Paolo Conte (ur. 6 stycznia 1937 w Asti) – włoski kompozytor i śpiewajacy autor.

Biografia

Laureat nauk prawniczych, przeznaczony, podobnie jak ojciec, do kariery notariusza, praktykował zawód adwokata, zapoznając się jednocześnie z jazzem, kiedy jako amator grał na wibrafonie w różnych zespołach muzycznych w rodzinnym mieście. Wcześnie rozpoczyna pisanie swoich pierwszych piosenek we współpracy z bratem Giorgio. Pewnego dnia stwierdził, ze zaczął pisać swą pierwszą piosenkę podczas "śmiertelnie nudnego wykładu z prawa na uniwerytecie"

W połowie lat 60. rozpoczyna współpracę z nauczycielem muzyki, pochodzącym również z Asti Michele Virano. Z nim pisze wspólnie muzykę do wielu piosenek: La coppia più bella del mondo i Azzurro dla Adriano Celentano, Insieme a te non ci sto più dla Cateriny Caselli, Tripoli '69 dla Patty Pravo, Messico e nuvole dla Enzo Jannacciego, Una giornata al mare dla l'Equipe 84, Ti porta via dla Mala, żeby wymienić tylko niektóre.

W 1974 debiutuje jako śpiewający autor – za sprawą producenta Italo Greco, który zachęcał go do śpiewania własnych piosenek. Debiutancka płyta, zatytułowana po prostu Paolo Conte zawiera jego wersję Una giornata di mare i kilka nowych piosenek, spośród których Onda su onda staje się po paru miesiącach sukcesem również Bruno Lauziego

W roku następnym ponawia próbę kolejnym albumem, również zatytułowanym Paolo Conte, który przyciąga raz jeszcze uwagę Bruno Lauziego, nagrywającego album Genova per noi, zawierający inne piosenki, stające się klasykami w repertuarze Conte, jak La topolino amaranto i La ricostruzione del Mocambo

Ale w 1979 tylko piosence Un gelato al limon udaje się zdobyć uznanie szerszej publiczności, również dzięki takim piosenkarzom jak Francesco De Gregori i Lucio Dalla, którzy podczas tournée "Banana Republic" śpiewają (i z powodzeniem nagrywają) piosenkę, która daje tytuł całej płycie; dwie inne piosenki Bartali i Sudamerica zostają zaproponowane Enzo Jannacciemu na jego album Fotoricordo i przyczyniają się później do uzyskania popularności przez samego Paolo Conte.

Paris milonga, z 1981, zawiera być może najsłynniejszą piosenkę Paolo Conte, Via con me, zaśpiewaną na nowo później przez Roberto Benigniego. Artysta zdobywa uznanie publiczności francuskiej, i podobnie jak niektórzy inni włoscy muzycy – również amerykańskiej. W tym samym 1981 roku dochodzi do ważnej współpracy Conte z Gabriellą Ferri nad jej albumem Gabriella, do którego pisze kilka piosenek, jak Sola contro un record, Non piangere i Vamp (tą ostatnią zamieścił również na własnej płycie Paolo Conte Live)

W latach 80. wychodzą różne albumy Paolo Conte z utworami wcześniej nie publikowanymi; on sam zaś odbywa jednocześnie liczne tournée za granicą, które, podobnie jak we Włoszech, są rejestrowane. Podsumowaniem tych doświadczeń są albumy Concerti (1985) i "Paolo Conte Live" (1988).

Conte od dawna chciał ujrzeć na scenie własny musical, tworzony przez lata, zatytułowany Razmataz, do którego zaprojektował wszystkie szczegóły z kostiumami włącznie. Seria nadzwyczaj udanych szkiców i projektów przedstawia rzadki eklektyzm Conte, wytyczając dokładną drogę artysty w kierunku opery. Komedia ujrzała światło dzienne już w 1989 jako książka pod tym samym tytułem; dołączone są tam tam szkice, partytura i teksty z adnotacjami autora. Główne tematy muzyczne ukazały się na CD w 2000, podczas gdy cała komedia wyszła na DVD w 2001.

Dyskografia