PIN - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy numeru identyfikacyjnego. Zapoznaj się również z: inne znaczenia tego słowa.

PIN (ang. Personal Identification Number) – osobisty numer identyfikacyjny, rodzaj hasła służącego do autoryzacji i identyfikacji. PIN używany jest najczęściej do:

wypłaty gotówki w bankomacie (lub dokonania płatności w placówce handlowej/usługowej) za pomocą magnetycznej karty płatniczej

umożliwienia dostępu do terminalu GSM (telefonu komórkowego)

Typowy PIN składa się z czterech cyfr (zakres 0000-9999). Przyjęte jest, że trzecia błędna próba wprowadzenia PIN-u przy uwierzytelnianiu powoduje zablokowanie nośnika umożliwiającego wykonanie danej operacji. W przypadku telefonu komórkowego blokuje ona kartę SIM. Można ją odblokować, wprowadzając kod PUK. Jeśli kod PUK zostanie wprowadzony dziesięć razy błędnie, karta SIM zostaje unieważniona.

Karta SIM (ang. Subscriber Identity Module: moduł identyfikacji abonenta) – plastikowa karta elektroniczna wielkości karty kredytowej (85 × 54 mm, starszy typ), wielkości paznokcia (25 × 15 mm, nowszy typ) lub najmniejsza (15 x 12 mm) z wbudowaną pamięcią i mikroprocesorem.

PIN2 (ang. Personal Identification Number 2) – specjalny kod zabezpieczający dostęp do zaawansowanych funkcji telefonu komórkowego przypisany do danej karty SIM. Podobnie jak kod PIN składa się z czterech cyfr (zakres 0000-9999). Podanie jego jest wymagane przy m. in. zerowaniu licznika kosztów połączeń czy uaktywnianiu trybu wybierania ustalonego (FDN).

Przy transakcjach kartowych, „podpisanie” transakcji PIN-em jest traktowane przez instytucje finansowe na równi z podpisem własnoręcznym. Wbrew powszechnemu mniemaniu, PIN nie jest zapisany nigdzie na karcie z paskiem magnetycznym, a jedynie na serwerze banku wydającego kartę. Obecnie wprowadzone regulacje nakazują operatorom przy wprowadzaniu PIN-u korzystanie z bezpiecznego i certyfikowanego środowiska, jakim są klawiatury szyfrujące pinpadów, bankomatów i niektórych terminali płatniczych.

Terminal POS (ang. point of sale - punkt handlowy) – urządzenie instalowane w punktach handlowo-usługowych. Używane do kontaktu z bankiem za pośrednictwem centrum autoryzacyjnego (acquirer) w sytuacji, gdy klient za nabywany towar lub usługę płaci kartą płatniczą w celu rozliczenia transakcji.W Polsce działa siedem firm uwierzytelniających płatności kartami. Są to: Bank Pekao S.A., Elavon, eService, Polbank, Polcard, REA Card..

GSM (ang. Global System for Mobile Communications, pierwotnie Groupe Spécial Mobile) – najpopularniejszy obecnie standard telefonii komórkowej. Sieci oparte na tym systemie telekomunikacji oferują usługi związane z transmisją głosu, danych (na przykład dostęp do Internetu) i wiadomości w formie tekstowej lub multimedialnej.

Niektóre sieci (VISA, American Express) dopuszczają przy transakcjach kartowych używanie, zamiast PIN-u, tradycyjnego podpisu. W przypadku sieci Maestro (MasterCard) uwierzytelnianie transakcji PIN-em jest obligatoryjne.

Zobacz hasło PIN w Wikisłowniku

Zobacz też

kod PIN2, PUK, PUK2