|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Zwrócenie uwagi na wszechstronną obecność geologii w różnych dziedzinach życia to cel konkursu fotograficznego "Geologia w obiektywie", ogłoszonego przez Muzeum Ziemi PAN. Zdjęcia zrobione na terenie Polski i niepoddane obróbce cyfrowej można zgłaszać ... W dniach od 1 do 3 lutego w Exeter (Wielka Brytania) odbędzie się sympozjum pt. 'Unikanie niebezpiecznej zmiany klimatu: sympozjum naukowe poświęcone stabilizacji gazów cieplarnianych'.
Wydarzenie to, organizowane przez Ministerstwo Środowiska, Żywności i Rolnictwa Wielkiej Br... W rejonie Zalewu Szczecińskiego zaobserwowano duży zakwit sinic. Ekolodzy z WWF ostrzegają, że mogą być one groźne dla zdrowia człowieka, dlatego plażowicze powinni zwracać większą uwagę m.in. na nietypowe zmiany skórne, które wystąpią ... Doświadczalna rakieta Amelia, zbudowana przez studentów Politechnki Warszawskiej rozbiła się sobotę po starcie z małego lotniska pod Mińskiem Mazowieckim. Nie zadziałał spadochron, mający sprowadzić ją na ziemię. "Wiemy już co mamy poprawić"... We wtorek przypada 70. rocznica pierwszej ucieczki więźnia z niemieckiego obozu Auschwitz. Niemcy za karę przeprowadzili najdłuższy w historii obozu apel, który trwał 20 godzin. Podczas niego zmarł żydowski więzień Dawid Wongczewski - pierwsza...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 PaleoproterozoikCzy wiesz że...? Sinice, cyjanofity, cyjanobakterie, cyjanoprokariota (Cyanobacteria) – gromada organizmów samożywnych, dawniej uznawanych za rośliny, według nowszej taksonomii zaliczanych do Procaryota (prokarioty, królestwo bakterii). Nazwa tradycyjna Cyanophyta (końcówka -phyta – roślina), stosowana w taksonomii wcześniejszej, kładzie nacisk na te właściwości, które upodabniają sinice do organizmów roślinnych – zdolność do tlenowej fotosyntezy oraz obecność chlorofilu. To podobieństwo jest o tyle naturalne, że chloroplasty roślin powstały w wyniku endosymbiozy z sinicami – są po prostu uwstecznionymi sinicami. Anaerob (gr. an – przedrostek oznaczający przeczenie; aer – powietrze; bio – żyję) inaczej beztlenowiec, organizm rozwijający się w warunkach beztlenowych. Paleoproterozoik – pierwsza z trzech er proterozoiku, trwała od 2,5 mld do 1,6 mld lat temu. W czasie paleoproterozoiku doszło do pierwszej stabilizacji kontynentów. Pojawiły się cyjanobakterie jako pierwsze z organizmów żywych, które były w stanie w wyniku procesu fotosyntezy produkować tlen. Ponieważ większość organizmów, jakie dotychczas istniały, należały do beztlenowców – doszło do tzw. katastrofy tlenowej. Paleoproterozoik dzieli się na następujące okresy (od najstarszego): Orosir (gr. orosira – "pasmo górskie") – jeden z okresów paleoproterozoiku; trwał od 2,05 do 1,8 mld lat temu. W tym czasie dochodziło do intensywnych ruchów górotwórczych na praktycznie całej powierzchni Ziemi. Być może w tym czasie atmosfera ziemska wzbogaciła się w tlen (katastrofa tlenowa) w wyniku fotosyntezy przeprowadzanej przez sinice. Przypuszcza się, że w okresie orosiru (ok. 2023 mln lat temu) w Ziemię uderzyła wielka asteroida, tworząc krater Vredefort (południowa Afryka) – największy krater uderzeniowy na Ziemi. Orosir jest młodszy od riaku, a starszy od stateru.
Riak (gr. rhyax – "strumień lawy") – jeden z okresów paleoproterozoiku; trwał od 2,3 do 2,05 mld lat temu. Prawdopodobnie w tym czasie pojawiły się pierwsze jądrowce. Riak jest młodszy od sideru, a starszy od orosiru. Zobacz teżLinki zewnętrzne
Czy wiesz że...? beta Tabela stratygraficzna – schemat obrazujący przebieg historii Ziemi na podstawie następstwa procesów i warstw skalnych. Obecnie przyjęta tabela stratygraficzna została ustalona przez Międzynarodową Komisję Stratygrafii (ICS).
Fotosynteza (gr. φῶς – światło, σύνθεσις – łączenie) – anaboliczny proces biochemiczny redukcji dwutlenku węgla wodorem pochodzącym ze związków nieorganicznych z wykorzystaniem promieniowania słonecznego przy udziale barwników asymilacyjnych i enzymów, prowadzącym do powstania związków organicznych. Jest to jedna z najważniejszych przemian biochemicznych na Ziemi[1]. Proces ten utrzymuje wysoki poziom tlenu w atmosferze oraz przyczynia się do wzrostu ilości węgla organicznego w puli węgla zwiększając masą materii organicznej, kosztem materii nieorganicznej.
Katastrofa tlenowa - wielkie przemiany środowiska naszej planety w okresie paleoproterozoiku około 2,4 miliarda lat temu. Gdy około 2,7 mld lat temu pojawiły się pierwsze formy posiadające zdolność fotosyntezy tlenowej, zaczęły one wytwarzać znaczne ilości tlenu, jednak wzrost jego ilości w atmosferze wystąpił ponad 300 mln lat później. Tłumaczy się to tym, że pierwsze cząsteczki tlenu wydzielane były do wody, tlen ten reagował z żelazem i z węglem.
Sider (gr. sideros – "żelazo") – najstarszy okres paleoproterozoiku i proterozoiku; trwał od 2,5 do 2,3 mld lat temu. Sider jest młodszy od neoarchaiku, a starszy od riaku. Nazwa tego okresu pochodzi od powstałych w tym czasie rud żelaza.
Okres – formalna jednostka geochronologiczna (czasowa), niższa rangą od ery, a wyższa rangą od epoki. Odpowiada jednostce chronostratygraficznej (jednostce skalnej) o nazwie system.
Stater (gr. statheros – stabilny, trwały, mocny, silny) – najmłodszy okres paleoproterozoiku; trwał od 1,8 do 1,6 mld lat temu. W tym czasie trwał proces formowania się skorupy ziemskiej (kratonów) i powstał najstarszy (hipotetyczny) superkontynent Kolumbia. Stater jest młodszy od orosiru, a starszy od kalimu. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
