|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Zapewnienie jakości i bezpieczeństwa pasz dla zwierząt w Europie to cel nowych badań, które przeprowadzone zostaną przez ogólnoeuropejski zespół naukowców. Projekt zatytułowany QSAFFE (Quality and Safety of Feeds and Food for Europe) uzyskał dofinansowanie w wysokości 3 ml... W tym roku belgijski profesor immunologii Michel Goldman został mianowany nowym dyrektorem wykonawczym wspólnej inicjatywy technologicznej Innovative Medicines Initiative (w skrócie IMI, czyli Innowacyjna Medycyna). Przed rozpoczęciem pracy na nowym stanowisku 16 września w wywiadzie dla serwisu CORDIS Wiadomoś... Unikalne freski z III wieku odkryte w ruinach starożytnej Apamei w zachodniej Syrii zostały zdjęte wraz z podłożem i są naprawiane i konserwowane przez zespół polskich ekspertów - informuje serwis internetowy Global Arab Network. Jak poinformował Abdelkader Ferzat, dyrekt... Opracowano nowy, eksperymentalny lek, który zabija nieprawidłowe komórki występujące w białaczce - informuje pismo "Cancer Research".
Opracowany przez naukowców z Trinity College w Dublinie i uniwersytetu w ... W dniu dzisiejszym rozpoczyna się nowy rok szkolny - 2010/2011. Jakich zmian mają spodziewać się uczniowie? Bardzo istotnych nie będzie - co nie znaczy, że Ministerstwo Edukacji nie wprowadziło kilku...
Od dziś w ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 PeszittaCzy wiesz że...? Księga Hioba [Hi], Księga Joba [Job] – dydaktyczny poemat stanowiący jedną z ksiąg Biblii hebrajskiej. Umieszczana jest między księgą Estery a Psalmami. Księgi deuterokanoniczne (wtórnokanoniczne) (przez Kościoły protestanckie określane jako apokryfy - tylko odnośnie do Starego Testamentu) to księgi Pisma Świętego, których kanoniczność była kwestionowana w odróżnieniu od ksiąg protokanonicznych. Określenie księgi deuterokanoniczne pochodzi od istnienia dwóch kanonów ksiąg Starego Testamentu funkcjonujących równolegle w pierwszych wiekach chrześcijaństwa: pierwszy kanon stanowiły księgi uznawane za natchnione przez faryzeuszów, natomiast drugi kanon stanowiły księgi tzw. kanonu aleksandryjskiego, czyli Septuaginta. Dlatego, wbrew spotykanemu przekonaniu, określenie księga deuterokanoniczna nie oznacza, że została ona uznana za natchnioną w "drugim rzucie", ale wskazuje na pochodzenie z kanonu Septuaginty. Język syryjski (syriacki, ܣܘܪܝܝܐ suryāyā) – dialekt wschodnioaramejski z okolic Edessy (obecnie Şanlıurfa w Turcji). Chociaż przestał być używany w mowie w VIII wieku po najeździe Arabów na Syrię, stał się głównym językiem literackim i liturgicznym chrześcijaństwa na Bliskim Wschodzie. Używany jest do dziś m.in. przez kościoły jakobicki, nestoriański, maronicki i malabarski. 
