Otto Wesoły - Polski Serwis Naukowy

Otto Wesoły

Otto Wesoły, niem. Otto der Fröhliche (ur. 23 czerwca 1301 r. w Wiedniu; zm. 17 lutego 1339 r.) – książę Austrii, Styrii i Karyntii z dynastii Habsburgów.

Życiorys

Otto był synem króla niemieckiego Albrechta I Habsburga i Elżbiety Tyrolskiej.

Otto, podobnie jak jego brat Albrecht II Kulawy, był pierwotnie przeznaczony do kariery duchownej. Otrzymał staranne wykształcenie. Przez pierwszych 25 lat życia nie miał udziału we władzy. Po śmierci brata Leopolda I Otto zażądał podziału ziem habsburskich i nie wahał się wezwać królów czeskiego i węgierskiego do zbrojnej interwencji. W 1329 r. osiągnął swój cel.

Ludwik IV Bawarski (Ludwik IV Wittelsbach) (ur. 1287 w Monachium, zm. 11 października 1347 w Puch k. Fürstenfeldbruck) - książę Bawarii od 1294, hrabia Palatynatu od 1329, król niemiecki od 1314, cesarz Świętego Cesarstwa Narodu Niemieckiego od 1328. Był pierwszym królem i cesarzem Niemiec z rodu Wittelsbachów.

Leopold I Sławny niem. Otto der Glorwürdige, Otto das Schwert Habsburg (ur. 4 sierpnia 1290 w Wiedniu, zm. 28 lutego 1326 w Strasburgu) – książę z dynastii Habsburgów.

Po śmierci brata Fryderyka Pięknego rządził wraz z bratem Albrechtem Kulawym. Z powodu ułomności fizycznej brata Otto zajmował pozycję dominującą. W 1330 r. obaj bracia zawarli pokój w Hagenau z cesarzem Ludwikiem Bawarskim uznając jego władzę. W zamian za to Otto uzyskał zgodę na przejęcie spadku po Henryku Karynckim i został mianowany w 1330 r. wikariuszem Rzeszy.

Austria, Republika Austrii (Österreich ?/i, Republik Österreich ?/i) – państwo położone w Europie Środkowej, federacja dziewięciu krajów związkowych (landów).

Karyntia (niem. Kärnten, słow. Koroška, wł. Carinzia) – kraj związkowy w południowej Austrii. Jako kraj związkowy graniczy ze Słowenią, Włochami, Tyrolem, Salzburgiem i Styrią. Stolicą landu jest Klagenfurt. Obok Austriaków, zamieszkuje ją też mniejszość słoweńska w liczbie 14 tys. osób.

Na początku lat 30. Otto za zgodą cesarza rozpoczął wojnę z Czechami, która zakończyła się pokojem w 1332 r. W 1335 r. Habsburgowie zajęli Karyntię i Krainę. Spowodowało to atak Jana Luksemburskiego. Rok później zawarto pokój, w którym czeski monarcha pogodził się z aneksją Karyntii i Krainy przez Habsburgów. Jego syn Jan Henryk Luksemburski otrzymał wówczas Tyrol.

Henryk VI Karyncki (ur.ok.1265, zm. 2 kwietnia 1335 w Tyrolu) - król Czech w 1306 i 1307-1310, hrabia Tyrolu, książę Karyntii i Krainy w latach 1295-1335, tytularny król Polski 1306 i 1307-1310.

Styria (niem. Steiermark, słoweń. Štajerska) – kraina historyczna w środkowej Europie. Obecnie większość Styrii należy do Austrii (zob. Styria), a południowa część, zwana też Styrią Dolną – do Słowenii (zob. Styria).

Rodzina

Pierwszą żoną Ottona poślubioną w 1325 r. była Elżbieta (ur. ok. 1305 r., zm. 25 marca 1330 r. w Wiedniu), córka księcia Dolnej Bawarii Stefana I. Z tego małżeństwa pochodzili synowie:

Fryderyk II (ur. 10 lutego 1327 r., zm. 11 grudnia 1344 r.)

Leopold II (ur. 1328 r., zm. 10 sierpnia 1344 r.)

Z wdzięczności za narodzenie najstarszego syna (istniały obawy, że dynastia może wymrzeć) Otto ufundował klasztor cystersów w Neuberg w dolinie Mürz.

Drugą żoną Ottona była Anna (ur. 1323 r., zm. 3 września 1338 r.), córka Jana Luksemburskiego.

Jan I Luksemburski, Jan Ślepy (czes. Jan Lucemburský, niem. Johann von Luxemburg) (ur. 10 sierpnia 1296, zm. 26 sierpnia 1346) – syn cesarza rzymsko-niemieckiego Henryka VII, od 1309 hrabia Luksemburga, od 1310 król Czech, w latach 1310-1335 tytularny król Polski.

Język niemiecki – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich. W rzeczywistości stanowi on grupę kilku języków zachodniogermańskich, które często są określane jako języki niemieckie; standardowy język niemiecki (Standard Hochdeutsch) oparty jest na Biblii Marcina Lutra, która z kolei opiera się na języku mówionym w Górnej Saksonii i Turyngii.

Przydomek

Przydomek Wesoły powstał ok. 1460 r. i jest związany ze staraniami księcia o rozwój życia dworskiego i literatury. W 1337 r. Otto założył ekskluzywny zakon rycerski Societas Templois usiłując odnowić tradycję rycerzy św. Graala.

Bibliografia

Hamannová B., Habsburkové. Životopisná encyklopedie, Praha 1996. ISBN 80-85946-19-X