Piero II de' Medici - Polski Serwis Naukowy

Piero II de' Medici, także Piero di Lorenzo de' Medici, zwany też Piero Il Fatuo, pol. Piotr Nieszczęśliwy (ur. 15 lutego 1471, zm. 28 grudnia 1503) – władca Florencji w latach 1492–1494. W dwa lata po śmierci ojca został odsunięty od władzy, a we Florencji przywrócono republikę.

Królestwo Neapolu – nieformalna nazwa państwa istniejącego w latach 1282-1816 na obszarze dzisiejszych południowych Włoch; oficjalnie jego władcy posługiwali się tytułem królów Sycylii. Przed 1282 r. była to kontynentalna część Królestwa Sycylii; jednak w wyniku powstania ludności wyspy Sycylii władza króla Karola Andegaweńskiego została ograniczona do kontynentalnej części królestwa, podczas gdy wyspa Sycylia przeszła pod panowanie króla Aragonii Piotra III.

Alpy (fr. Alpes, niem. Alpen, wł. Alpi, słoweń. Alpe) – najwyższy łańcuch górski Europy, ciągnący się łukiem od wybrzeża Morza Śródziemnego po dolinę Dunaju w okolicach Wiednia. Łańcuch ma długość około 1200 km, szerokość od 150 do 250 km i zajmuje powierzchnię około 220 tys. km².

Życiorys

Urodził się we Florencji jako najstarszy syn Lorenzo de' Medici (Wawrzyńca Medyceusza), znanego jako Wspaniały, i Clarice Orsini. Był starszym bratem papieża Leona X.

Piero przejął władanie nad Florencją w roku 1492. Po krótkim okresie pokoju, chwiejna równowaga między włoskimi mini-państwami, pracowicie zbudowana przez ojca Piera, runęła w roku 1494, kiedy to król Francji Karol VIII zdecydował się przekroczyć Alpy na czele armii z zamiarem zajęcia Królestwa Neapolu, powołując się na prawo dziedzictwa tronu. Karola zwabił do Włoch Ludovico Sforza (Ludovico il Moro), były regent Mediolanu, który zamierzał usunąć swego bratanka, Gian Galeazzo Sforzę i zastąpić go w charakterze księcia.

Karol VIII (ur. 30 czerwca 1470 w Amboise, zm. 7 kwietnia 1498 tamże) – król Francji od 1483, syn Ludwika XI (1462-1483), z dynastii Walezjuszów i Karoliny Sabaudzkiej.

Republika Wenecka (wł. Serenissima Repubblica di Venezia) – północnowłoska republika kupiecka istniejąca od VIII wieku do 1797. Najdłużej nieprzerwanie istniejące państwo o ustroju republikańskim w historii. W średniowieczu jedna z największych potęg handlowych i politycznych w basenie Morza Śródziemnego.

Po załatwieniu spraw w Mediolanie, Karol ruszył na Neapol. Droga wypadła mu przez Toskanię, gdzie zamierzał zostawić część wojsk dla zabezpieczenia swych linii zaopatrzenia z Mediolanem. Piero wolał pozostać neutralnym, tego jednak Karol nie chciał zaakceptować, mając zamiar podbić również Toskanię. Piero postanowił stawić mu zbrojny opór, ale nie uzyskał poparcia florenckich elit, będących naonczas pod wpływem fanatycznego dominikanina Savonaroli; nawet jego własny kuzyn odciął się od niego i przeszedł na stronę Karola.

Philippe de Commines (ur. 1477, zm. ok. 1511) był francuskim dyplomatą. Mimo że nie był ani historykiem, ani kronikarzem, jego analizy czasów mu współczesnych przeszły do historii i uczyniły go jednym z najbardziej unikatowych ludzi tamtego okresu. De Comines służył także na dworze Ludwika XI i Karola VIII.

Język polski (polszczyzna) należy wraz z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (kaszubskim), dolnołużyckim, górnołużyckim oraz wymarłym połabskim do grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich.

Wraz ze zbliżaniem się armii francuskiej do Florencji opór Piera słabł, aż w końcu skapitulował, oddał najważniejsze fortece Toskanii najezdniczej armii, a następnie Karolowi wszystkiego, czego żądał. Jego słabość i brak umiejętnego negocjowania lepszych warunków, wywołały gwałtowny wybuch gniewu Florentyjczyków; w rezultacie rodzina Medyceuszy uciekła z miasta. Ich rodowe palazzo zostało złupione, a we Florencji przywrócono ustrój republikański. Rodzina Medyceuszy miała powrócić do władzy dopiero w roku 1512.

Mediolan (wł. Milano, łac. Mediolanum, lomb. Milan) – miasto i gmina w północnych Włoszech, stolica prowincji Mediolan i regionu Lombardia. Położone na północno-zachodnim skraju Niziny Padańskiej pomiędzy rzekami Ticino, Adda, Po i Alpami. Mediolan położony jest na wysokości 122 m n.p.m. Drugie co do wielkości po Rzymie miasto Włoch. Według danych na koniec 2005 roku gminę zamieszkuje 1 308 735 osób, 7191 os./km². Zajmuje powierzchnię 182 km².

Urbino (łac. Urvinum Mataurense) – miejscowość u podnóża Apeninu Umbryjsko-Marchijskiego i gmina w środkowych Włoszech, w regionie Marche. Wraz z Pesaro jest stolicą prowincji Pesaro e Urbino. W 1998 roku centrum historyczne miasta zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Piero z rodziną zbiegł do Wenecji, w czym pomógł mu Philippe de Commines. Jednakże w roku 1503, kiedy to Francuzi i Hiszpanie kontynuowali walkę o Królestwo Neapolu, Piero utonął w rzece Garigliano gdy próbował uciekać po bitwie, którą Francuzi (był ich sprzymierzeńcem) przegrali.

Florencja (wł. Firenze, MAF: [fiˈrɛnʦe]) – miasto w środkowych Włoszech, nad Arno, u stóp Apenin, stolica Toskanii i prowincji Florencja, 366 tys. mieszkańców (2006).

Zakon dominikanów to potoczna nazwa Zakonu Kaznodziejskiego (łac. Ordo Praedicatorum – OP). Składa się z trzech gałęzi: braci dominikanów, mniszek oraz świeckich zrzeszonych we fraterniach (zwanych tercjarzami). Szerszym pojęciem jest Rodzina Dominikańska , która obejmuje ponadto zgromadzenia sióstr dominikanek czynnych, członków instytutów świeckich oraz inne grupy i osoby indywidualne żyjące zgodnie z duchem św. Dominika, a nie podlegające bezpośredniej władzy generała Zakonu.

Piero poślubił Alfonsinę Orsini w 1488. Była ona córką Roberto Orsiniego, hrabiego Tagliacozzo, i Cateriny Sanseverino. Z tego małżeństwa przyszło na świat dwoje dzieci:

Lorenzo II, książę Urbino (1492-1519),

Clarice de' Medici (1493-1528), żona Filippo Strozzi Młodszego (1488-1538).

Przypisy

M.J. Unger, s.429.
M.J. Unger, ss.440-441.
M.J. Unger, s.447.

Bibliografia

Miles J. Unger: Magnifico: The Brilliant Life and Violent Times of Lorenzo de' Medici. New York: Simon & Schuster, 2008. ISBN 978-0-7432-5434-2.