|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Wielki Al, pupil studentów Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego, jest allozaurem. To wierna kopia "tyranozaura swoich czasów" okresu jury umieszczonej przed budynkiem wydziału. To najprawdopodobniej największy znaleziony dinozaur tego okresu - niezwykle int... Konferencja naukowa, odnowienie doktoratu prof. Henryka Samsonowicza oraz zjazd absolwentów - tak w dniach 21-23 października Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego (IH UW) uczci 80. rocznicę swojego powstania.Obchody jubileuszu rozpoczną się 21 paźd... W ramach obchodów 90-lecia Wydział Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego przy ul. Hożej 69 zainicjował działalność portalu, przeznaczonego dla swoich adeptów ( http://adepci.fuw.edu.pl ).Portal nie ma jeszcze ostatecznej nazwy. Pomyślany został jako baza danych i... Belgijski papirolog, prof. Hans Hauben otrzyma w środę tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego. Uczony zajmuje się zarówno filologią klasyczną, jak i historią świata starożytnego - poinformowała rzecznik UW Anna Korzekwa. Promotorem dorobku naukowego prof. H... Od kiedy istnieje Festiwal Nauki w Warszawie, to właśnie tutaj odbywa się rokrocznie kilkadziesiąt różnorodnych spotkań z fizyką. Pokazy i wykłady popularyzują szeroką wiedzę - od astrofizyki do fizyki medycznej i biofizyki molekularnej. Szansę na bezpośrednie dyskusje z uczonymi dają "...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Pałac Tyszkiewiczów w WarszawieTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? August Potocki herbu Pilawa (ur. 1806, zm. 1867) – najstarszy syn Aleksandra Stanisława Potockiego z Wilanowa i Anny z Tyszkiewiczów. Wraz z młodszym bratem Maurycym Potockim (1812-1879) brał udział w powstaniu listopadowym. Po upadku powstania wyemigrował wraz z bratem do rodzinnych posiadłości w Galicji. August Potocki na emigracji pozostawał do końca lat 30. XIX w., stając się z woli ojca, jeszcze przed powrotem do Królestwa, właścicielem dóbr wilanowskich. Do łask cara wrócił po pobycie na dworze petersburskim i ożenku z frejliną cesarzowej – Aleksandrą Potocką (w 1840 r.), kiedy usunięto go z listy osób, których majątki podlegały konfiskacie. W połowie lat 40. XX w. wrócił wraz z żoną do Warszawy. Po śmierci ojca (1845 r.) stał się pełnoprawnym właścicielem dóbr Wilanów, dóbr Nieporęt, Kleszew, Osieck, Chrosna, Całowanie i Opatów z dodatkiem rozległych dóbr wniesionych przez jego żonę (np. dobra Teplik). Ogromne dobra miały swe centrum w Wilanowie, gdzie August Potocki rozwinął działalność budowlaną we współpracy z architektem Henrykiem Marconim, który, jeszcze na zlecenie jego ojca - Aleksandra, wykonał znajdujące się na przedpolu pałacu w Wilanowie mauzoleum Stanisława i Aleksandry Potockich. Efektem współpracy z Augustem Potockim jest zaś budynek szpitala pw. św. Aleksandra (ku czci ojca fundatora) (znajdujący się przy granicy terenu pałacowego i dawnej wsi Wilanów) i wreszcie wilanowski kościół parafialny pw. św. Anny (ku czci matki fundatora). Ostatnia budowla została ukończona (po gruntownej przebudowie wcześniejszej świątyni) już po śmierci Augusta Potockiego, który po długotrwałej chorobie, zmarł w 1867 r. Pałac na Wyspie (Pałac na Wodzie, Pałac Łazienkowski) – główny kompleks architektoniczny w Parku Łazienkowskim. Zbudowany według projektu Dominika Merliniego i Jana Chrystiana Kamsetzera. Pałac Tyszkiewiczów (zwany czasem pałacem Tyszkiewiczów-Potockich) – gmach, obecnie użyteczności publicznej, znajdujący się przy ul. Krakowskie Przedmieście 32 w Warszawie. HistoriaZostał zbudowany w XVIII wieku dla Ludwika Tyszkiewicza, hetmana polnego litewskiego ożenionego z Konstancją Poniatowską, bratanicą króla Stanisława Augusta. Należał do najpiękniejszych klasycystycznych pałaców Warszawy. Budowę pałacu rozpoczął w 1785 Stanisław Zawadzki, polski architekt, autor projektu m.in: Pałacu w Śmiełowie i Pałacu w Lubostroniu. Prace kontynuował w latach 1786-92 Jan Chrystian Kamsetzer, który uczestnił przy przebudowie Pałacu w Łazienkach. Architektami byli również: Henryk Marconi i Fryderyk A. Lessel. Na przełomie XVIII i XIX w. pałac był w zarządzaniu Tyszkiewiczów, którzy przebywając poza granicami wynajmowali go dygnitarzom i wojskowym. W 1820 pałac stał się