|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Liczba osób chorych na gruźlicę w Polsce spada ale powoli. W ostatnim dziesięcioleciu zachorowalność zmniejszyła się o blisko 30 proc. - mówili lekarze w środę na konferencji prasowej w Warszawie. W 2010 r. na gruźlicę chorowało 7 tys. 509 osób... Obecnie zdrowie nie jest postrzegane jako wartość priorytetowa w polskim społeczeństwie - uważa dr Dariusz Białas z wrocławskiej Akademii Medycznej. W czwartek 24 listopada we Wrocławiu odbyła się konferencja naukowa ,,Zdrowie w ujęciu interdyscyplinarnym i... Powodzie są jedną z najpoważniejszych przyczyn klęsk żywiołowych w skali świata. Powodują aż 32 proc. strat i pociągają za sobą aż 26 proc. ofiary śmiertelnych - ponad 1/4 więcej w porównaniu z innymi rodzajami klęsk żywiołowych. W XX wieku zginęło w wyniku powodzi 9 m... W Polsce jest już 800 tys. niesamodzielnych starszych osób wymagających stałej opieki i będzie ich coraz więcej. Po 65. roku życia jest już 5 mln Polaków, a w wieku ponad 80 lat - 1,3 mln osób - podano w środę podczas Forum III Wieku "Polska Starość" w W... Organizacja polskich władz w opuszczanej przez Niemców Warszawie, codzienne problemy miasta, ewidencjonowanie mienia, ale i obywatelskie donosy - to obraz stolicy w listopadzie 1918 r. rysujący się z rozkazów Komendy Miasta udostępnionych PAP przez Central...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
PerpetuaCzy wiesz że...? Św. Perpetua Hong Kŭm-ju (ko. 홍금주 페르페투아) (ur. 1804 r. w Korei – zm. 26 września 1839 r. w Seulu) – męczennica, święta Kościoła katolickiego. Perpetuus – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa perpetuus oznaczającego "stały, niezmienny". Patronem tego imienia jest św. Perpetuus, biskup Tours (zm. w 419 roku). Perpetua – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od wyrazu pospolitego perpetuus oznaczającego "nieprzerwany, ciągły" . W Polsce imię to jest notowane co najmniej od 1621 roku. Męskim odpowiednikiem jest Perpetuus (Perpet). Felicyta z Kartaginy, cs. Muczenica Filicitata (zm. 7 marca 202 lub 203 w Kartaginie) – umęczona razem ze św. Perpetuą za panowania Septymiusza Sewera, święta Kościoła katolickiego, anglikańskiego, ewangelickiego, prawosławnego i ormiańskiego.
Nazariusz, Nazary – imię pochodzenia łacińskiego, oznaczające "pochodzący z Nazaretu". Wśród patronów tego imienia, św. Nazariusz, męczennik z I lub III wieku. Perpetua imieniny obchodzi: Kartagina Nowe Miasto (łac. Karthago, późn. Carthago, fenickie Kart Hadaszt – QRT HDŠT, arab. قرطاج = Kartadż lub hebr. קרת חדשת) – starożytne miasto-państwo w północnej Afryce na wybrzeżu Morza Śródziemnego w pobliżu dzisiejszego Tunisu, założone w IX w. p.n.e. przez Fenicjan z Tyru. Bardzo ważny ośrodek handlowy.
Piotr Apostoł, Szymon Piotr, łac. Petrus, gr. Πέτρος Petros (petra = skała), aram. כיפא Kefa (kefa = skała), scs. Sławny i wsiechwalnyj pierwowierchowny apostoł Pietr (pontyfikat: 30? – ok. 67) – apostoł, uważany przez Kościół katolicki za pierwszego papieża, męczennik chrześcijański, święty katolicki i prawosławny. Przypisy
Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.
Święta Perpetua, cs. Muczenica Pierpietuja (ur. 181, zm. 7 marca 203 ? w Kartaginie) – umęczona razem ze św. Felicytą za panowania Septymiusza Sewera, święta Kościoła katolickiego, anglikański, ewangelickiego, prawosławnego i ormiańskiego.
Czy wiesz że...? beta O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) - polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.
Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana jakiejś osobie przez grupę, do której należy. Wraz z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество — otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.
Franciszek Sowa (ur. 1946) - polski językoznawca. Wykładowca w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej im. Jana Grodka w Sanoku. Współautor z Henrykiem Frosem Księgi imion i świętych.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |