Państwo Słoweńców, Chorwatów i Serbów

Państwo Słoweńców, Chorwatów i Serbów (słń. Država Slovencev, Hrvatov in Srbov; chrw. Država Slovenaca, Hrvata i Srba; serb. cyryl. Држава Словенаца, Хрвата и Срба, serb. łac. Država Slovenaca, Hrvata i Srba) było krótkotrwałym organizmem państwowym utworzonym w południowych partiach Austro-Węgier po zakończeniu I wojny światowej na terenach zamieszkanych przez Chorwatów, Serbów i Słoweńców. Warto zauważyć, że Serbowie, do których odnosi się nazwa kraju, to mieszkańcy Bośni, Slawonii i Dalmacji, nie zaś mieszkańcy Serbii, Czarnogóry i Wojwodiny.

Serbowie (Срби) – naród południowosłowianski mieszkający głównie w Serbii, Chorwacji, Bośni, Słowenii, Macedonii, Czarnogórze i Stanach Zjednoczonych. Jest ich ogółem około 13 mln. Mówią w swoim języku narodowym serbskim. W większości są prawosławnymi (religia jest uważana przez Serbów za ważny czynnik ich tożsamości)[potrzebne źródło].

Alfabet łaciński (łacinka), tzw. alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny.

Państwo SHS zostało utworzone 28 października 1918. Rządem Państwa SHS była Rada Narodowa (Narodno vijeće), złożona z ówczesnych wpływowych polityków. Prezydentem Rady został Słoweniec dr Anton Korošec, a jego zastępcami byli: Serb Svetozar Pribićević i Chorwat Ante Pavelić (nie mylić z młodszym o 20 lat Ante Paveliciem – premierem kolaboracyjnego NDH).

Austro-Węgry (t. Monarchia Austro-Węgierska; niem. Österreich-Ungarn, węg. Osztrák-Magyar Monarchia) – państwo związkowe w Europie Środkowej istniejące w latach 1867–1918.

Wojwodina, Prowincja Autonomiczna Wojwodina (Vojvodina, (węg. Vajdaság) – autonomiczny okręg w północnej Serbii, zamieszkany przez 2,03 mln mieszkańców (2002), przede wszystkim Serbów (65 proc. liczby ludności) i Węgrów (14 proc.). Stolicą Wojwodiny jest Nowy Sad, inne większe miasta to Pančevo, Subotica, Zrenjanin. Obejmuje serbskie części historycznych regionów Baczki, Banatu i Sremu.

Państwo SHS dążyło do zjednoczenia wszystkich ziem dawnych Austro-Węgier zamieszkanych przez Słowian. Jednak ludność serbska z Wojwodiny (Banat, Bačka i Baranja) zjednoczyła się pod Serbskim Rządem Narodowym w Nowym Sadzie i 25 listopada 1918 dołączyła do Królestwa Serbii. Dzień wcześniej, 24 listopada 1918 pierwsza część Państwa SHS – Srem odłączyła się od DSHS i połączyła się z Serbią. W związku z tymi wydarzeniami, a także z powodu zagrożenia ze strony Włoch, Państwo SHS 1 grudnia 1918 razem z Serbią utworzyło Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców (Królestwo SHS).

Język serbski (cрпски, srpski) – jedna z uregulowanych wersji dialektu sztokawskiego, używana głównie przez Serbów i Czarnogórców w Serbii, Czarnogórze, Bośni i Hercegowinie oraz w innych krajach.

Słowianie – kryterium lingwistyczne, ogół ludności posługującej się językami słowiańskimi, oraz kulturowe, podobne zwyczaje, obrzędy, wierzenia. Najliczniejsza indoeuropejska grupa ludnościowa w Europie, zamieszkująca wschodnią, środkową oraz południową część tego kontynentu, a także północną część Azji.