Paul von Hindenburg, właśc. Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und von Hindenburg (ur. 2 października 1847 w Poznaniu, zm. 2 sierpnia 1934 w Neudeck) – niemiecki wojskowy, feldmarszałek (Generalfeldmarschall) i polityk, w latach 1925-1934 Prezydent Rzeszy (Republiki Weimarskiej i w początkach III Rzeszy). Syn oficera pruskiego.

Historia rodziny – rody Beneckendorff i Hindenburg

W brzmieniu pełnego nazwiska marszałka – von Beneckendorff und von Hindenburg można łatwo dostrzec dwie składające się na nie nazwy rodów. Zostały one oficjalnie połączone w roku 1789. Każdy ród z osobna ma bogatą i sięgającą dawnych wieków historię.

Początki rodu Hindenburgów sięgają 1000 roku, jednakże z tego okresu nie zachowały się żadne źródła pisane. Wynika to z faktu, że w owych czasach na terenach zamieszkanych przez przodków marszałka nie istniały żadne miasta. Informacje o ich najdawniejszych dziejach najprawdopodobniej przekazywane były ustnie i w ten sposób zachowały się do czasów, w których zostały spisane. Niewątpliwie późniejszy Prezydent Rzeszy mógł się poszczycić bogatym i bardzo rozgałęzionym drzewem genealogicznym.

Pierwsze wzmianki o Beneckendorffach pojawiają się już w kronikach miejskich z 1280 r. Jest w nich mowa o kędzierzawym zakonniku, noszącym imię Johannes de Benkendorpe, który zawarł umowę kupna soli z franciszkańskim mnichem Wernerem von Schulenburgem. Nazwiska przodków marszałka pisane były dawniej w rozmaity sposób: -dorp, -dorff, -dorf. Jeszcze w 1915 r. w jednym z meklemburskich muzeów w Schwerinie znajdowały się liczne pamiątki z wojny 30-letniej po oddziałach von Beneckendorffa.

Przodek marszałka przywędrował z Rosji, gdzie otrzymał tytuł hrabiego oraz herb: Trzy róże. Warto nadmienić, że protoplaści marszałka osiedli w Nowej Marchii już w 1300 r. Osiemnasty wiek przynosi rodzinie Beneckendorff nowe żołnierskie zaszczyty, związane z udziałem w bitwie pod Kolinem w 1757 r. Zatem żołnierska tradycja w rodzinie Hindenburgów była głęboko zakorzeniona.

Młodszy brat Ludwika – Konrad służył w stopniu leutnanta w Gardeschützenbataillon, a w późniejszych czasach został mianowany komendantem, najprawdopodobniej tej jednostki. Umarł w randze generała-majora (Generalmajor).

"Hinden" jest starym słowem pochodzącym od wyrazu hindin, lub hirschkuh, które z kolei mogły mieć związek ze słowem Hund, lub Hundschaft. Część rodziny o tym nazwisku przebywała na terenie Prus.

10 stycznia 1722 zmarł bezdzietnie pułkownik Otto Fredrich von Hindenburg. Był on właścicielem majątków ziemskich Neudeck (Ogrodzieniec) oraz Limbsee (Limża) nadanych przez króla Prus Fryderyka Wielkiego za zasługi położone w wojnach śląskich przeciwko Austrii. Dobra owe odziedziczyły następnie siostry Ottona Friedricha – Zofia i Barbara. Później dobra odziedziczył Otto Gottfried von Beckenendorf, wnuk Barbary i pradziadek Paula, nastąpiło to po śmierci Zofii i Barbary w latach odpowiednio 1774 i 1778. Jednak przejęcie przez Ottona Gotfrieda własności obwarowano pewnym warunkiem: wolą Otto Friedricha von Hindenburg było, aby kolejny dziedzic Neudeck i Limbsee przejął wraz z nimi nazwisko Hindenburg i herb tego rodu. Oficjalne połączenie nazwisk potwierdził swym dekretem król Prus Fryderyk Wilhelm II dnia 2 stycznia 1789. Od tego czasu kolejni dziedzice nosili nazwisko von Beneckendorf und von Hindenburg i pieczętowali się herbem będącym połączeniem motywów wziętych z obu herbów rodowych.

