Philip David Charles Collins (ur. 30 stycznia 1951 w Chiswick, dzielnicy Londynu) – angielski piosenkarz, autor tekstów, perkusista i aktor; zdobywca Oscara i Nagrody Grammy. Phil Collins jest powszechnie znany jako wokalista i perkusista brytyjskiej grupy rocka progresywnego Genesis.

Collins śpiewał w ośmiu piosenkach, które dotarły do 1. miejsca listy przebojów "Billboardu" pomiędzy 1984 a 1989, w siedmiu jako artysta solowy i w jednej z Genesis). Jego piosenki są różnorodne, od bazującego na dźwiękach perkusji "In the Air Tonight", poprzez dance-popowe "Sussudio", do jego największego hitu – mówiącego o problemach społecznych "Another Day in Paradise". Jego międzynarodowa popularność sprawiła, że Genesis, grupa zaliczana do nurtu rocka progresywnego regularnie pojawiała się na listach przebojów muzyki pop i była jednym z filarów w początkach działalności stacji telewizyjnej MTV.

Profesjonalną karierę muzyczną Collins rozpoczął jako perkusista, najpierw w rockowej grupie Flaming Youth, później w Genesis, w którym początkowo był także drugim wokalistą w piosenkach śpiewanych przez Petera Gabriela, a samodzielnie zaśpiewał dla Genesis w tym okresie tylko dwa utwory. Trzy dalsze piosenki z Collinsem jako wokalistą znalazły się na albumach solowych wydanych przez muzyków związanych z Genesis, m.in. duet w dwóch partiach głosowych, śpiewanych na przemian przez Collinsa i sopran Viv McCulloch przy akompaniamencie gitary klasycznej Anthoniego Phillipsa: "God If I Saw Her Now" na albumie The Geese and the Ghost.

Collins udzielał się mocno jako perkusista studyjny, współpracując z takimi muzykami jak Brian Eno, John Cale, Robert Fripp, Sally Oldfield, John Hackett, Steve Hackett, Mike Rutherford, Robert Wyatt incognito, czy Phil Manzanera.

Po odejściu Gabriela w 1975, Collins został wokalistą zespołu. Pod koniec dekady pierwszy międzynarodowy przebój Genesis – "Follow You, Follow Me" – stał się początkiem radykalnej zmiany stylu muzycznego grupy, w kierunku sukcesu w muzyce pop.

W latach 80. Collins prowadził z powodzeniem karierę solową, która pomogła zespołowi Genesis w odniesieniu sukcesu komercyjnego. Według Atlantic Records całkowita liczba sprzedanych płyt Collinsa wyniosła w 2002 ponad 100 mln egzemplarzy.

W 2007, Collins powrócił na scenę wielkich stadionów i hal sportowo-widowiskowych, koncertując raz jeszcze z Genesis (z Tonym Banksem, Mikiem Rutherfordem przy wsparciu muzyków dodatkowej obsady koncertowej Genesis, grających od odejścia Petera Gabriela: perkusistą Chesterem Thompsonem i gitarzystą Darylem Stuermerem.

Wczesne lata

Collins jest jednym z trójki dzieci agenta ubezpieczeniowego i dziecięcej agentki teatralnej. Pierwszą perkusję dla dzieci dostał w prezencie na święta Bożego Narodzenia, kiedy miał pięć lat. Później jego wuj zrobił mu prowizoryczny instrument, na którym Phil grał regularnie, podnosząc przy tym umiejętności. Gdy dorósł, otrzymał od rodziców bardziej profesjonalny zestaw muzyczny. Trenował grę na perkusji, grając przy muzyce nadawanej w radiu i telewizji, i nigdy nie nauczył się czytać profesjonalnej notacji muzycznej. Stworzył za to własny system zapisu dźwięków. Pierwszy koncert przed publicznością zagrał w wieku 11 lat. Jego matka chciała jednak, aby został aktorem, dlatego już w wieku 6 lat występował w reklamach w telewizji.

Profesjonalna nauka muzyki rozpoczęła się, gdy miał czternaście lat, kiedy dostał się do szkoły aktorskiej Barbary Speake. Rozpoczął też karierę jako dziecięcy aktor i model – jego pierwszą główną rolą była postać Jacka Dawkinsa w musicalu Oliver!, powstałym na podstawie powieści Oliver Twist Karola Dickensa. Pojawił się także w filmie Beatlesów Noc po ciężkim dniu jako jeden z setek krzyczących nastolatków podczas sceny koncertu. Jako że jego matka była zatrudniona przy wyborze statystów do tej sceny, Collinsowi jako jedynemu zrobiono efektowne zbliżenie twarzy. Ubiegał się także o rolę Romea w oscarowym filmie Romeo i Julia (1968).

