Perdikkas - Polski Serwis Naukowy

Perdikkas (stgr. Περδίκκας; ur. ok. 365 p.n.e. - zm. maj-czerwiec 320 p.n.e.) – wódz Filipa II i Aleksandra Wielkiego, jeden z diadochów. Był synem Orontesa, satrapy Myzji.

Po śmierci Aleksandra (323 p.n.e.) naczelny wódz armii, faktyczny regent państwa. Od 322 p.n.e. sprawował opiekę nad Filipem Arrhidaeusem i małym Aleksandrem IV synem Aleksandra. Dążył do zachowania imperium w całości. Zamierzał poślubić Kleopatrę siostrę Aleksandra i w ten sposób stać się królem Macedonii pozbawiając władzy Antypatra. Jego ambitne plany doprowadziły do wojny z pozostałymi diadochami (po stronie Perdikkasa stanął Eumenes z Kardii). W 321 p.n.e. podczas wyprawy na Egipt na którą Perdikkas zabrał ze sobą jako regent obu królów: Filipa Arrhidaeusa i Aleksandra IV. W wyniku niezadowolenia wśród własnych żołnierzy poniesionymi stratami przy przeprawianiu się przez Nil, brakiem sukcesów, niedostatkiem żywności i zachęcani przez obietnice Ptolemeusza żołnierze zawiązali spisek w wyniku którego Perdikkas został zamordowany we własnym namiocie przez swoich oficerów: Pejtona, Antygenesa i Seleukosa (gdzieś między 21 maja a 19 czerwca 320 p.n.e.).

Nil () w środkowej i północno-wschodniej Afryce, przecinająca wszystkie strefy klimatyczne kontynentu. Płynie na obydwu półkulach; źródło znajduje się na 2°16′55.92″S, 29°19′52.32″E, a ujście na 31°N. Licząca prawie 3 mln km² powierzchnia dorzecza, na kontynencie afrykańskim ustępuje jedynie dorzeczu rzeki Kongo.

Aleksander III Wielki (Ἀλέξανδρος ὁ Μέγας Aleksandros ho Megas) zwany też Aleksandrem Macedońskim (gr. Ἀλέξανδρος ὁ Τρίτος ὁ Μακεδών Aleksandros ho Tritos ho Makedon); ur. 20 albo 26 lipca 356 p.n.e. w Pelli, zm. 10 czerwca 323 p.n.e. w Babilonie – król Macedonii z dynastii Argeadów w latach 336-323 p.n.e.. Jest powszechnie uznawany za wybitnego stratega i jednego z największych zdobywców w historii ludzkości.

Twórca taktyki walki na dwa fronty. Zauważył on, że aby walczyć skutecznie na dwóch frontach, należy na jednym się bronić a na drugim atakować, dlatego polecił Eumenesowi bronić Azji Mniejszej, a sam wyruszył na podbój Egiptu Ptolemeusza. Taktyki tej uczą się absolwenci amerykańskich szkół wojskowych.

Język grecki klasyczny, inaczej greka klasyczna - stadium rozwojowe języka greckiego, używanego w okresie klasycznym (500 r. p.n.e. - 350 r. p.n.e.) starożytnej Grecji. Był to jeden z ważniejszych języków starożytności, rozpowszechniony na znacznych obszarach Półwyspu Bałkańskiego i Azji Mniejszej oraz na Cyprze. Dzisiaj ten język można studiować na filologii klasycznej. Był to język bogatej literatury, w okresie klasycznym działali Tukidydes, Arystofanes, Platon, mówcy ateńscy.

Myzja (gr. Mysía) – kraina w płn.-zach. części Azji Mniejszej, otoczona od północy Propontydą, Hellespontem od północnego-zachodu i Morzem Egejskim od strony zachodniej. Od wschodu kraina graniczyła z Frygią, od południowej strony z Lidią.

Przypisy

Anna Świderkówna: Hellada królów. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1967, s. 33.

Bibliografia

Anna Świderkówna: Hellada królów. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1967.

Benedetto Bravo, Ewa Wipszycka: Historia starożytnych Greków. T. 3: Okres hellenistyczny. Warszawa: Wydawnictwo naukowe PWN, 1992, s. 105-106. ISBN 83-01-06653-9.