W 1801 r. Hindenburgowie osiedlają się w Neudeck. Tam również urodził się starszy syn, który w późniejszych latach był radcą krajowym w Prowincji Poznańskiej. Zaś młodszy syn – Jan Henryk, nie mając dalej ochoty służyć pod rozkazami Napoleona w 1806 r. porzucił żołnierkę. Umarł w Limży 6 maja 1827 r. Rodzice babki marszałka cały ostatni rok przeżyli w Neudeck pozostając pod opieką swojego jedynego syna. Otto Ludwik zmarł 18 lipca 1855.

Ojciec marszałka – Robert urodził się w Neudeck 21 maja 1816 r. Był on na terenie prowincji pruskiej krajowym dyrektorem ziemskim, dzięki czemu w "ciężkich" czasach napoleońskich pomagał swojej starszej rodzinie. W 1832 r. ojciec Paula jako piętnastolatek służył w 18 Regimencie Piechoty, który stacjonował w Poznaniu.

Rodzice Paula zawarli związek małżeński w kościele garnizonowym w Poznaniu 17 października 1845 r. Dla Luizy von Hindenburg był on konfirmacją. Państwo młodzi zamieszkali przy Bergstraße 7, a w październiku 1849 r. przenieśli się na Wilhelmstraße 15.

1847-1866, młodość

Poznań, ul. Podgórna 6 – dom, w którym mieszkał Paul von Hindenburg

Urodził się 2 października 1847 r. w Poznaniu. Na chrzcie otrzymał imiona Paul Ludwik Hans Anton. Paul miał o dwa lata młodszego od siebie brata, noszącego imię Otto (w późniejszych latach urodziła mu się jeszcze siostra), który przyszedł na świat zaraz po śmierci dziadka w 1849 r.

W 1855 r. ojciec Paula zostaje przydzielony do regimentu stacjonującego w Głogowie (obecnie w woj. dolnośląskim). Rodzina Hindenburgów zamieszkała przy Kirchstraße 70. Początkowo Paul uczęszczał do miejskiej szkoły ewangelickiej, znajdującej się przy kościele. Jego pierwszym nauczycielem był p. Schober.

Od momentu, kiedy Paul został kadetem, o wielu faktach z jego życia dowiadujemy się z bogatej korespondencji. Życie w koszarach było iście "spartańskie". W liście z 14 sierpnia 1859 r. do rodziców Paul opisuje szarość życia codziennego na bloku. W Berlinie mieszkała jego starsza ciotka, która wcześniej żyła w Poznaniu (z rodz. Kniffka). W liście z 11 czerwca 1860 r. ukazał jej ideał, który spostrzegł w starszym generale Poikerze, przeprowadzającym inspekcję w jego jednostce.

Tymczasem w 1855 r. w Neudeck, ob. Ogrodzieniec umiera drugi dziadek Paula. "Rodzinne gniazdko", które można było w tej wsi obejrzeć, miało staromodny dach. Po obu stronach rosły wysokie topole, a w przydomowym ogródku zarówno żółte, jak i czerwone róże. Na środku podłogi znajdował się herb rodowy wykonany z kamienia, pod którym spoczywała Barbara Małgorzata von Hindenburg, niezamężna siostra Otto Fryderyka. Na ten cel Małgorzata otrzymała od fundacji 500 talarów.

W 1863 r. ojciec Paula został awansowany do stopnia majora. Prawdopodobnie w kwietniu tego roku został przeniesiony do jednostki stacjonującej przy Friedrichstraße w Berlinie. Wówczas oczom Paula ukazał się budynek, posiadający portal zdobiony napisem: Martis et Minerwæ Aluminis. Przebywając w tym mieście często odwiedzał starszą ciotkę Augustę (z rodziny Schwickart), której syn był w randze generalmajora. Z listu wysłanego 14 stycznia 1864 r. do brata z okazji urodzin, dowiadujemy się, że bardzo ją cenił i szanował. W 1865 r. był podoficerem w armii, która powoli przygotowywała się do zbliżającej się wojny.