Orsanmichele - Polski Serwis Naukowy

Na mapach: 43°46′14.73″N 11°15′18.61″E / 43.7707583, 11.2551694

Czterech koronowanych świętych Naniego di Banco

Orsanmichele – florencki kościół San Michele in Orto znajduje się w dolnej części budowli służącej początkowo jako miejsce handlu zbożem. Pierwszą loggię zaprojektowaną przez Arnolfo di Cambio zbudowano w 1250 r. Po zniszczeniu przez pożar w 1304 została odbudowana w 1337 według projektu Francesca Talentiego, Neriego di Fioravante i Neriego di Cione. Dolna część budowli to arkadowa loggia, którą dwukrotnie (w 1380 i 1404) przebudowywano na kościół. Część górna to dwukondygnacyjny budynek, którego wnętrze oświetlają duże, dwudzielne arkadowe okna.

Gotyk – styl w architekturze i innych dziedzinach sztuk plastycznych (rzeźbie, malarstwie i sztuce sepulkralnej), który powstał i rozwinął się w połowie XII wieku we Francji (Anglosasi uważają, że w Anglii) i swoim zasięgiem objął zachodniochrześcijańską Europę.

Nisza – wnęka, wgłębienie w fasadzie lub w ścianie wewnątrz budynku przeznaczona do celów zdobniczych, kultowych. Stawiano w niej posągi, urny albo pozostawiano puste (w okresie manieryzmu). Wgłębienie może być prostokątne lub półokrągłe, górą zamknięte prosto gzymsem lub półkolem – konchą.

Na zewnętrznych ścianach kościoła, pomiędzy łukami arkad zamkniętych triforiami, rozmieszczono nisze z posągami, fundowanymi przez poszczególne gildie rzemieślnicze, a wykonanymi przez takich twórców jak:

Ghibertiego – św. Jan Chrzciciel, św. Mateusz, (rzeźby z lat 1414 – 1416)

Verrocchia – św. Tomasz (1464 – 1483),

Donatella – św. Jerzy, św. Piotr (1416)

Nanniego di Banco – Czterech koronowanych świętych (1408)

W dwu-nawowym wnętrzu uwagę zwraca ołtarz z gotyckim tabernakulum Orcagny wykonane w latach 1353 – 1359 z obrazem Madonny z Dzieciątkiem namalowanym przez Bernardo Daddi w 1352.

Gildia (niem. Gilde – związek); także konfraternia (z łac. współbractwo) — w średniowiecznej Europie stowarzyszenie o charakterze obronnym, religijnym lub towarzyskim.

Loggia to wnęka w zewnętrznej płaszczyźnie budynku, otwarta na zewnątrz, oddzielona drzwiami i oknem od pomieszczeń wewnętrznych. Loggia może być jedno lub wielokondygnacyjna, otwarta lub zamknięta (przeszklona). Występowała w renesansie w budownictwie pałacowym np. zamek na Wawelu, zamek w Pieskowej Skale, w Baranowie Sandomierskim. Najprawdopodobniej pierwsza tego typu realizacja znajduje się na zamku w Szydłowcu. We współczesnych budynkach, zazwyczaj tylko jednokondygnacyjna, spełnia funkcję balkonu.

Przypisy

Praca zbiorowa: Przewodniki Wiedzy i Życia – Florencja i Toskania. Warszawa: Hachette Livre Polska sp. z o.o., 2009, s. 67. ISBN 978-83-7575-692-0.
Tim Jepson: Przewodnik National Geographic – Włochy. Warszawa: G+J RBA Sp. z o.o.& Co. Spółka Komandytowa, 2002, s. 212. ISBN 83-88132-80-6.