Homonimia – relacja wyrażania różnych znaczeń za pomocą identycznych form językowych. Występuje w morfologii fleksyjnej (synkretyzm form fleksyjnych, np. dam jako forma fleksyjna czasownika dać i rzeczownika dama) oraz słowotwórczej (np. ranny – zraniony, ranny – o poranku), a także w słownictwie (wyrazy homonimiczne, np. bal – przyjęcie (fr.), bal – kłoda (niem.) i składni (zdrada przyjaciela, oznaczająca fakt bycia zdradzonym przez przyjaciela lub zdradzenia go).

Polska Organizacja Wojskowa, POW – tajna organizacja wojskowa powstała w sierpniu 1914 w Warszawie z inicjatywy Józefa Piłsudskiego w wyniku połączenia działających w Królestwie Polskim konspiracyjnych grup Polskich Drużyn Strzeleckich i Związku Walki Czynnej w celu walki z rosyjskim zaborcą. Początkowo bezimienna, od października 1914 zaczęła używać nazwy POW.

Przysposobienie Wojskowe, PW jako organizację powołano w Polsce w roku 1927 pod patronatem PUWFi PW . Szkolenia odbywały się na kursach i obozach i obejmowały ochotników, mężczyzn w wieku od 15 do 30 lat. Na przełomie 1935/1936 r. szkoleniem objęto 0.3% obywateli w tym wieku (ok. 30 tys. osób). W 1937 r . PW stało się przedmiotem obowiązkowym we wszystkich liceach. Obowiązywało też na uczelniach i trwało 2 lata. Od lutego 1929 r. działalność zaczęło PW K(obiet). Od lata 1939 r. PW K na masowe szkolenie położono większy nacisk i szkoleniami zdołano objąć około 10% kobiet w wieku od 19. do 45. roku życia. W 1927 r. w powiecie łęczyckim z inicjatywy rotmistrza rezerwy S. Młodzinowskiego powstało PW Konne. Rotmistrz zorganizował uczniów miejscowych szkół średnich, posiadających własne konie, w oddział Krakusów konnych. Inicjatywa zdobyła akceptację władz wojskowych i oddziały Krakusów później powstawały w wielu miejscach, już oficjalnie. Za tym poszły inicjatywy powołujące PW Kolejowe, PW Leśników oraz PW Pocztowe. Nazwę PW stosowano do lat 60. XX w. po czym zmieniono nazwę na Przysposobienie Obronne.

Wapń (Ca, łac. calcium) - nazwa ta pochodzi od łacińskiego rzeczownika calx - wapno, co oznacza więc "metal z wapna", pierwiastek chemiczny z grupy metali ziem alkalicznych w układzie okresowym.

Toponim (z gr. topos - miejsce, okolica i onymos - imię) to w ogólnym znaczeniu nazwa miejscowa; toponimami zajmuje się dział językoznawstwa zwany toponomastyką. Analiza toponimów może dostarczyć informacji na temat rozwoju danego języka, bądź historii jakiegoś obszaru geograficznego.

Eponim (gr. ἐπώνυμος eponymos – "dawca imienia, nazwy") – osoba historyczna lub fikcyjna; człowiek, bóg, heros, rzadziej zwierzę lub przedmiot, od którego wzięła się nazwa jakiejś innej rzeczy, zjawiska, miejsca, miejscowości, np. harpagon – ‘osoba skąpa’ (od imienia bohatera Skąpca Molière’a), sodoma i gomora – ‘siedlisko występku, gniazdo rozpusty, niemoralności, grzechu, bezbożności’ (od nazw biblijnych miast).

Sylaba [gr. syllabḗ] (zgłoska) – element struktury fonologicznej o głośnej artykulacji, większy niż segment (głoska), mniejszy niż wyraz, który może stanowić lub być jego częścią.