 Peszitta (syr. "prosty", "powszechny") - przekład Biblii na język syryjski. Jest odpowiednikiem łacińskiej Wulgaty. Przekład ST powstał prawdopodobnie już w II w. n.e., kiedy chrześcijaństwo zaczęło grać istotną rolę na pograniczu rzymsko-partyjskim w Edessie i Adiabene. Był oficjalnym przekładem chrześcijan syryjskich. Przekład Pięcioksięgu został oparty na tekście hebrajskim i aramejskich targumach. Pisma prorockie i psalmy mają za podstawę Septuagintę. Przekład ksiąg deuterokanonicznych dodano później, korzystając również z Septuaginty. Nowy Testament przełożono na początku V wieku. Nie był to całkowicie nowy przekład, była to rewizja przekładów starosyryjskich. Nowy Testament Peszitty stanowiony był przez 22 księgi. Cztery krótkie listy powszechne (2 Pt, 2 J, 3 J, Jd) oraz Apokalipsa dodane zostały w VIII wieku. Targum (aram./hebr. תרגום – "tłumaczenie"; od hetyckiego tarkummaj – "proklamacja", "wyjaśnienie", "tłumaczenie") – przekład Biblii Hebrajskiej na język aramejski. Targumy tworzono po powrocie z niewoli babilońskiej, gdy aramejski stał się powszechnie używanym językiem potocznym na Bliskim Wschodzie. Początkowo targumy tworzone były ustnie, z czasem zaczęli je spisywać tłumacze zwani meturgemanim (מתורגמנים). Targumy palestyńskie i babilońskie różniły się językowo. Ponadto targumy powstające w Palestynie były o wiele mniej dosłownymi tłumaczeniami, często stawały się faktycznie parafrazami oryginalnego tekstu.
Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi. Kolejność ksiąg Starego Testamentu jest zupełnie inna niż w Biblii Hebrajskiej, Septuaginty, czy Wulgaty. Szóstą w kolejności jest Księga Hioba, która następuje zaraz po Pięcioksięgu. Księga Jozuego jest siódmą księgą. Tekst ST zasadniczo biorąc jest zgodny z tekstem masoreckim (poza wyjątkami, jak np. Księga Hioba). Nestorianizm to doktryna głosząca, że Jezus Chrystus składa się z dwóch odrębnych bytów: ludzkiego i boskiego. Nazwa pochodzi od Nestoriusza, patriarchy Konstantynopola w latach 428-431. Nestorianizm został uznany za herezję i potępiony na soborze efeskim w 431.
Monofizytyzm - kierunek w teologii chrześcijańskiej przyjmujący, że w Chrystusie jest tylko jedna natura boska, a ludzka natura zaraz po wcieleniu została wchłonięta przez boską. Pogląd ten został sformułowany przez mnicha z Konstantynopola, Eutychesa. Według niego ludzka natura Chrystusa była jak plaster miodu, boską naturę można natomiast porównać do morza. Po Wcieleniu ludzka natura wrzucona w boską została w niej rozpuszczona jak plaster miodu w wodach morza. Tekst Peszitty w odróżnieniu od przekładów starosyryjskich reprezentuje tekst bizantyjski. Peszitta nie zawierała Łk 22,17-18 i Pericope adulterae (J 7,53-8,1). Tekstów tych nie zawierają najstarsze rękopisy bizantyjskie. Przekład musiał powstać przed rozłamem w Kościele Syryjskim (po 542 roku), ponieważ jest używany zarówno przez syryjskich nestorian i monofizytów. Burkitt sądził, że przekładu dokonał Rabbula, bp Edessy. 
'Błogosławieni są czystego serca, bo oni ujrzą Boga.' Zobacz teżPrzypisy
BibliografiaLinki zewnętrzneKsięga Jozuego [Joz] jest szóstą księgą Starego Testamentu. Zawiera kontynuację wydarzeń opisanych w poprzedniej księdze - Księdze Powtórzonego Prawa. Jest niezależna od Pięcioksięgu. Kanon Żydowski zalicza ją do "Proroków Starszych". Na wyraźny rozdział między Prawem (Tora), a księgami następnymi wskazuje zarówno centralna postać tej księgi, jak i gatunek literacki. Duży wpływ na kompozycje księgi miała tradycja deuteronomiczna. Księga ta zachęca wiernych do wytrwałości w wyznawaniu wiary i niemieszania się z ludnością pogańską (synkretyzm religijny).
