Zbroja – część pasywnego uzbrojenia ochronnego wojowników, stosowana od starożytności do ok. XVII wieku. W Polsce przetrwały aż do wieku XVIII jako zbroje husarskie i kolczugi pancernych.

Ceramiczne warstwy antybalistyczne - służą do ochrony sprzętu wojskowego i innych obiektów specjalnych przed działaniem czynnika niszczącego. Ze względu na rozwój technik wykrywania i zwalczania przeciwnika, wzrasta niebezpieczeństwo przebicia pociskami dotychczas stosowanych opancerzeń. Ponadto coraz częściej dąży się do redukowania masy pojazdów bojowych ze względu na możliwość ich szybkiego transportu powietrznego, stającego się obecnie wymogiem taktycznym. Z uwagi na to, grube monolityczne pancerze stalowe stają się pomału przeszłością. Obecnie dużą uwagę zwraca się na możliwość wykorzystania tworzyw kompozytowych do budowy nowoczesnych pancerzy, zwłaszcza z zastosowaniem jako głównej warstwy ceramiki konstrukcyjnej, z uwagi na jej dużą twardość w powiązaniu z niską gęstością. Rolą warstwy ceramiki jest rozproszenie i pochłonięcie energii pocisku, w trakcie jej fragmentacji. Oprócz tego istotną cechą ceramicznych warstw ochronnych jest zmiana toru wnikania pocisku podczas ich przebijania. Zmiana kierunku penetracji pocisku w przebijanej ceramice jest podstawą do takiego sposobu zaprojektowania war­stwy lub kilku warstw ceramicznych w konstrukcji pancerza kompozytowego, aby móc skutecznie rozproszyć energię ki­netyczną pocisków przeciwpancernych. Stwierdzono również, iż nie tylko grubość danego rodzaju ceramiki ma istotny wpływ na jej zdolność ochron­ną, ale i to, czy ceramika o danej grubości jest monolitem, czy skła­da się z kilku oddzielnych płytek. Kilka płytek ceramicznych, stykających się ze sobą, stanowi moduł ochronny mniej skuteczny niż jedna płyta ceramiczna o łącznej grubości tych płytek. Jest to ważny szczegół technologiczny, ponieważ wyni­ka z niego, że pancerz służący do ochrony przed pociskami o wysokiej energii powinien zawierać jedynie płytki ceramiczne o dużej grubości i powierzchni. Powyższe spostrzeżenia stały się przesłanką do podjęcia prac nad gradientowymi warstwami ochronnymi. Wstępnie przeprowadzone testy wydają się potwierdzać słuszność tego rozwiązania.