Hůlová Petra (ur. 19 lipca 1979 r. w Pradze), czeska pisarka współczesna.

Czeska prozaiczka, mieszkająca w Pradze. Po maturze i nieudanej próbie studiowania na wydziale nauk społecznych na Uniwersytecie Karola studiowała kulturologię, a w późniejszym czasie także mongolistykę. Większą część swojego życia spędziła w Mongolii i Stanach Zjednoczonych. W 2002 r. w wydawnictwie Trost została wydana jej debiutancka książka Paměť mojí babičce, która spotkała się z ogromnym zainteresowaniem ze strony czytelników, jak również dobrymi recenzjami krytyków literackich. Za ten debiut pisarka otrzymała nagrodę literacką Magnesia Litera oraz nagrodę w kategorii „odkrycie roku” w ankiecie zorganizowanej przez „Lidové novíny”. Laureatka nagrody Jerzego Ortena za opwiadanie Umělohmotný třípokoj. Regularnie od roku 2007 pisuje do czasopisma „Respekt”. W Polsce w 2007 r. ukazało się tłumaczenie Doroty Dobrew jej debiutanckiej książki pod nazwą Czas czerwonych gór w wydawnictwie W.A.B. Książka została przetłumaczona także na angielski, francuski, niderlandzki, włoski i węgierski. Drugą książką pisarki przełożoną na nasz język jest jej piąta powieść, Stacja Tajga, która ukazała się w przekładzie Piotra Godlewskiego w roku 2011.

Fragment informacji wydawniczej internetowej księgarni merlin.pl o książce Czas czerwonych gór:

Powieść Petry Hůlovej to jeden z najgłośniejszych debiutów literackich ostatnich lat w literaturze czeskiej. Akcja książki rozgrywa się w stepach Mongolii - świętej ziemi nomadów - oraz w stolicy tego kraju, zwanej po prostu Miastem. Jest to historia jednej rodziny, widziana oczyma pięciu kobiet należących do jej trzech kolejnych pokoleń. Śledząc ich losy, czytelnik zyskuje obraz współczesnego mongolskiego społeczeństwa, którego podstawową zasadą organizacyjną pozostaje ponadczasowa walka dobra ze złem. Tradycyjna mongolska wieś, zacofana i prymitywna, lecz przesycona pamięcią o dawnych czasach, przeciwstawiona jest ogromnemu, nęcącemu wspaniałościami, ale i destrukcyjnemu Miastu.

Z dziewczętami, które wyjeżdżają do Miasta w poszukiwaniu życiowych szans, los obchodzi się okrutnie. Wcale nie łaskawiej poczyna sobie jednak z tymi, które pozostają w rozsianych po stepie jurtach. Dla jednych i dla drugich punktem oparcia pozostaje tradycja, którą uosabia babcia - szamanka Dolgorma o nieziemskiej mocy, uznawanej przez wszystkich bez wyjątku. Bezsprzecznym walorem powieści jest jej język - na pozór prosty, lecz przy tym niezwykle wyrafinowany i poetycki. To właśnie w warstwie językowej uwidacznia się empatia autorki wobec losów bohaterek i jej niekwestionowany sentyment do opisywanego kraju.

Utwory

Bibliografia