. Cesarz Napoleon Bonaparte wspiera restaurację Zakonu, do którego wstępuje wielu przedstawicieli arystokracji i urzędników Cesarstwa.

1808 Zakon Świątyni ogłasza publicznie swój powrót podczas wielkiej ceremonii w Kościele Św. Pawła w Paryżu, oddając cześć Jakubowi z Molay i innym męczennikom Zakonu.

1810 Zakon rozwija się szybko, powołując komandorie i perceptorie w całej Europie.

1811 Następuje schizma, kiedy Fabre-Palaprat zmienia statuty, przyznając sobie całą władzę. Książę Choiseul jest przywódcą buntowników.

1812 Zostaje osiągnięty kompromis. Fabre-Palaprat rezygnuje z funkcji Wielkiego Mistrza na rzecz Księcia Choiseul. Fabre-Palaprat, wykorzystując manewry polityczne, ponownie zostaje Wielkim Mistrzem. Zakon ponownie się dzieli. Adwersarze fabre-Palaprata wybierają na Wielkiego Mistrza Charlesa-Louisa Le Peletier, hrabiego Aunay.

1814 Król Ludwik XVIII daje Fabre-Palapratowi swoją protekcję, bając się oporu przeciw odnowionej monarchii. Hrabia Aunay rezygnuje dla dobra i pokoju w Zakonie. Brytyjski admirał William Sidney-Smith odgrywa głowną rolę w negocjacjach i procesie pojednania.

1825 Zakon Świątyni publikuje Statuty i Kartę Wyboru z 1705 r. Przy wsparciu Księcia Choiseul Zakon określa się jako Rycerski Zakon Nie-Masoński. W Paryżu zostaje powołany Wielki Przeorat Belgii pod przywództwem markiza Alberta-François du Chasteleera.

1830 Templariusze popierają rewolucję przeciwko Karolowi X, który chciał przywrócić monarchię absolutną we Francji.Templariusze popierają rewolucję w Belgii przeciwko holenderskiej dominacji, rewolucja skutkowała powstaniem niepodległej Belgii w 1831 r.

1833 Fabre-Palaprat ogłasza się Najwyższym Kapłanem i Patriarchą Kościoła Janowego, przyjmując wiarę “chrześcijan Janowych” – Mandejczyków. Większość Templariuszy odwraca się od niego, nie wybierając jednocześnie innego Wielkiego Mistrza ze względu na zaawansowany wiek Fabre-Palaprata.

1837 Schorowany Fabre-Palaprat osiada na południu Francji. Zostaje powołana Komisja Wykonawcza, która organizuje Konwent Generalny.

1838 Śmierć Fabre-Palaprata w lutym otwiera drogę do przeprowadzenia reform. Konwent Generalny przyjmuje nowy komplet dokumentów, odcinając się jednoznacznie od wpływów joannickich „odnawiając etos rycerski w duchu tradycji Kościoła Katolickiego”. Sir William Sidney-Smith, Wielki Przeor Anglii, zostaje wybrany na Wielkiego Mistrza. Francuscy Templariusze nie uznają wyboru i mianują regentem hrabiego Moreton i Chabrillan. W owym czasie istniało 78 przeoratów i ponad 400 komandorii w Europie, Afryce Północnej i Ameryce Południowej. Nie rozumiejąc sporów wokół wyboru Wielkiego Mistrza, przeoraty spoza Francji przyjmują autonomię.

1841 Deklaracja Pryncypiów została przyjęta w Paryżu przez Konwent Generalny przedstawicieli Europejskich, Kolonialnych, Latynoamerykańskich i Amerykańskich Przeoratów.

1845 Podczas regencji Jean-Marie Raoula, Księcia Chimay została wysłana do Rzymu delegacja z prośbą o uznanie zakonu przez papieża. Papież Grzegorz XVI (1831-1846) wymagała, aby wszyscy Templariusze byli katolikami. Rozmowy trwały do 1848.

1853 Regent Narcisse Valleray poprosił o uznanie przez cesarza Napoleona III, który uznał suwerenność Zakonu i dał prawo członkom Zakonu do naoszenia jego insygniów podczas oficjalnych uroczystości.

1868 W trakcie regencji A.G.M. Vernois, Prosper Beechman, Wielki Przeor Belgii spróbował odbudować jedność zakonu, zwołując Radę Generalną, która mianowała go Strażnikiem Wielkiego Magisterium Zakonu.

1870 Podczas wojny francusko-pruskiej Archiwum Templariuszy ukryto w Bibliotece Narodowej w Paryżu.

1877 Po śmierci Vernois, Felix Champion de Villeneuve przyjął tytuł Gardien du Souverain Magistère

1894 Powołano Międzynarodowy Sekretariat Zakonu Templariuszy w Brukseli.

Unia personalna – (łac. persona - osoba) związek dwóch lub więcej państw posiadających wspólnego monarchę (króla), przy zachowaniu odrębnego systemu instytucji państwowych.
Region Flamandzki (nid. Vlaams Gewest) – jeden z trzech regionów federalnych Belgii, położony w północnej części kraju i zamieszkany głównie przez ludność niderlandzkojęzyczną. Siedzibą parlamentu i rządu Regionu Flamandzkiego jest Bruksela (leżąca poza obszarem regionu – w osobnym stołecznym regionie federalnym). Na określenie regionu flamandzkiego używa się też wieloznacznego terminu Flandria.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)