Pieśń o Hildebrandzie – to zachowana we fragmentach epicka pieśń bohaterska, napisana w języku staro-wysoko-niemieckim (Althochdeutsch), powstała w latach 800 - 820 na terenie Frankonii. Jedyny pozostały fragment jest przechowywany w bibliotece w Kassel.

Treść

Woj Hildebrand, syn Heribranda wraz ze swym panem lennym Dytrykiem z Bernu został zmuszony do ucieczki z kraju przed Otachrem (Odoakrem) do Hunów, zostawiając przez to żonę i dzieci. Wróciwszy do ojczyzny po 30 latach wygnania, spotkał dorosłego już syna, Hadubranda który lżył go, nazywając "starym Hunem". Hildebrand wiedział, że stoi naprzeciw własnego potomka i próbował go uspokoić. Chłopak jednak trwał w uporze, zaś oskarżenie o tchórzostwo tak raniło honor woja, że sposobił się już do walki. Zwycięstwo ojca oznaczać będzie śmierć syna - ale pieśń urywa się nie pozostawiając wątpliwości co do tragicznego zakończenia.

W Młodszej Pieśni Hildebranda z XIII w., syn również na początku nie wierzy, że ma przed sobą ojca, ale po ostrym starciu, w którym ojciec bierze górę, poznaje go i obaj wracają do rodzinnego zamku.

Komentarz historyczny

Pod mianem Dytryka z Bernu czyli Werony (Bern to staroniemieckie określenie tego miasta), kryję się król Ostrogotów, Teodoryk Wielki bohater wielu niemieckich podań bohaterskich np. w Pieśni o Nibelungach (jako wasal Attyli), zaś Hildebrand jest w niej jego zbrojmistrzem, który zabija pod koniec utworu jedną z głównych postaci - Krymhildę.

Według części badaczy Pieśń o Hildebrandzie jest odbiciem sytuacji bitwy na Polach Katalaunijskich w której Ostrogoci walczyli po stronie Attyli zaś ich pobratymcy Wizygoci - Rzymian.

Przekład polski

Fragment Pieśni o Hildebrandzie przełożył Alfred Tom. Został zamieszczony w książce Marian Szyrocki Dzieje literatury niemieckiej. t. 1, PWN, Warszawa 1969.

Bibliografia