Perfenazyna - Polski Serwis Naukowy

Perfenazyna (perphenazinum) (ATC N 05 AB03) – organiczny związek chemiczny, lek przeciwpsychotyczny z grupy neuroleptyków, pochodna piperazynowa fenotiazyny.

Opis działania

Perfenazyna ma właściwości przeciwpsychotyczne, przeciwlękowe i przeciwwymiotne. Działa hamująco na system nerwowy, zmniejsza zaburzenia psychiczne typu halucynacje, gonitwa myśli. Lek pod postacią tabletek zaczyna działać po godzinie od zażycia, a jego działanie trwa około 6 godzin.

DrugBank — ogólnodostępna i bezpłatna baza informacji o lekach, utworzona w 2006 roku przez zespół Craiga Knoxa i Davida Wisharta z Wydziału Informatyki i Nauk Biologicznych Uniwersytetu Alberty w Kanadzie. Łączy dane z dziedziny chemii, biochemii, genetyki, farmakologii i farmakokinetyki.

Dyskinezy - są to nieskoordynowane i niezależne od woli ruchy kończyn lub całego ciała, wyginanie i prężenie, mimowolne ruchy warg, wysuwanie i chowanie języka. Dzieli się na dyskinezy wczesne i późne.

Wskazania do stosowania

Perfenazyna wskazana jest w leczeniu stanów psychotycznych. W małych dawkach może być stosowana w zaburzeniach lękowych. Bywa stosowana dla zahamowania nudności i wymiotów.

Ostrzeżenia

Perfenazyna może nasilać zaburzenia depresyjne. Pochodne fenotiazyny mogą spowodować nagły duży spadek ciśnienia tętniczego krwi. Preparat z zawartością perfenazyny należy stosować ostrożnie u osób narażonych na działanie bardzo wysokich i niskich temperatur, u kobiet z rakiem sutka, pacjentów z upośledzeniem czynności nerek lub z przewlekłymi zaburzeniami oddechowymi. Nie należy stosować u osób w śpiączce, będących pod wpływem alkoholu, przy zaburzeniach hematologicznych. Długotrwałe leczenie z zastosowaniem perfenazyny może skutkować uszkodzeniem wątroby, nerek, powstaniem złogów w rogówce i soczewce oka, zmianami w siatkówce oka, wystąpieniem późnych dyskinez.

Klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, ATC – system porządkujący leki oraz inne środki i produkty wykorzystywane w medycynie. Klasyfikację kontroluje Centrum Współpracy nad Metodologią Statystyczną Leków (Collaborating Centre for Drug Statistics Methodology) w Norwegii podlegający pod Światową Organizację Zdrowia (WHO). Pierwszy spis został opublikowany w 1976 roku.

Złośliwy zespół neuroleptyczny – groźne, zagrażające życiu powikłanie występujące głównie u osób leczonych lekami neuroleptycznymi (z grupy leków psychotropowych). Zwykle pojawia się wkrótce po rozpoczęciu leczenia, jednak może także wystąpić w dalszym ciągu leczenia, a nawet po odstawieniu leku.

Działania niepożądane

Najczęściej: zespoły pozapiramidowe (parkinsonizm, późne dyskinezy, akatyzja), zmiany hematologiczne, żółtaczka, odczyny skórne

Rzadziej: złośliwy zespół neuroleptyczny, obniżenie aktywności psychoruchowej, reakcje alergiczne, zaburzenia czynności autonomicznego układu nerwowego, gruczołów wydzielania wewnętrznego, układu krążenia, wątroby.

Dawkowanie

Ustalane indywidualnie przez lekarza.

PubChem jest bazą danych związków chemicznych zarządzaną przez National Center for Biotechnology Information (NCBI). który jest częścią National Library of Medicine, który z kolei jest instytucją podległą United States National Institutes of Health (NIH). Baza powstała w 2004 r., a jej głównym celem jest przyspieszenie badań nad lekami poprzez obniżenie kosztów dostępu do informacji.

Piperazyna – organiczny związek heterocykliczny z dwoma heteroatomami azotu w pozycjach 1,4. Szkielet piperazyny występuje w wielu związkach aktywnych biologicznie, między innymi w cząsteczce sildenafilu oraz w szeregu związków psychoaktywnych. Nazwa piperazyny wynika z jej strukturalnego podobieństwa do piperydyny.

Nazwy handlowe

Trilafon – tabletki powlekane 2 mg, 4 mg lub 8 mg (blistry po 30 lub 100 tabletek) oraz do iniekcji 5 mg/ml
Trilafon enanthate – lek o zmodyfikowanym, przedłużonym uwalnianiu (tzw. depot) roztwór do iniekcji 100 mg/ml

Przypisy

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Leki przeciwpsychotyczne, neuroleptyki – leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych głównie schizofrenii oraz innych psychoz, w przebiegu których występują objawy wytwórcze: urojenia, omamy, zaburzenia aktywności, uczuciowości, świadomości.

Parkinsonizm – zespół neurologiczny znamienny dla uszkodzeń układu pozapiramidowego, zwłaszcza istoty czarnej i gałki bladej, charakteryzujący się objawami: