Park Narodowy Benue - Polski Serwis Naukowy

Park Narodowy Benue (fr. Parc national de la Bénoué; ang. Benue National Park) – park narodowy w Prowincji Północnej w Kamerunie, założony w 1968 roku na miejscu wcześniejszego rezerwatu fauny, od 1981 roku wpisany na listę rezerwatów biosfery UNESCO. Jego nazwa pochodzi od przepływającej przez jego obszar rzeki Benue.

Sudan – to kraina geograficzna i historyczna w Afryce. Rozciąga się między Sahelem a obszarem wilgotnych lasów równikowych i biegnie od Wyżyny Abisyńskiej aż po Ocean Atlantycki. Jej powierzchnia wynosi ok. 5 mln km². W tej krainie rozciągają się bezkresne tereny trawiaste zwane sawannami i zamieszkują tu zwierzęta charakterystyczne dla tego środowiska przyrodniczego.

Oreas, antylopa Derbiego (Taurotragus derbianus) - potężna antylopa. Waży do 900 kg, a długość jej ciała bez ogona sięga przeważnie 2,2-2,9 m. Wraz z elandem są uważane za największe wśród antylop.

Park leży w pasie sawann gwinejskich między miastami Garoua na północy i Ngaoundéré na południu. Dominuje sucha roślinność strefy Sudanu z często występującymi drzewami Anogeissus i Afzeila. Nad brzegami rzeki Benue żyje wiele zagrożonych gatunków zwierząt, m.in. hipopotamy, słonie, likaony, manaty, antylopy oreas, buszboki, lwy, lamparty, koby, topi i bawoły. Do często występujących gatunków ptaków zaliczają się dzierzba rdzawa, astryld czerwonosterny, melba czerwonolica, amarantka cętkowana, turkawka różowobrzucha i gackożer.

UNESCO (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization; Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury; łac. unesco – łączę się w jedno) – organizacja wyspecjalizowana ONZ, której podstawowym celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka, bez względu na kolor skóry, status społeczny i religię.

Likaon, simir (Lycaon pictus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych, należący do reliktowej linii psowatych, dawniej występujący na prawie całym kontynencie afrykańskim, łącznie z Saharą, a w starożytności także na Bliskim Wschodzie aż po Babilonię. Obecnie jest jednym z najrzadszych dużych mięsożerców. Likaon ma bardzo silny instynkt stadny, który sprawia, że żyje i poluje w dużych watahach. Jest bardzo wytrzymałym drapieżnikiem – może gonić ofiarę przez wiele kilometrów. Najchętniej poluje na antylopy. Żywi się głównie mięsem, czasami dietę uzupełnia pokarmem roślinnym. Blisko spokrewniony z cyjonem (Cuon alpinus), jest jednak od niego trochę większy. Jego główni wrogowie to lwy (które często zabijają likaony) i hieny cętkowane. Inteligencją dorównują wilkom, natomiast przewyższają je stopniem rozwoju zachowań społecznych. Są najbardziej skutecznymi łowcami dużych zwierząt wśród wszystkich ssaków. Obecnie poświęca się coraz więcej uwagi tym bardzo zagrożonym ssakom drapieżnym Afryki (drugi na liście zwierząt zagrożonych ssak drapieżny Afryki - zob. kaberu).

Przypisy

Bibliografia

Theodore B. Mayakaa, Wildlife Co-Management in the Benoue National Park-Complex, Cameroon: A Bumpy Road to Institutional Development, Elsevier, World Development, t. 30, Nr 11, 2002, str. 2001 – 2016 (16)

Theodore B. Mayakaa, Johannes D. Stigter,Ignas M.A. Heitkönig, Herbert H.T. Prins, A population dynamics model for the management of Buffon’s kob(Kobus kob kob) in the Bénoué National Park Complex, Cameroon, 2001

Stark M. A., Relationship between fire and basal scarring on Afzelia africana in Benoue National Park, Cameroon African Journal of Ecology, t. 24 wyd. 4, str. 263 – 271

Wally und Horst Hagen, Die afrikanischen Nationalparks als Lebensräume der Elefanten, [w:] Vitus B. Dröscher, Rettet die Elefanten Afrikas, 1990, str. 214 – 215