Oskar Anweiler (ur. 29 września 1925 w Rawiczu) – niemiecki pedagog i historyk oświaty. Profesor dr hab., doktor honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego, znawca polskiego szkolnictwa i polskiej myśli pedagogicznej.

Życiorys

Oskar Anweiler urodził się w niemieckiej rodzinie osiadłej w Rawiczu. Jest absolwentem gimnazjum w Lesznie oraz absolwentem liceum w Hamburgu i tamtejszego uniwersytetu (kierunków: historii, germanistyki, filozofii, pedagogiki). Doktorat uzyskał na uniwersytecie w Hamburgu (1954), gdzie habilitował się w 1963. Od 1963 jest profesorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Lüneburgu, a od 1964 profesorem Uniwersytetu Ruhry w Bochum. Na tym uniwersytecie stworzył ośrodek porównawczych badań oświatowych (Katedra Pedagogiki Porównawczej) oraz Zakład Badań Porównawczych w Dziedzinie Kształcenia (kierował nim w latach 1972–1992). Pełnił także przez dwie kadencje (1966–1967, 1975–1976) funkcję dziekana Wydziału Filozofii, Pedagogiki i Psychologii. W latach 1973–1977 był wiceprzewodniczącym Comparative Education Society in Europe. Od 1980 przewodniczył International Comittee for Coviet and East European Studies. Jest wykładowcą m.in. uniwersytetów w Nowej Zelandii, Kanadzie i Szanghaju. Współorganizator polsko-niemieckich seminariów na temat społecznych podstaw edukacji. W 1997 został powołany na członka zagranicznego Polskiej Akademii Nauk. Od 1964 do 1995, był współredaktorem serii wydawniczej Erziehungswissenschaftliche Veröffentlichungen des Osteuropa-Instituts an der Freien Universität Berlin, a od 1965 jest jednym z redaktorów niemieckiego czasopisma pedagogicznego Bildung und Erziehung.

W roku 2000 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Lipsku, następnie Uniwersytetu w Wiedniu, a 27 czerwca 2007 tytuł doktora honoris causa przyznał mu Uniwersytet Warszawski.

Działalność naukowa

Zainteresowania naukowo-badawcze Oskara Anweilera koncentrują się na zagadnieniach pedagogiki i rozwoju systemów oświatowych w Europie. Szczególnym polem tych badań są kraje Europy Środkowej i Wschodniej, a w tym przede wszystkim polski system oświatowy. Ponadto zajmuje się teorią badań porównawczych a także metodologicznymi podstawami komparatystyki pedagogicznej.

Jego działalność w dziedzinie rozwoju niemieckiej nauki o wychowaniu polegała na współpracy z Niemieckim Instytutem Międzynarodowych Badań Pedagogicznych we Frankfurcie nad Menem (1982–1998), z Instytutem Spraw Społecznych i Naukowych w Erlangen (1982–1992), z Niemieckim Towarzystwem Naukowym w Zakresie Pedagogiki i Badań Oświatowych (1988–1992), w członkostwie zarządu Niemieckiego Towarzystwa Pedagogicznego (1968–1972), w członkostwie Dyrekcji Naukowej Niemieckiego Instytutu Wschodnich i Międzynarodowych Studiów w Kolonii (1982–1988). W Jego dorobku znajduje się ponad 200 publikacji, wypromował 17 doktorów.

Najważniejsze prace

Przypisy

Źródła

Linki zewnętrzne