Pęczek Hisa - Polski Serwis Naukowy

Schematyczny przekrój serca z uwidocznieniem elementów układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca. Pęczek Hisa i jego rozgałęzienia zaznaczone na czerwono. Na niebiesko węzeł zatokowo-przedsionkowy.

Schemat przewodzenia i rozchodzenia się bodźców w sercu oraz jednoczasowy zapis EKG.

Pęczek Hisa, pęczek przedsionkowo-komorowy, pęczek Paladino-Hisa (łac. fasciculus atrioventricularis s. Paladino-Hisi; ang. bundle of His, AV bundle) – element układu bodźcoprzewodzącego w obrębie serca, leżący dystalnie od węzła przedsionkowo-komorowego (łac. nodus atrioventricularis). Przebija przegrodę międzykomorową w tylnej części i na wysokości grzebienia części mięśniowej dzieli się na dwie odnogi – prawą i lewą.

Układ bodźcotwórczo-przewodzący – określona grupa komórek mięśnia sercowego, która ma zdolność do wytwarzania oraz rozprowadzania rytmicznych impulsów nerwowych wywołujących skurcz serca.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Pęczek Hisa przewodzi impuls z węzła przedsionkowo-komorowego do przegrody międzykomorowej i dalej poprzez swoje odnogi do mięśnia prawej i lewej komory.

Szybkość przewodzenia w pęczku Hisa wynosi ok. 4 m/s.

Strukturę tę opisał jako pierwszy szwajcarski kardiolog i anatom Wilhelm His, Jr..

Przypisy

Władysław Zygmunt Traczyk: Fizjologia człowieka w zarysie. Wyd. 7. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2002, s. 113-114. ISBN 83-200-2694-6.
W. His, Jr. Die Thätigkeit des embryonalen Herzens und deren Bedeutung für die Lehre von der Herzbewegung beim Erwachsenen. Arbeiten aus der medizinischen Klinik zu Leipzig, Jena, 1893: 14-50.

Bibliografia

Patofizjologia chorób serca. L. S. Lilly (red.). Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 1996, s. 4. ISBN 8385842012.
Stanisław Konturek: Fizjologia człowieka. Układ krążenia. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 23. ISBN 8323314810.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Przegroda międzykomorowa (łac. septum interventriculare) – część serca oddzielająca komorę prawą od lewej. Od zewnątrz zaczyna się bruzdą międzykomorową przednią i tylną. Składa się z większej części mięśniowej i małej, górnej części błoniastej, której górna część oddziela prawy przedsionek od lewej komory.