Piana - rzeka - Polski Serwis Naukowy

przekierowanie z „Peene”. Zapoznaj się również z: Peene – miejscowość w hrabstwie Kent (Anglia).

Największe rzeki Pomorza Przedniego

Piana (niem. Peene) – rzeka w Niemczech na Pomorzu Przednim (Meklemburgia-Pomorze Przednie) o długości 142,5 km.

Piana (niem. Peenestrom) – cieśnina oddzielająca wyspę Uznam od stałego lądu, część systemu wodnego estuarium Odry; leżąca w Niemczech (Meklemburgia-Pomorze Przednie, powiat Ostvorpommern) najdłuższa (ok. 20 km) z trzech cieśnin (obok Świny i Dziwny) łączących Zalew Szczeciński z Bałtykiem. Nazwę swą zawdzięcza rzece Pianie (niem. Peene) uchodzącej do cieśniny w zachodnim krańcu zalewu.

Dopływ - rzeka lub mniejszy ciek wodny, który nie uchodzi bezpośrednio do morza, ale do innej rzeki. W zależności od tego, z której strony (brzegu) rzeki dopływ łączy się z nią, wyróżnia się dopływy lewe i prawe. Ponadto dopływy posiadają swoje własne dopływy - tworzą w ten sposób hierarchię sieci rzecznej: rzeka główna, dopływy pierwszego stopnia, drugiego, trzeciego, itd., która tworzy dorzecze i zlewnię.

Źródła rzeki leżą w północno-wschodniej części Pojezierza Meklemburskiego (314.2-3), ok. 25 km na zachód od miasta Demmin i ok. 16 km na północny zachód od Kummerower See na wysokości ok. 28 m n.p.m. Po przepłynięciu kilkunastu kilometrów na południe a następnie na wschód rzeka (na tym odcinku zwana również Westpeene – dosł. Piana Zachodnia) w pobliżu miejscowości Neukalen wpada do Kummerower See, które zasilane jest również od strony południowej przez Ostpeene (dosł. Piana Wschodnia). Już jako Piana wypływa z północnego krańca Kummerower See płynąc na północny wschód w kierunku Demmin, na przedmieściach którego zasilana jest przez dwa swoje największe dopływy – najpierw prawy Tollense a następnie lewy Trebel. Po minięciu Demmin, rzeka zmienia kierunek na wschodni i po ok. 55 km, przepływając po drodze przez Anklam, ok. 7 km na wschód od centrum tego miasta, wpada do rozpoczynającej się w tym miejscu cieśniny Zalewu Szczecińskiego – Piany (niem. Peenestrom) vis-à-vis południowo-zachodniego cypla wyspy Uznam.

Źródło – naturalny, skoncentrowany, samoczynny wypływ wody podziemnej na powierzchnię Ziemi. W hydrobiologii strefa źródliskowa określana jest nazwą krenal, dzielący się na eukrenal (źródło właściwe) i hypokrenal (strefę odpływu źródła), natomiast organizmy je zamieszkujące to krenon.

Pierwsze poglądy na fizycznogeograficzną regionalizację Polski pojawiły się w dziele Jana Długosza, które przez wiele następnych stuleci jako jedyne było źródłem wiedzy geograficznej. Wyraźne ożywienie w tej dziedzinie nastąpiło dopiero na przełomie XIX i XX w., ponieważ większa była już znajomość warunków naturalnych kraju. W okresie tym publikowało wielu geografów, m.in.: Stanisław Staszic, Wincenty Pol, Antoni Rehman, Wacław Nałkowski, Stanisław Lencewicz czy Ludomir Sawicki. Każdy z nich miał własną koncepcję podziału Polski na regiony fizycznogeograficzne.

Zobacz też

Kleine Peene (także Teterower Peene)

Ostpeene (także Malchiner Peene)

Westpeene (także Dahmer Kanal)

Kittendorfer Peene

Przypisy

Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami RP: Nazewnictwo geograficzne świata. T. 12: Europa Część II. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2010, s. 153. ISBN 978-83-254-0825-1.

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Piana