Otto Bolesławowic - Polski Serwis Naukowy

Otto Bolesławowic (ur. zapewne 1000, zm. 1033) – polski książę dzielnicowy z dynastii Piastów panujący w latach 1032–1033, trzeci syn Bolesława I Chrobrego.

Losy do 1025 roku

Otto urodził się jako młodszy syn Bolesława I Chrobrego i jego trzeciej żony Emnildy. Imię otrzymał po cesarzu Ottonie III, który być może był jego ojcem chrzestnym. W 1018 roku udał się do niezidentyfikowanego bliżej grodu Cziczani po narzeczoną swojego ojca – Odę miśnieńską, która w lutym 1018 została czwartą żoną Bolesława Chrobrego.

Historia Polski (do 1138) – w okresie do 1138 r. na ziemiach między Odrą i Bugiem powstało scentralizowane państwo rządzone przez dynastię Piastów, od przełomu X i XI w. nazywane Polską. Według powszechnej tezy struktura państwowa wywiodła się z plemienia lub związku plemiennego znanego w polskiej historiografii pod nazwą Polan i prawdopodobnie dzięki sile militarnej, organizacji podatkowo-skarbowej, działalności misyjnej i polityce koligacyjnej pozwoliła scalić w jeden twór wiele słowiańskich organizmów plemiennych.

Stanisław Szczur (ur. 1955) – polski historyk mediewista, profesor doktor habilitowany, do 2006 wykładowca na Uniwersytecie Jagiellońskim, ekspert w zakresie inkunabułów i starodruków.

Losy w latach 1025–1033

Po śmierci ojca Otto nie otrzymał własnej dzielnicy. Wkrótce zarówno on, jak i jego przyrodni brat Bezprym znaleźli się poza granicami kraju. Albo zostali wygnani przez Mieszka II, albo opuścili Polskę dobrowolnie. Według jednej hipotezy Otto udał się do Niemiec (zapewne do swej siostry, margrabiny miśnieńskiej Regelindy), a Bezprym na Ruś. Według innej obaj udali się, zapewne w 1029, na Ruś, gdzie poinformowali Jarosława Mądrego o słabości militarnej państwa polskiego i skłonili go do ataku w 1030 na Bełz, a następnie pośredniczyli w zawarciu sojuszu z cesarzem. W 1031 połączony atak sił ruskich i niemieckich doprowadził do upadku Mieszka II. Polski król musiał uchodzić do Czech, a do Polski powrócili jego bracia. Rządy objął Bezprym. Jego stosunki z Ottonem szybko się popsuły. Według Rocznika hieldesheimskiego w 1032 Bezprym został zamordowany w wyniku spisku zorganizowanego przez Ottona i Mieszka II. Ten drugi był jednak uwięziony w Czechach, więc główną rolę przypisuje się Ottonowi.

Henryk Łowmiański (ur. 22 sierpnia 1898 w Daugadzie k. Wiłkomierza, zm. 4 września 1984 w Poznaniu) – polski historyk, mediewista, autor m.in. monumentalnych Początków Polski (w sześciu tomach, tom VI wydano już po śmierci autora).

Piastowie – pierwsza historyczna dynastia panująca w Polsce od ok. 960 do 1370 roku. Za jej protoplastę uchodzi na półlegendarny Piast, syn Chościska, rataj spod Gniezna. Syn Piasta, Siemowit, (IX wiek) został księciem Polan. Pierwszym władcą z dynastii Piastów, którego historyczność nie jest kwestionowana, był Mieszko I (zm. 992), prawnuk Siemowita.

7 lipca 1032 cesarz Konrad II podzielił w Merseburgu Polskę pomiędzy Mieszka II, Ottona i ich stryjecznego brata Dytryka. Nie wiadomo, jakie ziemie objęli poszczególni przedstawiciele rodu Piastów.

Otto zmarł w 1033 śmiercią naturalną lub skrytobójczo zamordowany przez swego drużynnika. Nie jest znane miejsce jego pochowania. Prawdopodobnie zmarł w stanie bezżennym. Nie zachowały się również żadne informacje na temat jego ewentualnego potomstwa.

Genealogia

Dytryk (ur. po 992, zm. po 1032) - rzeczywisty bądź tytularny polski książę dzielnicowy; syn jednego z przyrodnich braci Bolesława Chrobrego: Mieszka Mieszkowica lub Lamberta; wnuk Mieszka I i Ody. Imię otrzymał prawdopodobnie po pradziadku, margrabim Marchii Północnej.

Polski Słownik Biograficzny (PSB) – wielotomowa publikacja mająca na celu gromadzenie biografii sławnych, nieżyjących już osób związanych z Polską, mieszkających w niej oraz poza jej granicami, od czasów Popiela do współczesności.

Zobacz też

Historia Polski (do 1138)

Przypisy

Brak tekstów źródłowych nt. zasięgu jego księstwa. S. Szczur, Historia Polski. Średniowiecze, Kraków 2002, s. 80, sugeruje, że jego dzielnicą był Śląsk.
↑ G. Labuda, Pierwsze państwo polskie, Kraków 1989, s. 52.
G. Labuda, Pierwsze państwo polskie, Kraków 1989, s. 52. S. Szczur, Historia Polski. Średniowiecze, Kraków 2002, s. 79. The new Cambridge medieval history, t. 3, red. Timothy Reuter, Cambridge 2005, s. 527.
J. Sochacki, Okoliczności jedynej wyprawy Mieszka II na Saksonię w 1028 roku [w:] B. Śliwiński (red.), Krzyżacy, szpitalnicy, kondotierzy, Studia z dziejów średniowiecza, nr 12, Malbork 2006, s. 276–277.
↑ G. Labuda, Pierwsze państwo polskie, Kraków 1989, s. 54.
K. Jasiński, Rodowód pierwszych Piastów.

Bibliografia

Źródła

Kronika Thietmara, wydał Marian Zygmunt Jedlicki, Poznań 1953 s. 226 i 580.

Opracowania

Balzer O., Genealogia Piastów, Kraków 1895.

Borawska D., Kryzys monarchii wczesnopiastowskiej w latach trzydziestych XI wieku, Warszawa 1964.

Jasiński K., Otto, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 24, 1979.

Jasiński K., Rodowód pierwszych Piastów, Wrocław – Warszawa 1992.

Labuda G., Otto, [w:] Słownik starożytności słowiańskich, t. 3, 1967, s. 558.

Labuda G., Pierwsze państwo polskie, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1989.

Lewicki A., Mieszko II, Rozprawy Akademii Umiejętności. Wydział Historyczno-Filozoficzny, t. 5, 1876, s. 183.

Łowmiański H., Początki Polski, t. 6 cz. 1, Warszawa 1985, s. 59–66.

Szczur S., Historia Polski. Średniowiecze, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2002, s. 80, ISBN 83-08-03272-9.