Paul Wolfowitz - Polski Serwis Naukowy

Paul Dundes Wolfowitz (ur. 22 grudnia 1943 na Brooklynie) – wiceminister obrony USA, były prezes Banku Światowego (2005–2007).

Życiorys

Był drugim dzieckiem profesora Jacoba Wolfowitza i Lillian Dundes (polskich Żydów). Jego brat Jacob Wolfowitz wraz z rodzicami w 1920 wyemigrował z Polski do USA.

Paul Wolfowitz był wykładowcą w Yale University, jednym z jego studentów był Lewis Libby, późniejszy bliski współpracownik polityczny, którego wtedy poznał. Wolfowitz jest neokonserwatystą znanym ze swoich "jastrzębich" (ang. hawkish) poglądów. Jest gorącym zwolennikiem ekstremalnie proizraelskiego nastawienia polityki USA. Był jednym z głównych architektów wojny w Iraku. Od 1 czerwca 2005 prezes Banku Światowego. 17 maja 2007 podał się do dymisji po tym jak komisja etyki Banku uznała, że Wolfowitz postąpił nieetycznie przyznając awans i podwyżkę swojej kochance. 25 czerwca Zarząd Banku Światowego zatwierdził na prezesa Banku jedynego kandydata – Roberta Zoellicka. Objął on urząd 1 lipca.

Robert Bruce Zoellick (ur. 25 lipca 1953) – prezes Banku Światowego od 1 lipca 2007, od 22 lutego 2005 do 5 lipca 2006 był zastępcą sekretarza stanu USA, a zanim objął to stanowisko od 7 lutego 2001 do 22 lutego 2005 pełnił funkcję pełnomocnika rządu USA ds. handlu zagranicznego.

Wojna prewencyjna jest to wojna lub działania zbrojne podjęte w celu uprzedzenia ataku przeciwnika i zmuszeniu go do zaniechania agresywnych zamiarów lub zyskania dogodnych warunków do dalszego prowadzenia wojny (działań zbrojnych). W praktyce stanowi ona najczęściej pretekst do zrzucenia odpowiedzialności na napadniętego przeciwnika za wywołanie konfliktu zbrojnego, mimo że dzięki wykorzystaniu elementu zaskoczenia przynosi korzyść agresorowi.

"Doktryna Wolfowitza"

Nieoficjalna nazwa nadana dokumentowi Defense Planning Guidance z 1992 roku, którego autorami byli Wolfowitz i Libby. Dokument w zamierzeniu nie miał być upubliczniany, ale przedostał się do The New York Times i po opublikowaniu przez tę gazetę jego założeń 8 marca 1992 stał się przedmiotem publicznych kontrowersji.

Neokonserwatyzm - w sensie ogólnym: każdy nurt myśli i akcji politycznej, który nawiązuje, poprzez uwspółcześnianie, do wybranych składników filozofii politycznej klasycznego konserwatyzmu. W sensie dookreślonym: popularne określenie poglądów i działań przedstawicieli jednego z nurtów liberalizmu amerykańskiego, którzy przeszli ewolucję od skrajnej lewicy trockistowskiej poprzez antykomunistyczne i "zimnowojenne" centrum do prawicy nowego typu, najpierw "paleoliberalnej", a obecnie demokratyczno-imperialnej. Neokonserwatyści tworzą silne skrzydło polityczne w Partii Republikańskiej w Stanach Zjednoczonych[potrzebne źródło].

The New York Times – jeden z najważniejszych amerykańskich dzienników o profilu liberalno-lewicowym, wychodzący w Nowym Jorku. Jest trzecią pod względem nakładu gazetą w Stanach Zjednoczonych, po USA Today i The Wall Street Journal. Codzienny nakład wynosi 1,125 mln, a obieg wydania niedzielnego 1,700 mln (dane na 26 grudnia 2004). Właścicielem gazety jest The New York Times Company, która kontroluje również około 40 innych gazet, czasopism i wiele krzyżówek, między innymi The Boston Globe i International Herald Tribune.

Choć administracja amerykańska odcinała się od niego, istnieje pogląd, że jest on fundamentem Doktryny Busha. Dokument zaleca prowadzenie agresywnej, jednostronnej polityki zagranicznej, włącznie z wojnami prewencyjnymi. Celem takiej polityki miało być zachowanie mocarstwowości przez Stany Zjednoczone.

Druga wojna w Zatoce Perskiej – konflikt zbrojny, który rozpoczął się 20 marca 2003 między koalicją sił międzynarodowych (głównie USA, Wielkiej Brytanii, Australii, Danii i Polski) a armią Iraku. Po ok. trzech tygodniach walk siły międzynarodowe objęły kontrolę nad większością terytorium Iraku, obalając rząd tworzony przez partię Baas i Saddama Husajna i rozpoczynając okupację tego kraju, trwającą formalnie do 2005 r. Siły międzynarodowe liczyły ok. 250 000 żołnierzy amerykańskich, 45 000 brytyjskich, 2000 australijskich, 300 duńskich i 194 polskich (grupy GROM i pododdział usuwania skażeń chemicznych z 4 Pułku Chemicznego w Brodnicy). Oprócz tego siły te były wspierane od północy przez ok. 50 000 partyzantów kurdyjskich. Siły międzynarodowe wkroczyły do Iraku od południa, przekraczając granicę od strony Kuwejtu i Zatoki Perskiej.