Pac-Man (w Japonii Puck-Man) – komputerowa gra zręcznościowa stworzona przez firmę Namco, wydana po raz pierwszy w 1980 roku.

Początkowo wydana na automaty do gier, stopniowo zostawała konwertowana na platformy: Atari, Commodore 64 Intellivision, Sega Game Gear, NES, SNES, Gameboy, PC i inne.

Gra była w większości rozwijana przez pracownika Namco, Tōru Iwatani. Oryginalnie tytuł wymawiało się jako Pakku-man (jap. パックマン, Pakku-man) i był zainspirowany onomatopeiczną frazą paku-paku taberu (jap. パクパク食べる, przybliżone polskie tłumaczenie brzmi "jeść kłapiąc ustami"). Jednak później Iwatani zdecydował nazwać swoją grę Puck Man.

Tytuł ten jednak nie został przyjęty dla anglojęzycznych krajów ze względu na zbyt duże podobieństwo do wulgaryzmu fuck. Stąd zdecydowano się na tytuł Pac-man, który z kolei był bardziej zbliżony do pierwszego tytułu.

Rozgrywka

Gracz kieruje żółtą kulką - tytułowym Pac-Manem − poprzez labirynt pełen białych kulek. Warunkiem przejścia do następnego poziomu jest zjedzenie ich wszystkich. Ponadto należy unikać czterech duszków (różowego - Pinky, błękitnego - Inky, czerwonego - Blinky i pomarańczowego - Clyde), które poruszają się w losowych kierunkach po całej planszy. Trafienie na duszka oznacza utratę jednego życia. Na planszy są także większe kulki (zazwyczaj 4), które na krótki czas odstraszają przeciwników i pozwalają na ich zjedzenie. Zjedzony oponent odradza się na środku planszy. Co pewien czas na planszy pojawia się owoc, za zjedzenie którego przyznawana jest dodatkowa premia punktów.

Poziom 256. − split screen

Błąd w podprogramie odpowiedzialnym za wyświetlanie na ekranie owoców powodował błędne wyświetlanie poziomu 256. i uniemożliwiał kontynuowanie gry (tzw. ekran śmierci). Prawa połowa ekranu zajmowana była przez nic nieznaczące symbole, stąd angielska nazwa tego błędu − split screen (split - dzielić, screen - ekran).

Błąd wynikał z faktu, że aktualny poziom gry zapisywany był na jednym bajcie, który może pomieścić wartości z zakresu <0,255>. Kod planszy liczony był od zera, tak więc plansza 256. miała numer 255. Podprogram odpowiedzialny za wyświetlenie owoców powiększał tę liczbę o 1 i jeżeli uzyskana liczba była większa niż 7, przypisywał jej wartość 7. Dla większości poziomów oznaczało to, że liczba była teraz z zakresu od 1 do 7. Wykonywana była pętla, pod koniec której liczba ta była dekrementowana i jeżeli była równa zeru - pętla się kończyła. Na typowej planszy oznaczało to, że pętla wykonywała się od 1 do 7 razy.

Poziom 256. miał kod 255. Ponieważ jest to maksymalna wartość, jaką można zapisać na jednym bajcie, po inkrementacji następowało przekroczenie zakresu liczb całkowitych i uzyskiwała ona wartość 0. Ponieważ była mniejsza od 8, pierwszy test (czy liczba jest mniejsza lub równa 7?) przechodził pomyślnie. Po wykonaniu pierwszego przebiegu pętli następowała dekrementacja liczby, która przekręcała się z powrotem na 255. Nie była równa zero, więc pętla była kontynuowana, wykonując w sumie 256 przebiegów, czyli znacznie więcej od zakładanych maksymalnych siedmiu. W wyniku tego błędu następowało rysowanie owoców poza obszarem na nie przeznaczonym, a i same dane potrzebne przy wyświetlaniu pobierane były spoza przechowującej je tablicy.