|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Podczas zaplanowanej na drugą połowę września międzynarodowej konferencji "Hevelius 2011" odbędzie się wernisaż wystawy "Jan Heweliusz i nauka w XVII wieku". Ekspozycję w PAN Bibliotece Gdańskiej będzie można oglądać od 15 września do... W dniach 18-20 listopada w Gdańsku odbędzie się XVII Sesja Pomorzoznawcza za lata 2007-2009. Spotkanie organizują: Muzeum Archeologiczne w Gdańsku, Instytut Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego, Instytut Archeologii Uniwersytetu Gdańskie... Choinki świąteczne dotarły na Śląsk Opolski szybciej niż w inne regiony Polski, ale upowszechniły się dopiero po II wojnie światowej wraz ze zwyczajem łamania się opłatkiem - twierdzą etnografowie. Łączą to z przybyciem repatriantów z Kresów. Pierwsze drzewko w tym reg... XVII-wieczną ikonę, która służyła jako deska w kopule, o wiek młodszą cerkiewną chorągiew i świeczniki znaleziono podczas prac konserwatorskich w zabytkowej cerkwi w Zadąbrowiu koło Przemyśla (Podkarpackie). Świątynia jest przygotowywana do przeniesienia. Na XVII-w... XVII Międzynarodowa Konferencja na temat Cyfrowego Przetwarzania Sygnałów odbędzie się w dniach od 13 do 15 czerwca 2011 roku na Korfu, w Grecji.
Tematy poruszane na konferencji obejmują teorię oraz zastosowania takich działań jak filtrowanie, kodowanie, transmisja, szacowanie, wykrywa...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 PerieraCzy wiesz że...? Ładunek miotający – ściśle określona ilość wybuchowego materiału miotającego (np. prochu czarnego lub prochu bezdymnego), wykorzystana do oddania strzału (miotania pocisku) z broni palnej. Podczas spalania ładunku miotającego w przewodzie lufy powstają gazy prochowe, których ciśnienie powoduje ruch pocisku wzdłuż osi lufy. Ładunek miotający umieszczony jest w łusce naboju, lub bezpośrednio w komorze nabojowej w woreczkach z tkaniny lub w postaci wyprasek. Okręt – zwykle uzbrojona jednostka pływająca w służbie państwa, tj. jego sił zbrojnych – marynarki wojennej pod banderą wojenną, przeznaczona do wykonywania zadań bojowych. Także duży statek. Żeliwo – stop odlewniczy żelaza z węglem, krzemem, manganem, fosforem, siarką i innymi składnikami, zawierający od 2 do 3,6% węgla w postaci cementytu lub grafitu. Występowanie konkretnej fazy węgla zależy od szybkości chłodzenia. Chłodzenie powolne sprzyja wydzielaniu się grafitu. Także i dodatki stopowe odgrywają tu pewną rolę. Krzem powoduje skłonność do wydzielania się grafitu, a mangan przeciwnie, stabilizuje cementyt. Żeliwo otrzymuje się przez przetapianie surówki z dodatkami złomu stalowego lub żeliwnego w piecach zwanych żeliwiakami. Tak powstały materiał stosuje się do wykonywania odlewów. Żeliwo charakteryzuje się niewielkim - 1,0 do 2,0% skurczem odlewniczym, łatwością wypełniania form, a po zastygnięciu obrabialnością. Wyroby odlewnicze po zastygnięciu, by usunąć ewentualne ostre krawędzie i pozostałości formy odlewniczej, poddaje się szlifowaniu. Odlew poddaje się także procesowi sezonowania, którego celem jest zmniejszenie wewnętrznych naprężeń, które mogą doprowadzić do odkształceń lub uszkodzeń wyrobu. Żeliwo dzięki wysokiej zawartości węgla posiada wysoką odporność na korozję. Periera, petriera - dawne działo okrętowe, strzelające kulami kamiennymi, używane od końca XV wieku do połowy XVII wieku, w niektórych flotach dłużej. Były to krótkolufowe działa odprzodowe, odlewane z brązu. Długość przewodu lufy wynosiła zwykle od 8 do 12 kalibrów. Działa te strzelały kulami kamiennymi, znacznie lżejszymi od żeliwnych o tym samym kalibrze (średnicy), przez to mogły używać słabszych ładunków miotających. W konsekwencji, ściany luf perier mogły być cieńsze od dział strzelających podobnej średnicy kulami żeliwnymi, a przez to periery były znacznie lżejsze od takich dział (ważąc mniej o ok. 30-50%) i mogły stanowić uzbrojenie także mniejszych okrętów. Periery mogły również występować jako prymitywne działa odtylcowe, tzw. komorowe, nazwa pochodzi od wymiennych komór prochowych, które napełnione prochem umieszczano w specjalnym gnieździe, w tylnej części lufy i mocowano specjalnym klinem. Konstrukcja ta została zarzucona praktycznie w końcu XVI w. z uwagi na nieszczelności pomiędzy komorą prochową, a kanałem lufy, co powodowało wydobywanie się gazów prochowych i zmniejszenie siły wyrzucającej pocisk. Brązy – stopy miedzi z cyną lub innymi metalami i ewentualnie innymi pierwiastkami, w których zawartość miedzi zawiera się w granicach 80-90% wagowych. Wyjątkiem są stopy miedzi i cynku, które noszą nazwę mosiądzów. Składy brązów specyfikuje Polska Norma PN-xx/H-87050.
Turcja (tur. Türkiye, Republika Turcji – Türkiye Cumhuriyeti) – państwo położone w Azji na półwyspie Azja Mniejsza, a częściowo również w Europie ze stolicą w Ankarze. Część europejska – Tracja stanowi 3% powierzchni i oddzielona jest od części azjatyckiej morzem Marmara oraz cieśninami Bosfor i Dardanele. Turcja jest krajem czterech mórz, gdyż od północy otacza ją Morze Czarne, od zachodu Morze Egejskie i morze Marmara, a od południa Morze Śródziemne – nazywane w języku tureckim Morzem Białym. Pociski perier, mimo małej przebijalności i zasięgu, dzięki dużej średnicy wywoływały jednak rozleglejsze zniszczenia. Szczególnie skuteczne były przeciw słabiej zbudowanym jednostkom o napędzie wiosłowym, dlatego najdłużej pozostały w użyciu na Morzu Śródziemnym (w marynarce tureckiej aż do końca XVIII wieku). Wadą perier była duża pracochłonność wykonania pocisków - kul kamiennych. Kaliber broni - najmniejsza średnica przewodu lufy broni palnej. Pod uwagę nie bierze się zakończenia lufy, które, np. w garłaczu, może rozszerzać się lejkowato. W przypadku luf gwintowanych kaliber broni oznacza średnicę lufy mierzoną na polach gwintu.
Broń odprzodowa – broń palna ładowana od strony wylotu lufy (od przodu). Była pierwszym rodzajem broni palnej, używanym od XIII do XIX w., obejmującym zarówno działa jak i broń strzelecką. Od połowy XIX w. była wypierana przez broń odtylcową. Obecnie broń odprzodową stanowią jedynie moździerze i niektóre typy granatników. Późniejszym typem działa o zbliżonym charakterze (lekkie, o dużej sile rażenia) była karonada. LiteraturaPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