Pomimo początków kariery aktorskiej, Collinsa bardziej interesowała muzyka. W czasie kiedy uczęszczał do Chiswick Community School, założył zespół zwany The Real Thing, a później dołączył do The Freehold. Gdy należał do tej grupy, napisał swoją pierwszą piosenkę – "Lying Crying Dying".

Pierwszy profesjonalny kontrakt Collins podpisał jako perkusista Flaming Youth, nagrywając z nimi płytę Ark 2 (1969). Ark 2 – album koncepcyjny zainspirowany lądowaniem człowieka na księżycu – nie był sukcesem komercyjnym, pomimo pochlebnych recenzji krytyków. Melody Maker nazwał płytę "Albumem pop miesiąca", opisując ją jako "pięknie zagraną, dojrzałą muzykę z przyjemną, zwartą harmonią". Główny singel albumu, From Now On, nie zdobył popularności w radiu. Po roku koncertowania grupa rozpadła się z powodu braku sukcesów i napięć w zespole.

W 1970 Phil Collins zagrał na perkusji w piosence George'a Harrisona "The Art of Dying".

Okres Genesis

 Osobny artykuÅ‚: Genesis (grupa muzyczna).

W 1970 Collins odpowiedział na ogłoszenie Genesis zamieszczone w Melody Maker dotyczące zatrudnienia w zespole "perkusisty wrażliwego na muzykę akustyczną i gitarzysty dwunastostrunowego". Grupa zamieściła ogłoszenie po odejściu trójki perkusistów przy nagraniu jedynie dwóch płyt. Przesłuchanie miało miejsce w domu rodziców Petera Gabriela. Kandydaci wykonywali utwory z drugiej płyty zespołu – Trespass (1970). Collins przyjechał wcześnie i nauczył się utworów, słuchając grających przed nim.

Koncert Genesis w Pittsburghu, 2007

Collins wygrał przesłuchanie i rok później brał udział w nagraniu Nursery Cryme. Pomimo że w ciągu następnych pięciu lat był głównie perkusistą i okazjonalnie drugim wokalistą, zaśpiewał podczas tego okresu samodzielnie dwie piosenki – "For Absent Friends" (z Nursery Cryme) i "More Fool Me" (z Selling England by the Pound (1973).

W 1974, podczas nagrywania podwójnego, epickiego albumu konceptualnego Genesis The Lamb Lies Down on Broadway, muzyk ambientu i producent Brian Eno, który wykonał przetworzenie elektroniczne utworu "The Parade of Lifeless Packaging", opisane na okładce neologizmem Enossification, samemu potrzebował perkusisty do nagrania swojego "piosenkowego" albumu Another Green World. Collins wykonał ten angaż, jako zapłatę uiszczoną przez Genesis Brianowi Eno za pracę z grupą. Tamże, Collins bębnił do taktu z takimi przewodzącymi instrumentalistami jak Robert Fripp na solo gitarze czy John Cale na elektronicznie buczącej altówce. Jego dalsza skomplikowana praca przy bębnach w studio dla Briana Eno, obok takich osobistości jak, ponownie, solujący Robert Fripp, czy gitarzysta zespołu Roxy Music, Phil Manzanera, czy Robert Wyatt incognito jako "Sherry Williams" na perkusji kubańskiej, została formalnie uwzględniona na okładce po niekończących się sesjach (nagrali ponad 120 kawałków!) ostatniego "piosenkowego" albumu Briana Eno, Before and after Science (1977 w muzyce).

W 1975, po trasie koncertowej przedstawiającej (bardzo teatralnie i maskowo, w wykonaniu Gabriela) całość The Lamb Lies Down on Broadway jako spójnego przedstawienia multimedialnego, Gabriel opuścił grupę, wyczerpany rolą gwiazdy estrady i przewodzeniem supergrupie rockowej, a także odstając muzycznie coraz bardziej od reszty zespołu. To Gabriel stworzył i napisał ten spektakl, gdy reszta grupy, mniej więcej spójnie, prawie całą muzykę. (Po paru latach pauzowania, Gabriel podjął raczej wyciszoną w porównaniu z jego karierą w Genesis karierę solową.)