Psalm (gr. ψαλμός psalmós, pochodzi od psallein i oznacza śpiew przy akompaniamencie instrumentu strunowego zwanego psalterion) – liryczny utwór modlitewny, rodzaj pieśni religijnej, o podniosłym charakterze, którego adresatem jest zazwyczaj Bóg, rzadziej człowiek. Ze względu na treść wyróżnia się psalmy: dziękczynne, błagalne, pokutne, prorocze, pochwalne, patriotyczne, żałobne.
Czy wiesz że...? beta Adiabene (aram. Hadyab) – starożytna nazwa obszaru między Wielkim i Małym Zabem, a także terenów przyległych od północy, z głównym miastem Arbelą. Adiabene wchodziła w skład Asyrii. W I w. p.n.e., jako państewko zależne od Partów, rządzone było przez lokalną dynastię, która przeszła na judaizm w 116 r. n.e. zdobyta przez cesarza Trajana, stała się rzymską prowincją Asyrią. Autonomię przywrócił jej Hadrian. Często najeżdżali ją Rzymianie w trakcie wypraw wojennych przeciw Partom. W czasach Sasanidów (224-651 n.e.) istniały na tym terenie liczne gminy nestoriańskie.
Język aramejski (aram. ܐܪܡܝܐ - Ārāmāyâ, hebr. ארמית - Arāmît) - język z grupy semickiej, używany na Bliskim Wschodzie od II tysiąclecia p.n.e. do czasów dzisiejszych.
Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku, uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Muzułmanie uważają, iż część Biblii[potrzebne źródło] (np. Księgi Mojżeszowe, Psalmy) powstała w wyniku boskiego objawienia, ale jej treść została zafałszowana.
Tora - (hebr. תורה Tora - prawo, nauka, droga, dosł. nauczanie). W węższym znaczeniu - pięć pierwszych ksiąg Biblii (Pięcioksiąg, Pentateuch); w szerszym znaczeniu - cała Biblia hebrajska (Tora pisana, Tanach) oraz tradycja teologiczno-prawna judaizmu (Tora ustna).
Kanony Euzebiusza – system odniesień pomiędzy paralelnymi tekstami (. W iluminowanych ewangeliarzach tablice wraz z listem Euzebiusza umieszczane były zazwyczaj na początku rękopisu otrzymując zwykle bogatą dekorację artystyczną kanonu w kształcie arkad, obejmujących kolumny numerów paralelnych tekstów (perykop) Ewangelii.
Kodeks Kaburis (Codex Khaboris , albo Codex Khabouris) jest późnym ale wyróżniającym się syryjskim rękopisem Nowego Testamentu. Zawiera kompletny tekst Nowego Testamentu w przekładzie Peszitty i reprezentuje tzw. kanon syryjski (22 księgi). Brakującymi księgami są: 2 List Piotra, 2 List Jana, 3 List Jana, List Judy i Apokalipsa Świętego Jana. Księgi te w kościele wschodnim (greckim) i zachodnim weszły do kanonu jeszcze w wieku IV. Metodą węgla C datowany jest na XII wiek, co potwierdza paleografia. Tekst kodeksu, napisany został syryjskim alfabetem w grafice Estrangela jest w wysokim stopniu zgodny ze standardowym tekstem Peszitty (przekład Biblii na język syryjski). Jedynie sześć stron w Ewangelii Mateusza, mianowicie: 13, 14, 39, 40, 53 i 54 napisane zostały grafiką nestoriańską. Ostatnia partia Listu do Hebrajczyków, który w syryjskim kanonie wyznaczał koniec Nowego Testamentu, została mocno uszkodzona i niektóre jej partie są nieczytelne.
Bruce Manning Metzger (9 luty 1914 – 13 luty 2007), amerykański biblista, krytyk tekstu Nowego Testamentu, profesor z Princeton Theological Seminary. Był jednym z biblistów przygotowujących grecki tekst Nowego Testamentu wydany przez United Bible Societies. Współuczestniczył w NRSV, przekładzie Biblii na język angielski, przekładał apokryfy Starego Testamentu. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