siedzibą i wyłączną własnością Anny z Tyszkiewiczów po jej rozwodzie z Aleksandrem Potockim. W 1840 pałac zakupił od matki syn z pierwszego małżeństwa, August Potocki, i odtąd w ręku Potockich pozostawał on do 1923. W 1923 pałac zakupił Bank Gospodarstwa Krajowego, a ulokowano tu Polską Akademię Literatury oraz zbiory starodruków Biblioteki Narodowej. Pałac szczęśliwie przetrwał okres kampanii wrześniowej. Po upadku Powstania Warszawskiego został on celowo zbombardowany przez wojska niemieckie pociskami zapalającymi. Zniszczeniu uległa cała stolarka z XVIII i XIX wieku (drzwi, mozaiki podłogowe, stropy, panele ścienne, schody), a także bezcenne XVIII-wieczne stiuki w stylu pompejańskim, będące jednymi z najcenniejszych zabytków warszawskiego klasycyzmu pałacowego. Po zniszczeniach wojennych pałac odbudowano w latach 1949-1956 według projektu Jana Dąbrowskiego, jedynie częściowo przywracając wnętrzom ich dawny wygląd. Jedynym z najlepiej zachowanych pomieszczeń jest dawna łazienka, znajdująca się na I piętrze w północnym skrzydle pałacu. Podczas odbudowy po II wojnie światowej została ona przebudowana na korytarz wiodoący od rozbudowanej klatki schodowej do sal korpusu głównego pałacu. Na jej ścianach i sklepieniu wciąż podziwiać można różowe stiuki i resztki malowideł rodzajowych w stylu rzymskim. Hrabia Ludwik Tyszkiewicz herbu Leliwa (ur. 1748 – zm. 26 czerwca 1808) – hetman polny litewski od 1780, marszałek wielki litewski od 1793, podskarbi wielki litewski od 1791, generał-adiutant od 1772, pisarz wielki litewski 1775-1780, marszałek Trybunału Litewskiego, rosyjski rzeczywisty tajny radca, odznaczony Orderem Świętego Stanisława (1778) i rosyjskim Orderem św. Andrzeja Powołańca (1787)[1].
Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego (WH UW) – wydział Uniwersytetu Warszawskiego kształcący w trybie dziennym, wieczorowym i zaocznym. Istnieje też możliwość podjęcia studiów doktoranckich. czytaj dalej: [2], [3]
Czy wiesz że...? beta Fryderyk Albert Lessel, h. Lessel, (ur. 1767, Drezno, zm. 15 marca 1822, Warszawa), architekt i budowniczy rządowy z czasów Królestwa Polskiego. Prowadził wiele prac budowlanych w Warszawie, jego projektu są m. in.: pałac Branickich u zbiegu ul. Miodowej i Podwale, pałac Morsztynów i Szaniawskich na ulicy Miodowej. Współpracował przy budowie Pałacu Tyszkiewiczów. Łączył elementy klasycystyczne i neorenesansowe.
Bank Gospodarstwa Krajowego – bank państwowy z siedzibą w Warszawie. Powstał w roku 1924 z fuzji trzech banków publicznych: Polskiego Banku Krajowego, Państwowego Banku Odbudowy i Zakładu Kredytowego Miast Małopolskich. Inicjatywa utworzenia tego banku należała do Władysława Grabskiego.
Andrzej Le Brun właściwie André Le Brun (ur. w 1737 w Paryżu, zm. 30 września 1811 w Wilnie) - rzeźbiarz klasycystyczny, pochodzenia francusko-flamandzkiego, pracujący w Polsce.
Pałac w Lubostroniu – klasycystyczny pałac, wybudowany w latach 1795 - 1800 (prace nad dekoracją wnętrz trwały jeszcze co najmniej przez następne pięć lat) przez czołowego architekta epoki klasycyzmu, autora między innymi pałacu w Dobrzycy i pałacu w Śmiełowie, Stanisława Zawadzkiego, na zlecenie Fryderyka Skórzewskiego, na terenie folwarku Piłatowo. Nazwę Lubostroń nadał pałacowi sam właściciel od słów "lube ustronie".
Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego (SEW UW) (wcześniej Studium Europy Wschodniej i Azji Środkowej) - powstało w 1990 przy Instytucie Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Podstawą organizacji Studium było powołane pod kierownictwem profesora Tadeusza Majdy Seminarium Problemów Narodowościowych Związku Radzieckiego i Europy Środkowej. Inicjatorami powstania seminarium oprócz Majdy byli Andrzej Ananicz oraz Jan Malicki. Studium prowadzi działalność naukową i dydaktyczną związaną z krajami byłego bloku komunistycznego.
Henryk Marconi (ur. 7 stycznia 1792 w Rzymie, zm. 21 lutego 1863 w Warszawie) – polski architekt włoskiego pochodzenia, od 1822 w Polsce, jeden z najwybitniejszych i najbardziej płodnych polskich architektów pierwszej połowy XIX wieku.
Stanisław Zawadzki (ur. 1743 w Warszawie, zm. 19 października 1806 w Warszawie) – generał-major wojsk koronnych, od 1792 dowódca kompanii pontonierów, polski architekt doby klasycyzmu. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
