Rząd francuski pozostawił nowemu algierskiemu rządowi wszystkie archiwa, a zatem Pieds-Noirs zostali odcięci od aktów urodzenia i innych ważnych dokumentów. Niektórzy z nich z trudem mogli udowodnić francuskie obywatelstwo. W latach siedemdziesiątych rząd francuski ostatecznie zdecydował się wysłać swoich przedstawicieli do większych ośrodków algierskich w celu skopiowania niezbędnych dokumentów. Samorządy pomniejszych gmin nie zostały jednak odwiedzone, co wyjaśnia problemy, z którymi do dnia dzisiejszego borykają się niektórzy Francuzi.

Większość Pieds-Noirs poczuła się odrzucona w momencie przyjazdu do Francji. Musieli zmierzyć się z inwektywami wysuwanymi zwłaszcza przez komunistów, którzy ich przedstawiali jako kolonistów-wyzyskiwaczy. W lecie 1962 roku przybijający do brzegów Marsylii Pieds-Noirs zostali przywitani przez dokerów (członków CGT) uzbrojonych w transparenty o jednoznacznym brzmieniu („Pieds-Noirs do morza“). Bagaże wielu z nich zostały wrzucone do morza przez wspomnianych wcześniej dokerów. Spora część polityków odnosiła się niechętnie do tej obcej populacji (socjalistyczny mer Marsylii Gaston Defferre zadeklarował w lipcu 1962 roku: „W Marsylii żyje o 150 000 ludzi za dużo, niech Pieds-Noirs poszukają sobie miejsca gdzieś indziej“) i postrzegała ich jako brutalnych, rasistowskich machos. Jednak wbrew powszechnym oczekiwaniom, większości repatriantów udało się dość prędko zaadaptować.

Jak chodzi o status społeczny, spora część Pieds-Noirs przynależała do klasy robotniczej lub drobnego miejskiego proletariatu. Zdecydowana większość (85%) żyła w miastach gdzie pracowali jako drobni urzędnicy, rzemieślnicy, kupcy. Średnia pensja była o 15% niższa od płac w Metropolii. Poziom wykształcenia rzadko przekraczał szkołę podstawową. Jedynie 5% Pieds-Noirs posiadało ziemię uprawną, a naprawdę wielkie fortuny można było policzyć na palcach jednej ręki.

Pomimo chłodnego przyjęcia Pieds-Noirs zintegrowali się dość szybko przyspieszając ekonomiczny wzrost lat sześćdziesiątych (zwłaszcza w Prowansji i Langwedocji). Dotychczas uśpione miasta (Montpellier, Perpignan, Nice, Marsylia) zaczęły się gwałtownie rozwijać, czego skutki są widoczne do dziś. Inaczej sytuacja wyglądała na Korsyce, gdzie integracja Pieds-Noirs okazała się znacznie trudniejsza, zwłaszcza jak chodzi o rolnictwo. Pieds-Noirs pozostają dość szczególną wspólnotą. Urodzeni w nieistniejącej już Francji musieli zasymilować się w nieprzyjaznej i obcej Metropolii. Ich numer INSEE do dnia dzisiejszego wskazuje na nieistniejącym już departament, z którego pochodzą.

SÅ‚ynni Pieds-Noirs

Louis Althusser

Jacques Attali

Albert Camus

Alain Chabat

Hélène Cixous

Bertrand Delanoë

Jacques Derrida

Yves Saint Laurent

Przypisy