|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Bitwa nad Niemnem, rozegrana pod koniec września 1920 r., ostatecznie przypieczętowała polskie zwycięstwo w wojnie z bolszewicką Rosją, potwierdzając militarne zdolności marszałka Józefa Piłsudskiego. Po klęsce pod Wa... W dniach 13-15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy rozegrała się decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej. Określana mianem "cudu nad Wisłą" i uznawana za 18. przełomową bitwę w historii świata zadecydowała o... Bitwa graniczna z Niemcami została przegrana w ciągu kilku pierwszych dni. 3 września Wielka Brytania i Francja wypowiedziały wojnę III Rzeszy. Konflikt z Polską przekształcił się tym samym w wojnę światową. Wybuch wojny w krótkim cz... Wtorkowy poranek 15 lipca 1410 roku był chłodny. Po całonocnej ulewie pozostał tylko niewielki deszcz. Wiatr był na tyle silny, że zrezygnowano z rozstawienia królewskiego namiotu kaplicznego. Na trzeci sygnał trębacza, 40-tysięczna armia polsko-litewska dosiadła... Bitwa pod Grunwaldem - jedna z największych wiktorii oręża polskiego - nie przyniosła równie znamienitych owoców politycznych. Choć było o niej głośno w całej Europie, niewykorzystanie zwycięstwa z 1410 r. okazało się w perspektywie następnych wieków tragiczne. Geneza ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Pierre AugereauCzy wiesz że...? Książę – tytuł monarchów państw nie będących królestwami, tytuł feudalny władców wielkich jednostek terytorialnych w ramach monarchii, podległych królowi lub cesarzowi, tytuł członków rodziny monarchy i tytuł arystokratyczny. Jego źródłosłów związany jest ze staropolskim słowem kniądz (ksiądz), staroruskim kniaź, czeskim knieze czy południowosłowiańskim knez. Książę różnił się od króla tym, że nie był koronowany. Książę może władać lub być właścicielem księstwa. Na terenie pogańskiej Słowiańszczyzny wyraz książę oznaczał po prostu władcę terytorialnego lub plemiennego, bez jakiegokolwiek odniesienia do godności chrześcijańskich książąt (princepsów, duksów), królów (reksów) i cesarzy (cezarów, imperatorów). Bitwa pod Lipskiem niem. Völkerschlacht bei Leipzig, znana jako bitwa narodów – bitwa stoczona pod Lipskiem w dniach 16-19 października 1813 roku między wojskami francuskimi pod przywództwem Napoleona, a wojskami koalicji antyfrancuskiej (złożonej z Austrii, Prus, Rosji i Szwecji). Była to największa bitwa w kampaniach Napoleona i jego najcięższa porażka, aczkolwiek bardziej symboliczną stała się bitwa pod Waterloo. Wojny wandejskie, fr. guerres de Vendée – powstanie rojalistyczne, które wybuchło 10 marca 1793 roku, w departamencie Wandea w zachodniej Francji, w okresie rewolucji francuskiej, i akcja pacyfikacyjna, której celem było stłumienie tego powstania. 
 
Pierre François Charles Augereau (ur. 21 października 1757, zm. 12 czerwca 1816) – marszałek armii francuskiej, książę Castiglione. Urodził się w Paryżu, jako syn służącego i handlarki owocami. W służbie wojskowej przeszedł różne koleje losu: służąc z przerwami od 1774 roku w armiach francuskiej, pruskiej, a nawet armii neapolitańskiej – w tej ostatniej był instruktorem fechtunku. Na wieść o wybuchu rewolucji francuskiej powrócił do Francji służąc jako ochotnik w gwardii narodowej, skąd przeszedł do armii regularnej – awansowany na kapitana huzarów. Gdy w 1793 roku wybuchło powstanie w Wandei Augereau został skierowany do jego tłumienia i za bojową postawę awansowany do stopnia generała brygady. 100 dni Napoleona (nazywane również Lotem orła) – okres od 1 marca (powrót Napoleona Bonaparte z wyspy Elby) do 18 czerwca 1815 (zakończony klęską Napoleona w bitwie pod Waterloo z połączonymi siłami angielskimi oraz pruskimi i późniejszą jego abdykacją), w którym Napoleon ponownie sięgnął po władzę we Francji.
