Pierre-Eugéne Drieu la Rochelle (ur. 3 stycznia 1893 r. w Paryżu, zm. 15 marca 1945 r. pod Paryżem) – francuski prozaik, poeta, dramaturg i publicysta, przedstawiciel pokolenia, które francuscy historycy określili mianem nonkonformistów lat 30., podczas okupacji niemieckiej lat 1940-1944 zaliczany do tzw. ultrasów kolaboracji z Niemcami.

Młodość i początki kariery literackiej

Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii francuskiej. Podczas walk kilkakrotnie był ranny. W 1917 r. został zdemobilizowany i powrócił do Paryża. W tym roku zadebiutował jako poeta tomem wierszy pt. "Interrogation", napisanym w szpitalu wojskowym pod wrażeniem wydarzeń na froncie, zainspirowanym utworami Paula Claudela. To pierwsze dzieło Drieu La Rochelle'a miało kłopoty z cenzurą, gdyż obraz wojny, przedstawiony przez niego, mógł budzić nastroje pacyfistyczne. Zostało ono natomiast bardzo przychylnie przyjęte przez krytykę literacką. Pochlebną ocenę dał m.in. Louis Aragon, co stało się początkiem krótkiej, ale burzliwej przyjaźni między obu pisarzami. Wojna była najważniejszym, fundamentalnym wręcz doświadczeniem duchowym dla Drieu La Rochelle. Wojenne przeżycia uformowały jego katastroficzne, pesymistyczne widzenie świata z podkreśleniem całkowitej bezradności jednostki wobec dziejącej się wokół masakry. Zaatakował więc nowoczesną wojnę za jej anonimowy i bezduszny charakter, bo czasy, kiedy żołnierz wyruszał do walki w obronie "narodu", "cywilizacji" czy "ojczyzny", bezpowrotnie minęły, wartości te w nowoczesnym świecie straciły znaczenie. W 1920 r. wydał kolejny zbiór wierszy pt. "Fond de cantine", ale po nim zaprzestał w zasadzie uprawiać lirykę. Na początku lat 20. ukazały się zbiory jego esejów politycznych ("Etat civil", "Mésure de la France"). Odtąd jego twórczość zaczęła biec niemal równolegle dwoma torami – publicystycznym oraz powieściowym.W tym czasie związał się też z dadaistami i surrealistami, lecz zraziły go do nich skrajnie lewicowe poglądy polityczne. Jego publicystyka tego okresu ("Mesure de la France", 1922; "Le jeune d`Européen", 1927; "Géneve ou Moscou", 1928) wyrażała poglądy liberalno-pacyfistyczne (z gorącą pochwałą Ligi Narodów), zaś powieści ("L`Homme couvert de femmes", 1921) – libertyński nastrój "szalonych lat" powojennych. Były one przepełnione nastrojem dekadentyzmu, w który popadła burżuazja, będąca symbolem upadku – pozbawiona energii, rozczarowana życiem i rozpustna. Sam Drieu La Rochelle przejął taki styl życia, odwiedzając domy publiczne i zażywając narkotyki. Pierwsze małżeństwo z Żydówka, Colette Jéramec, zakończyło się szybkim rozwodem.