Klasyczna antropologia filozoficzna rozpoznaje, że w strukturze duchowo-cielesnej osoby ludzkiej elementem decydującym o płci, męskiej lub żeńskiej, jest ciało ludzkie - rozumiane szerzej tzn. wraz z zespołem cech psychofizycznych.

Współczesny personalizm, zwłaszcza personalizm chrześcijański, podkreśla, że płeć jest istotnym elementem decydującym o sposobie wyrażania tajemnicy osoby w relacji z drugą osobą. Umożliwia ona wzajemny dar mężczyzny i kobiety, tworzących komunię, komplementarną jedność. Mówi się o zdolności komunijnej i miłości oblubieńczej, wyrażanych poprzez płciowość, które wraz ze zmartwychwstałym ciałem, uduchowione przejdą przez granice śmierci do życia wiecznego. Stąd naturalnym sposobem wyrażania się osoby poprzez jej płeć jest jednoczący mężczyznę i kobietę stosunek seksualny, przeżywany w małżeństwie i mający swe spełnienie w zrodzeniu potomstwa. Inne zachowania płciowe mające charakter auto-erotyczny, nastawiony jedynie na doznanie erotyczne, jak prostytucja czy masturbacja - jako nieotwarte na prawdziwą relację z drugą osobą, a przez to alienujące, przez personalizm chrześcijański rozumiane są jako przeciwne naturze płci, mającej charakter komunijny - jednoczący.

Dusza rozumna, jako element duchowy, nie ma cech płciowych,jednak np. Augustyn z Hippony, dostrzegał w umyśle część bardziej męską i bardziej kobiecą:

Zobacz też

Zobacz hasło płeć w Wikisłowniku