Bitwa pod Jeną-Auerstedt to seria dwóch bitew, stoczonych 14 października 1806, przez wojska napoleońskie pod wodzą cesarza Napoleona Bonaparte z siłami pruskimi króla Fryderyka Wilhelma III w czasie kampanii pruskiej. W jej wyniku wojska francuskie rozbiły armię pruską, a całe Królestwo Prus dostało się pod panowanie Francji. Po przeniesieniu z Armii Wschodnich Pirenejów – gdzie znów awansował do stopnia generała dywizji – do Armii Italii dowodzonej przez Napoleona Bonaparte został dowódcą dywizji. Podczas I kampanii włoskiej (1796) tej armii wyróżnił się w bitwach pod Montenotte, Millesimo, Castiglione oraz pod Arcole. W dowód wyróżnienia został dowódcą paryskiego okręgu wojskowego.Ze względu na poparcie przez niego zamachu stanu 18 fructidora został awansowany na dowódcę armii Sambry i Mozy, a następnie po śmierci generała Hoche – armii Renu i Mozeli. Szermierka – sport walki, dawniej zwana fechtunkiem. Jest dyscypliną olimpijską (turnieje indywidualne i drużynowe) od 1896 roku. Jest jedną z czterech dyscyplin sportowych, które są rozgrywane na wszystkich nowożytnych igrzyskach olimpijskich. Także jedna z konkurencji w pięcioboju nowoczesnym.
Generał – wysoki oficerski stopień wojskowy, a także grupa stopni generalskich. Nazwa pochodzi z łacińskiego generalis (główny, nadrzędny) i oznaczała początkowo głównego dowódcę wojska lub konkretnego rodzaju broni. W tym znaczeniu, stopień generała, jako naczelnego dowódcy całych sił zbrojnych państwa, zachował się obecnie jedynie w Szwajcarii. Po zamachu 18 brumaire'a został mianowany dowódcą Armii Batawii. 19 maja 1804 roku został awansowany przez Napoleona na stopień marszałka Francji. W 1805 roku objął dowództwo 7 korpusu Wielkiej Armii i podczas wojny z III koalicją antyfrancuską w 1805 roku, pokonał austriacki korpus w bitwie pod Feldkirch. W wojnie z Prusami w 1806 roku, odznaczył się w bitwach pod Jeną-Auerstedt, Gołyminem oraz pod Iławą Pruską gdzie też został ranny. W 1808 roku w dowód zasług został księciem Castiglione. Rewolucja francuska 1789-1799 (nazywana też Wielką Rewolucją Francuską lub po prostu Wielką Rewolucją) – okres w historii Francji (1789-1799), w którym doszło do głębokich zmian polityczno-społecznych i obalenia monarchii Burbonów.
Bitwa pod Montenotte 12 kwietnia 1796 r. to starcie francuskich wojsk rewolucyjnych dowodzonych przez generała Napoleona Bonaparte ze sprzymierzonymi wojskami austriacko-piemoncko-sardyńskimi pod wodzą generała Baeaulieu i hrabiego Argenteau. W wojnie z Austrią 1809 roku, został dowódcą 8 korpusu, lecz szybko został przeniesiony na stanowisko dowódcy 7 korpusu armii francuskiej walczącej w Hiszpanii. W latach 1810-1812 przebywał we Francji. W ramach przygotowań do kampanii rosyjskiej 1812 roku, został dowódcą 11 korpusu Wielkiej Armii w Niemczech, jednak w samej kampanii nie brał udziału. W kampanii 1813 roku, był gubernatorem Berlina oraz Frankfurtu, a także dowódcą 9 i 16 korpusu armii francuskiej. Odznaczył się w bitwach pod Naumburgiem oraz bitwie narodów pod Lipskiem. Bitwa pod Pruską Iławą (niem. Preussisch Eylau, dzisiejszy Bagrationowsk w obwodzie kaliningradzkim w Rosji) stoczona w dniach 7-8 lutego 1807 r. pomiędzy Wielką Armią francuską pod dowództwem Napoleona Bonaparte a połączonymi armiami Rosji i Prus pod dowództwem generała Bennigsena. Bitwa ta była częścią kampanii przeciw IV Koalicji Antyfrancuskiej. Sama bitwa toczyła się w zawiejach śnieżnych i kilkustopniowym mrozie, a podczas jej trwania miały miejsce jedne z największych szarż kawalerii w historii wojen. Była to jedna z najkrwawszych bitew epoki napoleońskiej. Zakończyła się taktycznym nierozstrzygnięciem i odwrotem wojsk rosyjsko-pruskich.
