Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich (PSKCh) (również Katolicki Kościół Patriotyczny w Chinach) – związek wyznaniowy powstały w 1958 r. w Chińskiej Republice Ludowej celem zastąpienia zdelegalizowanego Kościoła katolickiego. Podlega pod Biuro Spraw Religijnych Chińskiej Republiki Ludowej. Zrzesza 5 mln chińskich świeckich, oraz duchownych, którzy formalnie nie uznają zwierzchnictwa Watykanu.

Z kanonu 2314 prawa kanonicznego z 1917 r. wynika, że PSKCh jest Kościołem schizmatyckim, ale Watykan nigdy go za taki en masse nie uznał. W 1957 r. papież Pius XII dokonał jedynie ekskomuniki biskupów należących do stowarzyszenia i wyświęcających biskupów bez zgody Watykanu. Dlatego PSKCh bywa określane jako "oficjalny Kościół w Chinach".

Od czasów pontyfikatu Jana Pawła II, Watykan zabiega o powrót PSKCh na łono Kościoła. Po 2000 r. stowarzyszenie, które dotąd samo konsekrowało biskupów, zaczęło czekać z ich intronizacją na aprobatę z Watykanu. W ostatnich latach z cichym błogosławieństwem papieża wstąpiło na tron kilku biskupów ”patriotycznego” Kościoła. Aprobata dla nich nie była oficjalnie ogłaszana, żeby nie dawać chińskim władzom pretekstu do oskarżeń o "ingerencję w wewnętrzne sprawy kraju" (patrz poniżej).

W maju 2005 r. Chiny zasadę tę jednak przerwały. Według watykanistów, normalizacja stosunków z PSKCh oraz nawiązanie oficjalnych stosunków dyplomatycznych z Chinami będą jednymi z ważniejszych celów pontyfikatu Benedykta XVI.

Obok stowarzyszenia działa również lojalny wobec papieża tzw. podziemny Kościół katolicki w Chinach, którego liczbę wyznawców szacuje się na ok. 8 mln osób.

PSKCh a chińskie władze

Komunistyczny rząd w Pekinie twierdzi, że miejscowi katolicy nie powinni być lojalni wobec obcego państwa, czyli Watykanu. Wpływ na pracę krajowego Kościoła, który zgodnie z prawem kanonicznym powinien mieć papież, jest przez nie uznawany za "obcą ingerencję w w wewnętrzne sprawy Chin". PSKCh utworzono w 1957 r. po to, żeby tę lojalność przerwać i poddać społeczność katolicką skuteczniejszej kontroli. Przemawia za tym fakt, że w chińskiej tradycji politycznej nigdy nie istniał rozdział religii od państwa, a cesarz był zwierzchnikiem wszystkich religii, a także najwyższym kapłanem państwowego kultu Niebios. Z drugiej strony, katolicyzm, który zdobył wielu wyznawców w czasach kolonialnych, cieszył się w XX wieku niezależnością. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 r. swobody przez kilka lat pozostawiono.

Po utworzeniu PSKCh władze dążyły do ograniczenia rozwoju społeczności katolickiej. Najgorsze czasy nastały dla niej w czasie rewolucji kulturalnej (1966-1976). Po 1978 r. jej sytuacja zaczęła się poprawiać, a wraz z odejściem od systemu totalitarnego, w Chinach mógł równolegle rozkwitnąć tzw. Kościół podziemny, lojalny wobec Watykanu.