Po bezowocnych poszukiwaniach nowego wokalisty, Collins stał się jedynym wokalistą zespołu, który na krótko zaangażował perkusistę grup Yes i King Crimson, Billa Bruforda, do gry podczas koncertów, chociaż Collins nadal wykonywał długie, instrumentalne fragmenty. Grę Bruforda słychać podczas wydłużonego wykonania utworu "Cinema Show" na albumie koncertowym Seconds Out. Jednak, Bruford chciał akceptacji jako pełnego członka Genesis, na co muzycy nie zgodzili się, i został zastąpiony przez byłego perkusistę Franka Zappy – Chestera Thompsona, który takich roszczeń nie przedstawił, i wyniku tego stał się głównym ogniwem perkusyjnym grupy podczas występów na żywo, do chwili obecnej.

Pierwsza płyta z Collinsem jako wokalistą to A Trick of the Tail z 1976. Nagranie trafiło na listę przebojów American Top 40 i dotarło na trzecie miejsce w angielskim odpowiedniku. Rolling Stone wówczas podsumował: "Genesis potrafiła zmienić groźbę katastrofy po odejściu Petera Gabriela w pierwszy, szeroko pojęty amerykański sukces."

Jak już wskazano w przypadku dwóch nagrań muzyki Briana Eno, Phil Collins w latach 70. był cenionym i pożądanym perkusistą studyjnym. Wziął udział w szeregu słynnych nagrań ze sławnymi postaciami rocku progresywnego.

Szczególnie udanymi przykładami tej działalności Collinsa są jego nagrania w dwóch krytycznie uznanych albumach gitarzystów Genesis, gdzie Collins nie tylko stanowił perkusistę (w pierwszym przypadku), lecz zaśpiewał co poniektóre główne partie wokalne:

Lista różnych nagrań studyjnych z udziałem Phila Collinsa jest bardzo długa.

Będąc członkiem Genesis Collins jednocześnie grał w jazzowej grupie Brand X, która nagrała pierwszy album, Unorthodox Behaviour, z Collinsem jako perkusistą. Od kiedy jednak grupą priorytetową stał się dla niego Genesis, Brand X odbył kilka tras koncertowych i nagrał kilka płyt bez Collinsa. Dzięki Brand X perkusista spotkał się po raz pierwszy z automatem perkusyjnym i z ośmiościeżkowym magnetofonem.

Pod koniec dekady Genesis zmienił swój styl z rocka progresywnego na muzykę pop. Mimo to w ich albumie ...And Then There Were Three... (1978 w muzyce) słychać wpływy ich pierwotnego stylu.

W latach 80. grupa nagrała ciąg odnoszących sukcesy płyt, np. Duke (1980 w muzyce), Abacab (1981 w muzyce), Genesis (1983 w muzyce) i Invisible Touch (1986 w muzyce). Tytułowa piosenka z tej ostatniej, jako jedyny utwór Genesis, stała się numerem jeden na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot 100. Zespół dostał nominację do nagrody MTV za najlepszy teledysk roku za piosenkę "Land of Confusion" ( 1987 w muzyce), choć jak na ironię przegrali z utworem "Sledgehammer" – największym solowym przebojem Petera Gabriela.

Phil Collins odszedł od Genesis w 1996 (1996 w muzyce), aby skoncentrować się na karierze solowej. Ostatnia płyta grupy z nim jako wokalistą to We Can't Dance (1991 w muzyce).

Collins i Peter Gabriel spotkali się znów z Tonym Banksem i Mikiem Rutherfordem i nawet Steve'em Hackettem w 1999, aby nagrać ponownie "The Carpet Crawlers" (z albumu The Lamb Lies Down on Broadway (1974 w muzyce) do płyty Genesis Turn It On Again: The Hits. Około 2005 rozpoczęły się rozmowy na temat reaktywacji zespołu - Collins chciał, aby liderem grupy został ponownie Gabriel, a on sam wróciłby do gry na perkusji. Ostatecznie grupa odnowiła się na razie tylko jako twór trasy koncertowej, w składzie Collins/Rutherford/Banks, z tradycyjnym wsparciem perkusisty Chestera Thompsona i gitarzysty Daryla Stuermera, by ruszyć w trasę koncertową Turn It On Again: The Tour w 2007 po stadionach i największych arenach świata.