|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W dniach 24 - 26 lutego 2012 r. w Rzymie, Włochy, odbędzie się konferencja nt. samoadaptujących się systemów osadzonych połączonych w sieć.
Samoadaptujące się systemy są zdolne do monitorowania swojego środowiska i stanów w celu optymalizacji i dopasowania funkcji do różnych scenariuszy... W dniach 24-25 lutego 2011 r. w Darmstadt, Niemcy, odbędą się drugie, międzynarodowe warsztaty nt. konstruktywnej analizy kanałów bocznych i bezpiecznych projektów.
Analiza kanałów bocznych (SCA) i ataki na implementacje stały się ważną dziedziną badań na uczelniach wyższych i w przedsiębiorstwach. Szczególnie intere... Tajemnica osłaniająca sposób przekazywania informacji przez neurony została rozwiana. Naukowcy z Belgii i USA, których prace są finansowane ze środków unijnych, twierdzą, że podczas gdy recykling jest ważnym elementem mechanizmu przekazywania impulsów nerw... Po raz pierwszy sfinansowany przez NFZ zabieg wypełnienia ubytku czaszki implantem z biomateriałów, wykonanym na indywidualne zamówienie, przeprowadzono 15 lipca w Szpitalu Uniwersyteckim im. dr. Antoniego Jurasza w Bydgoszczy. Specjalna płytka kosztowała 320 tys... Foki szare z Bałtyku, z powodu ogromnego apetytu, skutecznie rywalizują z rybakami. W pewnych okolicach zjadają takie same ilości dorszy, siei, łososi, troci i węgorzy, ile łowią rybacy - informują naukowcy z Uniwersytetu Goeteborga w Szwecji. Morze Bałtyck...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Pień współczulnyCzy wiesz że...? Rdzeń kręgowy (łac. medulla spinalis) – część ośrodkowego układu nerwowego, przewodząca bodźce pomiędzy mózgowiem a układem obwodowym. U człowieka ma kształt grubego sznura, nieco spłaszczonego w kierunku strzałkowym, o przeciętnej średnicy 1 cm, barwy białej, o masie ok. 30 g. Umieszczony jest w biegnącym w kręgosłupie kanale kręgowym. U góry w otworze wielkim rdzeń kręgowy łączy się z rdzeniem przedłużonym, umowną granicę między nimi stanowi po stronie grzbietowej miejsce wyjścia pierwszej pary korzeni szyjnych, po stronie brzusznej dolna krawędź skrzyżowania piramid. Rozciąga się on na przestrzeni ok. 45 cm, od I kręgu szyjnego do górnej krawędzi II kręgu lędźwiowego, gdzie kończy się stożkiem rdzeniowym (łac. conus medullaris). Kręgosłup (łac. collumna vertebralis) – część szkieletu, stanowiąca jego główną oś i podporę. Kręgosłup u ludzi i u zwierząt nie posiadających ogona zbudowany jest z 33-34 kręgów, rozciągających się od głowy do kości ogonowej. Kość guziczna (łac. os coccygis, ang. coccyx) – końcowy odcinek kręgosłupa człowieka. Składa się z 3–5 (zwykle 4) zrośniętych ze sobą kręgów, z których największy jest pierwszy (C1). C1 zawiera wyrostki stawowe służące do połączenia z kością krzyżową. Pozostałe kręgi zbudowane są tylko z trzonów. 
 Pień współczulny (łac. truncus sympathicus) – parzysty szereg zwojów nerwowych (ganglia) połączonych gałęziami międzyzwojowymi (rami interganglionares), ciągnący się po obu stronach kręgosłupa, od podstawy czaszki do kości guzicznej. Do pnia współczulnego biegną od słupów bocznych istoty szarej rdzenia kręgowego w korzeniach brzusznych nerwów rdzeniowych włókna przedzwojowe (gałęzie łączące białe, rami communicantes albi), natomiast od zwojów pnia współczulnego do nerwów rdzeniowych biegną gałęzie łączące szare (rami communicantes grisei). W pniu współczulnym wyróżnia się części: szyjną, piersiową, brzuszną (lędźwiową) i miedniczną. Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
Część szyjnaW skład części szyjnej pnia współczulnego (pars cervicalis trunci sympathici) wchodzą zazwyczaj trzy zwoje szyjne: górny (ganglion cervicale superius), środkowy (ganglion cervicale medium) i dolny (ganglion cervicale inferius), oraz zwój kręgowy (ganglion vertebrale) o bardzo zmiennym stosunku względem pnia współczulnego. Część piersiowaNa część piersiową pnia współczulnego (pars thoracicus trunci sympathici) składa się od 10 do 12 zwojów piersiowych (ganglia thoracica). Pierwszy zwój piersiowy często łączy się z dolnym zwojem szyjnym, tworząc tzw. zwój gwiaździsty (ganglion stellatum). Część piersiowa pnia współczulnego oddaje gałęzie łączące do splotów autonomicznych, a także nerw trzewny większy (nervus splanchnicus major), nerw trzewny mniejszy (nervus splanchnicus minor) i nerw trzewny najniższy (nervus splanchnicus imus). Część brzusznaW części brzusznej pnia współczulnego znajduje się od 3 do 5 zwojów lędźwiowych (ganglia lumbalia). Zwoje te oprócz gałęzi łączących do nerwów rdzeniowych oddają nerwy trzewne lędźwiowe (nervi splanchnici lumbales) do splotu nerkowego, aortowego brzusznego i podbrzusznego górnego. Część miednicznaW części miednicznej występuje cztery do pięciu zwojów krzyżowych (ganglia sacralia) i zwój nieparzysty (ganglion impar), powstały z połączenia prawego i lewego zwoju guzicznego. Zwoje części miednicznej nie mają gałęzi łączących białych, a włókna przedzwojowe docierają do nich drogą gałęzi międzyzwojowych. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