Louis Lazare Hoche (ur. 25 lipca 1768 w Montreuil pod Wersalem (dzisiaj dzielnica Montreuil); zm. 18./19 września 1797 w Wetzlar), francuski generał okresu rewolucji francuskiej, który przez swoje rozważne działanie przy tłumieniu insurekcji wendystów 1795 zyskał sobie przydomek "Pacificateur de la Vendée". Podczas kampanii 1814 roku został dowódcą wojsk francuskich w rejonie Prowansji i Delfinatu, przegrał bitwy z armią austriacką pod Limonest i Saint Georges. Pod wpływem klęsk zaapelował do żołnierzy o przejście na stronę koalicji i oddanie się pod dowództwo Burbonów. Za ten gest został przez Ludwika XVIII wynagrodzony dowództwem okręgów wojskowych w Lyonie oraz Caen. Po powrocie Napoleona, cesarz za zdradę zdegradował Augereau ze stopnia marszałka. Natomiast po powrocie Burbonów został usunięty z armii bez prawa do pensji. Zmarł w swej posiadłości, w departamencie Seine-et-Marne. Huzarzy (od Huzar węg. huszár – rozbójnik, najprawdopodobniej pochodzące od łac. cursarius korsarz) – węgierska lekkozbrojna jazda powstała w XV wieku. Pierwowzorem byli racowie, którzy po odrzuceniu kopii, tarcz i pozostałego uzbrojenia ochronnego przekształcili się w huzarów.
Napoléon Bonaparte (pierwotnie wł. Napoleone Buonaparte), Napoleon I (ur. 15 sierpnia 1769 r. w Ajaccio na Korsyce, zm. 5 maja 1821 r., o 17:49, w Longwood na Wyspie Świętej Heleny) – pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, cesarz Francuzów w latach 1804-1814 oraz 1815, prezydent (1802-1805) i król Włoch w latach 1805-1814. Napoleon nie lubił Augereau, ale cenił go jako dowódcę czasu Rewolucji Francuskiej. Kiedy Napoleon wezwał Augereau podczas kampanii 1814 roku, aby "przywdział buty z 1793 roku" – ten ostatni odpowiedział: "zwyciężylibyśmy, gdybyśmy mieli tyle lat co wtedy". Zobacz teżWojny napoleońskie – ciąg konfliktów zbrojnych pomiędzy Francją – najpierw republiką, a następnie cesarstwem – w czasach supremacji Napoleona Bonaparte. Były one częściowo kontynuacją konfliktów, które wybuchły z powodu rewolucji francuskiej i trwały – z inicjatywy i dzięki finansowaniu przez Anglię – przez cały okres I Cesarstwa. Historycy nie są zgodni co do tego, kiedy dokładnie należy datować ich początek. Niektórzy uważają, że należy je liczyć od momentu, gdy w listopadzie 1799 roku Napoleon przejął władzę we Francji. Inni uznają, że konflikty okresu 1799-1802 należy zaliczać jeszcze do wojen okresu rewolucji francuskiej i za punkt początkowy „wojen napoleońskich” uważają zerwanie pokoju w Amiens i wypowiedzenie Francji wojny w 1803 r. przez Zjednoczone Królestwo. Obecnie w historiografii zachodniej coraz częściej nazywa się je „wojnami Koalicji”, ponieważ faktycznie zostały one narzucone Napoleonowi przez kolejne koalicje. Wojny te – dzięki talentom dowódczym Napoleona początkowo zwycięskie, co zaowocowało pobiciem w polu armii większości dawnych mocarstw europejskich – zakończyły się przegraną Francji i najpierw abdykacją, a po ostatniej kampanii, znanej jako "100 dni Napoleona", zesłaniem byłego cesarza na wyspę św. Heleny. Za ich końcową datę uznaje się 20 listopada 1815 r. – po ostatecznej klęsce Napoleona w bitwie pod Waterloo i podpisaniu drugiego traktatu paryskiego w 1815 r.
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
