PZL P.7a – polski samolot myśliwski konstrukcji inżyniera Zygmunta Puławskiego z rodziny myśliwców z polskim płatem, opracowany i produkowany w Państwowych Zakładach Lotniczych.

Historia

PZL P.7 był rozwinięciem konstrukcji samolotu PZL P.6. Pierwszy prototyp, oblatany w październiku 1930 roku, różnił się od poprzednika mocniejszym silnikiem Bristol Jupiter VII F. Po dokonaniu kolejnych zmian, z których najbardziej zauważalne były: pierścień otaczający cylindry silnika (pierścień Townenda, wprowadzony w miejsce indywidualnych osłon cylindrów), smuklejszy ogon z nowym sterem kierunku, większy płat oraz poprawiony przód kadłuba, drugi prototyp został przyjęty do produkcji jako P.7a.

Pierwsza partia samolotów została wyprodukowana w połowie 1932 roku, zaś cała seria 149 maszyn (plus jeden prototyp) była gotowa w roku 1933. W tym samym roku samoloty weszły na wyposażenie lotnictwa polskiego, zastępując dotychczas używane myśliwce Avia BH-33 (PWS-A) oraz PWS-10. P.7a był pierwszym w polskich siłach zbrojnych samolotem o całkowicie metalowej konstrukcji i wówczas prawdopodobnie najlepszym myśliwcem na świecie. Dzięki wprowadzeniu go do służby polskie lotnictwo myśliwskie stało się pierwszym na świecie, które w całości przezbroiło się na samoloty o konstrukcji całkowicie metalowej.

Jako pierwsze wyposażono w nowe maszyny 14 eskadr myśliwskich 1. Pułku Lotniczego i 2. Pułku Lotniczego. Również marynarka wojenna planowała zakup 20 maszyn mających pełnić zadania w ramach Morskiego Dywizjonu Lotniczego, ale ze względu na brak funduszy kontrakt nie doszedł do skutku.

Po wprowadzeniu do służby w 1935 roku PZL P.11, samoloty P.7 zostały przesunięte do zadań szkoleniowych, ale do wybuchu wojny proces wymiany maszyn nie zakończył się całkowicie.

Efektem prac nad P.7a obok samego myśliwca było doświadczenie, wykorzystane przez Puławskiego podczas prac nad PZL P.11, będącym rozwinięciem projektu P.7a.

czytaj dalej: [2], [3]