Pacyfizm chrześcijański - Polski Serwis Naukowy

Pacyfizm chrześcijański to forma pacyfizmu, głoszonego przede wszystkim przez Kościoły pacyfistyczne. Od pacyfizmu (jako ideologii nie-religijnej) różni się tym, że odrzucenie wszelkiej przemocy oraz rozwiązywania konfliktów przez wojnę i agresję opiera na wskazaniach zawartych w Biblii, a przede wszystkim w Nowym Testamencie.

List do Hebrajczyków [Hbr], List do Żydów [Żyd] - jeden z listów Nowego Testamentu przypisywany początkowo Pawłowi z Tarsu, ale także innym autorom (w tekście nie ma wzmianki o autorstwie). Od drugiego wieku historycy kwestionowali autorstwo Pawła. Teraz prawie wszyscy je odrzucają, dwie podstawowe przyczyny to:

Nowy Testament (gr. Καινή Διαθήκη, Kainē Diathēkē) - druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki. Niektóre wyznania używają jako nazwy Nowego Testamentu określenia Chrześcijańskie Pisma Greckie.

Biblia i pacyfizm

W Biblii znajduje się wiele wskazań o charakterze pacyfistycznym:

Potępienie przemocy i agresji

Miłość bliźniemu złości nie wyrządza; a tak wypełnieniem zakonu jest miłość. (List do Rzymian 13:10)

Albowiem w ciele chodząc, nie według ciała walczymy, Albowiem broń żołnierstwa naszego nie jest cielesna, ale z Boga jest, mocna ku zburzeniu miejsc obronnych. Burząc rady i wszelaką wysokość, wynoszącą się przeciwko znajomości Bożej, i podbijając wszelaką myśl pod posłuszeństwo Chrystusowe. (2. List do Koryntian 10:3-5)

Słyszeliście, iż rzeczono: Oko za oko, a ząb za ząb; Ale Ja wam powiadam: Żebyście się nie sprzeciwiali złemu, ale kto by cię uderzył w prawy policzek twój, nadstaw mu i drugi; I temu, który się z tobą chce prawować, a suknię twoję wziąć, puść mu i płaszcz; A kto by cię przymuszał iść milę jednę, idź z nim i dwie; Temu, co cię prosi, daj, a od tego, co chce u ciebie pożyczyć, nie odwracaj się. Słyszeliście, iż rzeczono: Będziesz miłował bliźniego twego, a będziesz miał w nienawiści nieprzyjaciela twego; Aleć Ja wam powiadam: Miłujcie nieprzyjacioły wasze; błogosławcie tym, którzy was przeklinają; dobrze czyńcie tym, którzy was mają w nienawiści, i módlcie się za tymi, którzy wam złość wyrządzają i prześladują was; Abyście byli synami Ojca waszego, który jest w niebiesiech; bo on to czyni, że słońce jego wschodzi na złe i na dobre, i deszcz spuszcza na sprawiedliwe i na niesprawiedliwe, Albowiem jeźli miłujecie te, którzy was miłują, jakąż zapłatę macie? azaż i celnicy tego nie czynią? A jeźlibyście tylko braci waszych pozdrawiali, cóż osobliwego czynicie? azaż i celnicy tak nie czynią? Bądźcież wy tedy doskonałymi, jako i Ojciec wasz, który jest w niebiesiech, doskonały jest. (Ewangelia wg św. Mateusza 5:38-48)

Kwestia posłuszeństwa wobec władzy państwowej

Albowiem nie mamy boju przeciwko krwi i ciału, ale przeciwko księstwom, przeciwko zwierzchnościom, przeciwko dzierżawcom świata ciemności wieku tego, przeciwko duchownym złościom, które są wysoko.' (List do Efezjan 6:12)

Apostołowie (Dzieje Apostolskie 5:17-42) i Daniel (Księga Daniela 6) zdawali się okazywać nieposłuszeństwo władzy państwowej

Chrześcijanie powinni być posłuszni władzy państwowej (Ewangelia wg św. Jana 19:10-11; List do Rzymian 13:1-7); 1. List do Tymoteusza 2:1-7; List do Tytusa 3:1-2; 1. List Piotra 2:13-24), boć to jest łaska, jeźli kto dla sumienia Bożego ponosi frasunki, cierpiąc bezwinnie. (1. List Piotra 2:19).

Odniesienia do Starego Testamentu

Nowe Przymierze

Jezus pozwolił ludziom na nawiązanie osobistego kontaktu z Bogiem, poprzez duchowe, a nie cielesne, narodziny (Ewangelia wg św. Jana 3:1-21).

Zasłona w Świątyni jerozolimskiej rozdarła się, gdy Jezus umierał, wskazując, że Bóg zamieszkał w każdym człowieku, zamiast w Świątyni. (Ewangelia wg św. Marka 15:38; List do Hebrajczyków 9).

Ten nacisk na znaczenie duchowości wskazuje, zdaniem części teologów, że doskonalszym sposobem jest rozwiązywanie konfliktów, zamiast przemocy, zalecanej w Starym Testamencie.

Pierwszy List do Tymoteusza (1 Tm lub 1 Tym) to jeden z listów przypisywanych św. Pawłowi z Tarsu, znajdujący się w Nowym Testamencie. Zaliczany jest do jednych z tzw. trzech listów pasterskich. Wysłany został z Macedonii do Tymoteusza z Efezu między pierwszym a drugim uwięzieniem (tj. między 63 a po 67 r. n.e.). Badacze (głównie egzegeci niekatoliccy) uważają jednak, że nie tylko autorem listu nie jest św. Paweł z Tarsu ale także sam list powstał później (autorstwo listów św. Pawła do Tymoteusza kwestionują także najstarsi pisarze chrześcijańscy)[potrzebne źródło]. Powodem napisaniu listu była szczególna troska św. Pawła o Kościół w Efezie. Treścią listu są pouczenia o charakterze praktycznym, pouczającym oraz dogmatycznym. Księga składa się z 6 rozdziałów.

List do Tytusa [Tt lub Tyt] to jeden z listów Pawła z Tarsu, znajdujący się w Nowym Testamencie. List skierowany był do Tytusa, jednego z jego najbliższych współpracowników, który w okresie pisania listu przebywał na Krecie. Tytus opiekował się gminą chrześcijańską na Krecie, założoną wcześniej przez Pawła.

Miłosierdzie

Krwawe ofiary ze zwierząt w Świątyni Jerozolimskiej były formą przemocy. Odrzucenie w Starym Testamencie takich ofiar może być uznane za odrzucenie przemocy i nastanie ery miłosierdzia.

Bo miłosierdzia chcę, a nie ofiary, a znajomości Bożej więcej, niż całopalenia. (Księga Ozeasza 6:6)

Zobacz też

Pacyfizm

Kościoły pacyfistyczne

Odmowa odbycia służby wojskowej

Obdżektor

Przypisy

wszystkie cytaty z "Biblii Gdańskiej".