Wielki piec: piec szybowy do wytapiania surówki ze wsadu składającego się z rudy żelaza z dodatkiem koksu i topników. Wielki piec ma gruszkowaty kształt dwu stożków ściętych złączonych podstawami. Cała konstrukcja ma około 40 metrów wysokości. Wsad zasypuje się od góry, przez zamykany otwór zwany gardzielą. Część pieca tworzona przez górny stożek nazywa się szybem i jest zasobnikiem surowca. Koks pełni rolę paliwa oraz reduktora tlenków żelaza. Proces palenia podtrzymywany jest powietrzem wtłaczanym szeregiem dysz usytuowanych na poziomie złączenia podstaw stożków. Topniki ułatwiają oddzielenie od metalu zawartych w rudzie zanieczyszczeń i skały płonnej. Stopiony metal zwany surówką zbiera się w części tworzonej przez stożek dolny zwanej garem. Niepożądane składniki wsadu w wyniku reakcji z topnikami i tlenem z atmosfery pieca tworzą żużel, który również spływa do gara i, jako lżejszy, unosi się na powierzchni surówki. Co pewien czas surówka i żużel odprowadzane są z pieca przez oddzielne otwory spustowe. Wydajność wielkiego pieca to 2 do ponad 10 tysięcy ton surówki na dobę. Oprócz żużla produktem ubocznym jest gaz wielkopiecowy, będący mieszaniną tlenku węgla, azotu i dwutlenku węgla.

Piec oporowo-łukowy - piec elektryczny, w którym łuk płonie między elektrodami, których końce są pogrążone we wsadzie stałym o znacznym oporze właściwym, dzięki czemu na wytwarzanie ciepła składa się nie tylko nagrzewanie łukowe, lecz i bezpośrednie nagrzewanie oporowe pod wpływem prądu płynącego poprzez wsad.

Piec donicowy – rodzaj pieca do wytopu szkła, nazywany tak, ponieważ masę szklaną topi się w ustawionych w nim okrągłych tyglach zwanych donicami. Piec tego typu może zawierać jeden, dwa lub więcej tygli. W każdym z nich może być wytwarzany inny rodzaj masy szklanej. Wszystkie tygle są podgrzewane jednocześnie, ponieważ są ustawione w jednej przestrzeni ogniowej pieca.

Piec oporowy - (piec rezystancyjny) piec elektryczny ogrzewany za pomocą ciepła, powstającego podczas przepływu prądu elektrycznego przez elementy grzejne.